สยบรัก น้องสาวในปกครอง

สยบรัก น้องสาวในปกครอง

last updateLast Updated : 2026-05-06
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
43Chapters
2.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

พรีญาภัส หรือ พรีน หญิงสาวคนหนึ่งที่ได้รับการอุปการะจากบิดามารดาบุญธรรมตั้งแต่กำเนิด เมื่อเข้าสู่วัยรุ่นเธออยู่ในความปกครองของพี่ชายคนโตของบ้านอย่างธีรภัทร ไม่ว่าเธอจะไปไหนมาไหนก็จะมีเขาเป็นเงาตามตัวตลอด ธีรภัทร หรือ ธี พี่ชายคนโตของบ้าน มีหน้าที่ดูแลน้องๆทุกคนตั้งแต่บิดามารดาเดินทางไปดูแลธุรกิจที่สาขาต่างประเทศเต็มตัว จนเมื่อถึงวัยที่น้องๆเริ่มออกไปใช้ชีวิตของตัวเองได้ จึงมีเพียงน้องบุญธรรมอย่างพรีญาภัสเท่านั้นที่ยังอยู่ในความปกครองของเขา หลังจากหญิงสาวเติบโตเข้าสู่วัยรุ่นเต็มตัว ด้วยความสวยสะดุดตาที่ไม่ว่าใครได้เห็นก็ต้องหันกลับมามองทำให้เธอมีแมลงหนุ่มๆเข้ามาตอมมากมายจนธีรภัทรออกอาการหวงน้องสาว คอยตามเฝ้าเป็นเงาไม่ห่างกาย ถึงจะเติบโตมาด้วยกัน แต่ต่างฝ่ายต่างรู้ดีแก่ใจว่าไม่ใช่พี่น้องแท้โดยสายเลือด เมื่อความหึงหวงเพิ่มมากขึ้นความอดทนก็สิ้นสุดลง ธีรภัทรเลือกที่จะก้าวข้ามคำว่าพี่น้องโดยที่ไม่รู้เลยว่า ความสัมพันธ์ของเขาและพรีญาภัส อยู่ในสายตาพี่น้องทุกคนมาตลอด

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 สมาชิกใหม่

~Ellie's Point of View~

I had been running for so long my lungs felt like they were on fire. My throat burned and my legs stung with an intense aching. I had been running now for two and a half days, stopping only at a couple streams to drink water and look for berries. 

I was on high alert, running from those who would be tracking me down. I did everything possible to run in weird patterns that made no sense, running in all directions. I had no clue where I was going, and I didn’t care, as long as it was away from them. 

I didn’t want my scent to be in any one spot, I tried to spread it out. The Alpha had skilled trackers, and I was probably a fool to think I could trick them, but I had to try.

It was getting really cold at night and I wasn’t sure how much further I could go. But I had no choice, there was no going back. 

I was promised to the Alpha’s son ... a blood pact I was forced to make at only eight years old. My supposed “mate,” Tyson, was obsessed with me, he rarely let me out of his sight. I had plotted my escape for years, but I never believed I stood a chance.

I had a bag packed and ready to go, ready for me to run… but it sat waiting, waiting for the day I might catch a break.

This was my only chance, I had to try. I had to try and get as far away from the Blood Claw pack as I possibly could.

My name is Ellie, and that’s all I have ever known. I was never told my last name, and I was never told my birthday. The last time I remembered celebrating my birthday, I was eight. But it wasn’t like I had access to a calendar, or even knew what month it was currently. Back then I was too young to know really what months and years even were. There was no real way to know how old I was now. With everything that happened right after my birthday, it was like time stood still in some ways, but passed by in a flash in others.

Young werewolves are called pups and they become full adult wolves when they shift for the first time on their 17th birthday. Since I wasn’t exactly sure how old I was, I had no clue when that might happen. I felt as if it would be any day now. I knew so little about myself really, since my parents were killed in an attack when I was just a few weeks past my eighth birthday. 

Once orphaned, I was taken in by Alpha Gunner from a neighboring pack, Blood Claw. The Alpha had a son, who was around a year younger than me. In exchange for taking me in, I was forced to agree to mate Tyson when he came of age. 

I have always questioned how an eight year old could be forced to decide their fate in that way, but it was a blood oath I made nonetheless. If either of us had a mate, the oath would force us to reject them immediately.

There are two absolute sacred rules that werewolves abide by. A blood oath must be honored and if you are killed before it can be fulfilled, the immediate next of kin is required to honor if it is something they are capable of doing. 

Secondly, you absolutely can NOT ever mark or mate a pup. A pup must be claimed by their wolf first, before they can be claimed by a mate. 

The punishment for marking or mating with a pup is having your canines ripped out and your manhood removed. So needless to say, that was one rule that all werewolves abided by. 

The only way to be released from a blood oath is to have the person who ordered it release you of it. So basically, I had to get Alpha Gunner to release me of this oath, or find a way to never shift and get my wolf … and neither option seemed likely.

Alpha Gunner had made it clear that if I ever ran away, he would find me, track me to the ends of the earth, so that I would mate Tyson and be his Luna. I didn't want to be Luna, I didn't know how to help run a pack. I also refused to bear his children, that was only for my fated mate. I’d rather die than let him touch me, mate me and basically make me his slave.

I believed, as most wolves did, that only the Moon Goddess alone can choose our mate, and that bond is absolute and unbreakable. I knew if my mate was out there, he would save me, help me. I had to believe that, it was all I had to hold onto.

Unfortunately, being a pup still, I wouldn’t know my mate if he was standing in front of me, and it was likely he might not know me either. 

Alpha Gunner did everything possible to keep me from being educated, and ensured that I only learned how to cook, clean and properly be a mate. I was taught all of Tyson's favorite meals and how to prepare them exactly to his liking. Only I was permitted to do his laundry and clean his room. Any other servants were not allowed to. Tyson wanted my scent to be all over everything he touched, often insisting that I wear his shirts underneath my own clothes before he wore them.

I hated to leave the two friends I had at the only pack I really knew, but since I didn’t know when I would shift for the first time, I couldn’t wait around. 

I didn’t have access to maps, but I did watch a lot of training. I learned a lot while I was trying to play dumb and act like I wasn’t interested or didn’t understand. Before my parents died, I was enrolled in the pack’s school and I did very well. I loved reading and writing, and tried to do it as much as possible when I was alone. The Alpha did not allow me to do it though, and one time Tyson found a book in my room and burned it right on the spot.

I bided my time and waited for the right opportunity, and one summer day, it finally came. There was a great battle brewing and close to erupting. 

Blood Claw was going to war with two neighboring packs over territory and hunting grounds. I had one chance, a small window where nobody would be paying attention to me, and I took it.

I packed enough food for two to three days, not being sure how soon I might be able to find somewhere safe. I could also supplement my food with anything I could find in the wild, to make it last. I learned from school how to spot poisonous foods.

I had just enough practical things to make it, but I had a lot of hope. Either I would wander off and starve to death, or stay in Blood Claw and be forced to mate someone I hated. I would take my chances on my own.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
43 Chapters
ตอนที่ 2 วัยรุ่น
“พี่ธี มีคนมาจีบยัยพรีนด้วย ผมเห็นกับตา” เสียงห้าวที่เพิ่งแตกหนุ่มของพีรรัตน์รีบฟ้องพี่ชายคนโตของบ้านทันทีที่เขาลงจากรถ“หืม?” เสียงทุ้มห้าวเจือความดุดันขานรับ สายตาคมละจากหน้าจอขึ้นมามองสองหนุ่มสาววัยรุ่นที่กำลังเดินเถียงกันเข้ามาภายในบ้าน“สวัสดีค่ะ” พรีญาภัสเอ่ยทักทายพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้เขาด้วยท่าทางนิ่งลงอย่างเห็นได้ชัด“อืม พี.....” ธีรภัทรพยักหน้ารับก่อนจะตวัดสายตามองน้องชายแล้วเอ่ยชื่อเป็นการทวง“สวัสดีครับ” พีรรัตน์เอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้พี่ชายคนโตอย่างกลัวโดนดุธีรภัทร หรือ ธี ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ดวงตาคมดุ จมูกโด่งเป็นสัน สูงถึง 189 รูปร่างกำยำตามประสาคนออกกำลังกายและมีระเบียบวินัย เขาเป็นบุตรชายคนโตของบ้านหลังนี้ อายุห่างกับน้องๆคนละ 3 ปี นั่นหมายความว่าตัวเขาอายุห่างกับน้องเล็กของบ้านถึง 9 ปีเลยทีเดียว นั่นทำให้เขาต้องทำหน้าที่ดูแลน้องๆแทนบิดามารดาที่นานๆทีจะกลับมาบ้านอย่างเต็มตัว“เล่ามา มีอะไร” เสียงทุ้มดุขึ้นเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถึงสิ่งที่พีรรัตน์เอ่ยค้างเอาไว้เมื่อสักครู่“มีรุ่นพี่ ม.6 มาจีบยัยพรีน ผมเห็นกับตา หล่อด้วยนะพี่” พีรรัตน์เล่าอย่างออกรสออกชาติ“ยังเป็นเด็ก
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 3 มุมมอง
“พี่กลับก่อนนะ ไว้ศุกร์หน้าพี่มาหาใหม่” วีรวัฒน์ลูบศีรษะทุยสวยที่ปล่อยผมยาวสยายถึงกลางหลังเบาๆ“ค่ะ” คนตัวเล็กโอบเอวผู้เป็นพี่ชายด้วยท่าทางออดอ้อน“นายด้วยเจ้าพี อย่าไปกวนยัยพรีนมาก ให้ยัยพรีนช่วยจนน้องมันไม่มีเวลาอ่านหนังสือของตัวเองแล้วเนี่ย” คีตพัฒน์บ่นน้องชายอย่างไม่จริงจังนัก“เฮ้ ผมก็น้องพวกพี่นะ” พีรรัตน์แกล้งเบะปากแล้วเชิดหน้างอนใส่พี่ชาย“เชิญงอนตามสบาย ไปเถอะพี่ ผมจะต้องไปทำงานต่อ ป่านนี้เพื่อนมารอกันแล้วมั้ง” คีตพัฒน์หันไปบอกพี่ชายที่ยืนโอบไหล่พรีญาภัสมองเขาเถียงกับพีรรัตน์“โอเค ไป” วีรวัฒน์พยักหน้าแล้วโอบไหล่บอบบางแน่นๆเป็นการบอกลา ก่อนจะยิ้มให้หญิงสาวแล้วเดินไปขึ้นรถของตัวเอง“พี่ไปนะตัวเล็ก” คีตพัฒน์หันมากอดน้องสาวหลวมๆแล้วก็เดินไปรถของตัวเองบ้างพรีญาภัสกับพีรรัตน์ยืนรอส่งพี่ชายทั้งสองคน จนกระทั่งรถเคลื่อนตัวพ้นรั้วไปก็หมุนตัวเดินเข้าบ้าน หญิงสาวตรงขึ้นห้องนอนของตัวเองเลย เพราะคุยกันตอนกินข้าวแล้วว่าวันนี้จะพักผ่อน ค่อยทำการบ้านและติวหนังสือพรุ่งนี้เมื่อเดินมาจนถึงหน้าห้องนอนของตัวเองก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นร่างสูงกำยำของพี่ชายคนโตอย่างธีรภัทรยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ริมผนั
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 4 ผู้ปกครอง
“ไปเร็ว เดี๋ยวสาย ต้องไปแต่งหน้าอีกไม่ใช่เหรอ”เสียงโหวกเหวกโวยวายของพีรรัตน์ดังสนั่นทั่วบ้านเพราะวันนี้เป็นวันกีฬาสี พรีญาภัสต้องไปแต่งหน้าแต่งตัวที่โรงเรียนตั้งแต่ตี 3 และธีรภัสก็ไม่ยอมให้คนขับรถไปส่ง เขาอาสาไปเป็นเพื่อนน้องๆด้วยตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะเพิ่งประชุมเสร็จแล้วกลับมาถึงบ้านตอนตี 1 ก็ตาม“ตามไปทีหลังก็ได้นะ พรีนไปเองได้” พรีญาภัสบอกพีรรัตน์ด้วยความเป็นห่วง เขาเป็นนักกีฬาโรงเรียน วันนี้จึงมีแข่งบาสด้วย เธออยากให้เขาพักผ่อนมากกว่าที่จะมาตามอยู่เป็นเพื่อนเธอ“ไม่ เดี๋ยวมีแมลงมาตอม” พีรรัตน์ส่ายหน้า เขาบอกเธอน้ำเสียงจริงจัง“บ้า คนนะ” หญิงสาวส่งค้อนอย่างไม่จริงจัง“ไป” เสียงห้าวปนดุดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะเดินผ่านหน้าของทั้งสองคนไปพรีญาภัสลอบถอนหายใจ พีรรัตน์เห็นก็ยักไหล่แล้วยกแขนขึ้นกอดคอหญิงสาวแล้วพากันเดินตามหลังธีรภัทรไปเมื่อมาถึงที่โรงเรียน พรีญาภัสแยกไปที่ห้องที่ทางโรงเรียนจัดเอาไว้ให้แต่งหน้าแต่งตัวสำหรับคนถือป้ายโรงเรียน ดรัมเมเยอร์ของโรงเรียน รวมทั้งป้ายต่างๆที่เป็นของโรงเรียน ส่วนพีรรัตน์หาที่งีบหลับในห้องพักของนักกีฬาของสีธีรภัทรตามมานั่งรออยู่กับพรีญาภัส หญิงสาวยัง
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 5 เติบโต
1 ปีต่อมา“อีกแค่เดือนกว่าก็สอบแล้ว ช่วยตั้งใจหน่อยเถอะน่า”“ก็ฉันเบื่อนี่หว่า”“ไอ้พี ถ้าบ่นมากฉันจะไปฟ้องพี่ธีจริงๆนะ”พรีญาภัสเริ่มหงุดหงิดหลังจากที่พีรรัตน์ไม่ยอมตั้งใจฟังที่เธอช่วยเขาติว อีกแค่เดือนกว่าก็จะสอบปลายภาค ซึ่งปีนี้เป็นปีที่เธอกับพีรรัตน์อยู่มัธยมปลายปีสุดท้ายแล้ว และพวกเธอก็เพิ่งอายุครบ 18 ปีได้ไม่กี่วันนี่เอง“เราติวกันมา 2 ชั่วโมงแล้วนะเว้ย พักหน่อยเด้” พีรรัตน์เถียงพลางทำหน้าเซ็ง“เออๆ งั้นฉันกลับห้องก่อน พักครึ่งชั่วโมง พร้อมละโทรไป” หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินออกไปคนตัวเล็กเดินผ่านโถงทางเดินมาเรื่อยๆจนเกือบจะถึงหน้าบันได แต่อาจจะเป็นเพราะหญิงสาวกำลังคิดอะไรเพลินๆ จึงไม่ทันเห็นว่าตอนนี้มีคนกำลังขึ้นบันไดมา และเขาก็ขมวดคิ้วมองเธออยู่เมื่อเขาก้าวขึ้นมาถึงด้านบน แต่พรีญาภัสยังไม่มีทีท่าว่าจะเห็นเขาแม้แต่น้อย“อ๊ะ ขอโทษค่ะ” เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นแทบจะทันที เมื่อเธอเดินชนร่างสูงที่แข็งราวกับกำแพง“เดินยังไงไม่มองทาง ตกบันไดคอหักตายพอดี” เขาดุเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นอ้อมแขนแกร่งก็ยังรับร่างเล็กที่กระเด็นจนแทบจะหงาย
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 6 เป็นอะไร
“งั้นผมกลับก่อน มีอะไรด่วนโทรไปได้เลย”“รับทราบค่ะ”หลังจากวุ่นวายกับงานมาเกือบทั้งวัน พอใกล้เวลาเลิกเรียนของน้องเล็กทั้งสองคน เจ้าของร่างสูงก็เตรียมพร้อมที่จะไปรับที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง ที่จริงสองหนุ่มสาวบอกว่าอยากกลับเอง แต่เขากลัวน้องๆของเขาจะออกนอกลู่นอกทาง จึงตั้งใจไปรับไปส่งเองสักพัก แต่คงไม่ต้องห่วงมากนัก เพราะถึงยังไงคีตพัฒน์ก็เรียนที่เดียวกัน แต่คนละสาขาเท่านั้นเองเดินทางไม่นานรถยนต์คันหรูก็มาถึงที่จอดรถของมหาวิทยาลัย เขาเลือกที่จะจอดช่องริมนอกที่ติดกับฝั่งถนนในมหาวิทยาลัยและนั่งรออยู่สักพัก ตั้งใจว่าพอถึงเวลาเลิกคลาสของน้องทั้งสองคนก็จะโทรไป แต่เหมือนมันจะบังเอิญมากเกินไปเมื่อธีรภัทรเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ ก็เห็นกลุ่มของพรีญาภัสกำลังเดินมาตามฟุตบาทเพื่อมายังม้านั่งที่อยู่ไม่ไกลจากลานจอดรถพอดีทางด้านพรีญาภัส เมื่อหมดเวลาเรียนเธอกับกลุ่มเพื่อนก็พากันลงจากอาคารและตรงไปหาที่นั่งมุมที่ค่อนข้างคนน้อย ตั้งใจว่าจะนั่งเล่นรอพีรรัตน์ลงมาก็ค่อยโทรหาธีรภัทร“ว่าไงพี” เสียงหวานใสขานรับโทรศัพท์ เมื่อเดินกับกลุ่มเพื่อนอยู่แล้วมีสายเข้า‘ยัยพรีน เธอกลับกับพี่ธีไปเลยนะ ฉันมีงานด่วนว่ะ’
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 7 ไม่มีใครอยู่บ้าน
“ว่าไง” เสียงดุดันกรอกไปตามสายหลังจากที่ชายหนุ่มมือไวรับโทรศัพท์ของคนตัวเล็กที่ดังขึ้นโดยไม่ทันได้ดูชื่อ“พี่ธี? นี่ผมโทรผิดเบอร์เหรอ” พีรรัตน์มีอาการแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรให้ธีรภัทรกับพรีญาภัสต้องกระอักกระอ่วน“เปล่า มีอะไรว่ามา” เขาตอบน้องชายพลางกดเปิดลำโพง“ผมจะโทรบอกว่าวันนี้ผมนอนคอนโดเพื่อนนะ งานไม่เสร็จอะ วันจันทร์ต้องส่งแล้ว ไม่ทำกันหามรุ่งหามค่ำไม่เสร็จแน่นอน” พีรรัตน์บอกน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนเล็กน้อย เขารู้ดีว่าพรีญาภัสต้องนั่งฟังอยู่ด้วยแน่นอน“ตามใจ” ธีรภัทรตอบน้องชาย แต่ก็ยังนวดยาให้หญิงสาวอย่างเบามืออยู่“ยัยพรีนล่ะ” พีรรัตน์ถามขึ้นด้วยความสงสัย“อยู่” พรีญาภัสส่งเสียงตอบ เธอสะดุ้งเมื่อปลายนิ้วเรียวกดลงบนรอยช้ำ นั่นทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังสั่งให้เธอตอบ“ทำอะไรวะ” พีรรัตน์อดเป็นห่วงหญิงสาวไม่ได้ เขารู้นิสัยพี่ชายของเขาดี“ทายาอยู่” เจ้าของเสียงดุตอบแทนเมื่อเห็นเธออ้ำอึ้งอยู่“หือ พรีนเป็นอะไรพี่” เขารีบถามด้วยความเป็นห่วง“ฟกช้ำที่หลังนิดหน่อย” ธีรภัทรตอบชัดถ้อยชัดคำแบบมีนัยยะ“ไปทำอะไรมา.....วางละนะ ขอโทษที่รบกวน” ถามจบก็ต้องสะดุ้ง เมื่อพีรรัตน์นึกขึ้นได้ว่าถ้าท
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 8 อาละวาด
“เมาก็กลับห้องไปค่ะ”“ไม่ได้เมา”พรีญาภัสมองเขาด้วยสีหน้าแววตาไม่เข้าใจ เมื่อตอนค่ำเขายังอาละวาดใส่เธออยู่เลย พอตกดึกมากลับกลายเป็นแบบนี้เสียได้ดวงตาคมดุหรี่มองคนตัวเล็กก่อนจะปิดลงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หญิงสาวที่ฝืนน้ำหนักตัวเขาไม่ไหวจึงเลิกพยายามผลักเขาแล้วกางแขนออกอย่างหงุดหงิด เธอพยายามนอนหลับทั้งที่มีร่างหนากำยำนอนทับเธอเอาไว้แบบนั้นเช้าวันต่อมา เมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นคนที่เข้ามาปลุกเธอเมื่อคืนแล้ว และด้วยความที่เป็นวันเสาร์ พรีญาภัสจึงไม่ได้รีบร้อนลงมาข้างล่าง เธอทำกิจวัตรประจำวันของเธอตามปกติ แต่ก็เลือกที่จะนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงนอน จนกระทั่งโดนโทรมาตาม ถึงจะยอมออกจากห้องนอนมา“มีอะไรคะ”“กินข้าว”“ยังไม่หิวค่ะ”“กินข้าว แล้วขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้เธอออกไปบริษัทกับพี่”“ไม่ไปค่ะ”“.....”“อยากพักค่ะ”“ไปพักที่บริษัท”“พี่ธี.....”“พี่สั่ง”“.....ค่ะ”หญิงสาวนั่งลงกินข้าวตรงที่นั่งของตัวเองด้วยความอ่อนใจ วันนี้วันหยุด เธออยากพักผ่อนอยู่บ้านบ้าง ไม่ได้อยากออกไปไหน แต่ดูเหมือนว่าจะขัดใจเขาไม่ได้นานหลายนาทีกว่าที่พรีญาภัสจะจัดการมื้อเช้าเสร็จ เธอถึงกลับขึ้นห้องไปเ
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 9 แค่เพียงสะกิด
พรีญาภัสเบะปากอย่าไม่ปิดบัง หญิงสาวนั่งเล่นโทรศัพท์จนกระทั่งธีรภัทรลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเรียกเธอให้เดินตาม หญิงสาวจึงคว้ากระเป๋าแล้วเดินตามออกไปแต่พอลงลิฟต์เพื่อมายังชั้นล่างของบริษัทก็ต้องขมวดคิ้ว เมื่อเห็นหญิงสาวที่คาดว่าน่าจะเป็นคู่ขาของธีรภัทรเดินปรี่เข้ามา“คุณไม่รับสายฝน”“แล้วไง”“เพราะมีแม่นี่อยู่ด้วยเหรอคะ”“อย่าลามปาม”“ทำไมคะ ดูจากอายุฝนว่าฝนน่าจะมาก่อนนะคะ”“เคลียร์กันไปนะคะ พรีนไปหาที่นั่งรอ” พรีญาภัสถอนหายใจเตรียมจะเดินเลี่ยงออกไปแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเธอโดนดึงเอาไว้จากมือเล็กที่เล็บได้รับการตกแต่งสวยงามธีรภัทรหันไปมองพนักงานรักษาความปลอดภัยที่มองอยู่ด้วยท่าทางเตรียมตัว เมื่อเขาพยักหน้า พนักงาน 2-3 คนก็วิ่งปรี่เข้ามาทันที“ครับท่าน”“ไล่หล่อนออกไป”“ครับ”มือหนาคว้าเอวบางของพรีญาภัสดึงเข้ามาหาตัว ปลายฝนที่ไม่ทันระวังตัวก็ถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยจับเอาไว้ไม่ให้ก่อความวุ่นวายอีก“อะไรกันคะ”“คุณคงไม่รู้สินะครับ ว่าคุณพรีนคือน้องสาวของคุณธี” หนึ่งในพนักงานรักษาความปลอดภัยบอกเสียงเรียบปลายฝนหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้หาข้อมูล เพียงแต่ว่ารูปของพรีญาภัสที่เธอ
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 10 คำชวน 1
หลังจากถูกผู้เป็นพี่ชายพาช็อปปิ้งจนถือของไม่ไหวก็ ธีรภัทรก็ยอมพาพรีญาภัสกลับบ้าน ด้วยความที่เป็นวันเสาร์จึงเป็นวันที่บรรดาพี่ๆของเธอจะกลับมารวมตัวที่บ้าน แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะไม่เป็นอย่างนั้น เมื่อกลับมาถึงบ้านแต่กลับไม่มีเสียงโหวกเหวกโวยวายเหมือนเช่นทุกครั้ง“ทำไมบ้านเงียบจัง” พรีญาภัสพึมพำเบาๆหลังจากที่เธอเปลี่ยนรองเท้า ดวงตากลมโตมองเข้าไปในบ้านด้วยความสงสัย“ก็มันไม่มีใครกลับมาบ้านน่ะสิ” ธีรภัทรตอบพลางยักไหล่“อ้าว ทำไมล่ะคะ ทำไมพรีนไม่เห็นรู้เลย” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน“ไม่รู้ พวกนั้นโตกันหมดแล้ว คงอยากมีเวลาส่วนตัวนั่นแหละ” ชายหนุ่มบอกตามที่คิด“พรีนก็โตแล้วนะคะ ทำไมพรีนไม่เห็นได้มีเวลาส่วนตัวบ้างเลย” เธอเบะปากอย่างไม่เข้าใจ“มีน่ะมีได้ แต่ไม่ใช่กับพี่” เขาเอ่ยเสียงดุ“พี่ธีลำเอียงอะ”“ก็พวกนั้นมันเป็นผู้ชายมันดูแลตัวเองได้ เราเป็นผู้หญิง ลองถามพวกนั้นสิ ว่ายอมปล่อยให้เราอยู่คนเดียวหรือเปล่า” ธีรภัทรอธิบายให้หญิงสาวฟังอย่างใจเย็น“โธ่ พรีนก็อยากไปเที่ยวกับเพื่อนหรือไปนอนค้างกับเพื่อนบ้างนะ” คนตัวเล็กงอแงพอน่ารัก“ก็ไปสิ ถ้าต้องทำงาน แต่ต้องมีพี่หรือคนไปด้วย” เขาอมยิ้มเมื่อเห็
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status