ลูกเรา (3)

"น้องพายเป็นยังไงบ้างคะขอโทษทีไม่คิดว่างานจะลากยาว" ปภาวรินทร์กึ่งเดินกึ่งวิ่งมายังพระพาย เอ่ยขอโทษด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องให้หญิงสาวช่วยดูแลลูกให้ก่อน

"ไม่เป็นไรเลยค่ะพี่ชา ช่วงเช้าไม่มีอะไรแค่นั่งฟังบรรยายที่ห้องประชุมเดี๋ยวช่วงบ่ายถึงเข้าพบครูประจำชั้น" 

วันนี้เป็นวันที่ทางโรงเรียนนัดประชุมผู้ปกครอง เดิมทีเธอมีตารางสอนพิเศษแบบส่วนตัวกับนักเรียนจึงตั้งใจให้ป้าแก้วมาแทน แต่ด้วยอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นวันก่อน ตอนนี้ป้าแก้วก็กลับไปรักษาตัวที่ต่างจังหวัดแล้ว เธอเลยกะว่าจะมาเอง แต่ครูจ๋าที่เธอคุยไว้ว่าให้ช่วยไปสอนแทนดันป่วยท้องเสีย เธอจึงต้องเป็นฝ่ายไปสอนตามตารางเดิม ยิ่งช่วงนี้ทางโรงเรียนยังมีปัญหาเรื่องโดนลอบทำร้าย ใบชาจึงไม่อยากมีปัญหาเรื่องอื่นอีก เลยทำได้แค่ฝากพระพายช่วยดูให้ก่อน และเลือกตามมาช่วงบ่ายแทน

"เหนื่อยแย่เลยดูแลเด็กพร้อมกันสองคน แถมยังดื้อด้วย" ปภาวรินทร์ยังกล่าวอย่างรู้สึกผิด

"ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ สองคนนี้ก็ไม่ได้ดื้ออะไร แล้วอีกอย่างพายไม่ได้ดูคนเดียวสักหน่อย" เธอเผลอตัวเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ด้วยความสงสัยในสิ่งที่พระพายพูดก่อนจะหันขวับไปตามเสียงเรียก

"คุณแม่" ใบชายิ้มกว้างทันทีเมื่อได้ยินเสียงลูกสาวตนเองก่อนจะแปลเปลี่ยนเป็นตกใจเมื่อเห็นคนที่เดินตามหลังมา "คุณแม่มาแล้ววว"

"ว่าไงเราซนรึเปล่า" ใบชาก้มมองลูกสาวที่วิ่งมาเกาะขา "ดื้อกับน้าพายไหม"

"ใบข้าวไม่ดื้อค่ะคุณป้าพะแพงก็ไม่ดื้อกับคุณแม่เพราะลุงหมอกบอกว่าถ้าดื้อจะไม่พาไปกินติม"

"กินติม?"

"ใช่ค่ะลุงหมอกบอกว่าจะพาหนูกับพะแพงไปกินติมค่ะคุณแม่" ปภาวรินทร์เงยหน้าสบตาคนที่เดินตามหลังมา พบว่าเขามองเธออยู่ก่อนแล้ว

"ผมสัญญากับเด็กๆ ไว้ว่าเดี๋ยวประชุมผู้ปกครองเสร็จจะพาไปกินไอศกรีมกัน อ้อ แล้วพอดีผมว่างๆ วันนี้เลยตั้งใจมาเป็นเพื่อนพาย" อวัศย์อธิบายทั้งเรื่องไอศกรีมและเรื่องที่เขาโผล่มาอยู่ที่นี่

"ไปก็ดีนะคะพี่ชาช่วงนี้อากาศร้อน เสร็จแล้วจะได้แวะซื้อของสดที่ห้างมาด้วย ที่คุยกันว่าจะทำแซลมอนให้เด็กๆ กินกัน" พระพายเอ่ยสนับสนุน

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ แต่พี่ขอเลี้ยงนะคะ วันนี้แค่พายกับ..คุณหมอกมาประชุมแทนก็เกรงใจมากแล้ว ถือว่าเลี้ยงขอบคุณก็ได้ค่ะ"

"ไม่เป็น../โอเคเลยค่ะพี่ชา" เมื่อได้ข้อตกลงเรียบร้อยเธอจึงออกเดินไปตามแรงที่เด็กน้อยสองคนลากไป เหลือบไปมองเห็นสองพี่น้องยืนกระซิบกระซาบกันอยู่

"อะไรของแกพระพายไปให้ใบชาเลี้ยงทำไม" พระพายถอนหายใจเซ็งๆ เงยหน้ามองพี่ชาย

"ถ้าพี่ยืนยันจะเลี้ยงมากๆ เดี๋ยวเขาก็ไม่ยอมไปด้วย"

"อ้อ จริงด้วย"

"พี่หมอกเก่งแต่ลากสาวไปคั่ว ไม่เคยจีบจริงจังถึงอ่อนแบบนี้ไง" พระพายไม่วายเหน็บพี่ชาย

"อะไรพระพายแกว่าใครอ่อน พี่ไม่ได้อ่อนแล้วก็ไม่ได้ลากสาวไปคั่วด้วย"

"แหน่ะ! แต่ไม่ได้ปฏิเสธเรื่องจีบ" อวัศย์เสหลบตาเมื่อน้องสาวจ้องมาสายตากรุ้มกริ่ม

"ทำไม? เกี่ยวอะไรด้วย"

"ตอบไม่ได้ก็ทำเป็นโมโหกลบเกลื่อน จะจีบก็เร่งทำคะแนนหน่อย ไม่ได้มีแค่พี่หมอกหรอกนะที่จ้องจะจีบพี่ชา"

"หมายความว่าไง?" อวัศย์หันขวับมามองน้องสาวทันทีเมื่อได้ยินคำพูดไม่เข้าหู

"ก็อย่างที่บอก สวยๆ แบบนั้น คิดว่าจะมีแค่พี่หมอกรึไง" ใบชารีบเอ่ยต่อเมื่อเห็นพี่ชายเริ่มเงียบไป "เหมือนจะมีผู้ปกครองด้วยกันนี่แหละเมื่อเช้ามาถามหาพี่ชาอยู่" 

"ใคร?" เสียงของเขานิ่งกว่าปกติจนพระพายสัมผัสได้ ถึงน้ำเสียงที่เอ่ยเตือนพี่ชายจะดูเป็นกังวล แต่ภายในใจลิงโลดไม่น้อยเมื่อยั่วพี่ชายตนเองขึ้น

"พ่อของน้องมาร์ติน เมื่อเช้าเดินมาคุยกับใบข้าวแล้วก็ถามหาพี่ชา พอใบข้าวบอกแม่จะมาตอนบ่ายนี่ฉีกยิ้มจนเหงือกแห้ง ได้ข่าวว่าเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวซะด้วย" พระพายใส่สีเข้าไปอีก ความจริงพ่อน้องมาร์ตินก็ไม่ได้ดีใจเว่อร์ขนาดนั้น "นั่นไงพี่หมอกคนนั้น"

ภาพตรงหน้าทำให้ใจเขากระตุกไปจังหวะหนึ่ง เมื่อเห็นเธอยืนยิ้มอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง คนที่น้องสาวเพิ่งเล่าให้ฟังว่าน่าจะมาจีบเธอ ไวกว่าความคิดสองขาก้าวไปยังหน้าห้องจุดรวมพลที่ผู้ปกครองยืนรอคุณครูประจำชั้นเรียกทันที 

"คุณผมลงทะเบียนที่นั่งให้ลูกแล้วนะ"

"คะ?"

"เมื่อเช้าผมลงทะเบียนที่นั่งให้ลูกแล้ว และก็ให้นั่งข้างพะแพงเลยเราก็ต้องไปนั่งกับลูกๆ เราด้วย"

ลูกเรา!?

ปภาวรินทร์นิ่งอึ้งไป พอเห็นสีหน้าเขาเธอก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างทะแม่งๆ เขาจงใจพูดให้คนอื่นเข้าใจผิดแน่ๆ

"เอ่อ ถ้าอย่างนั้นชาขอตัวก่อนนะคะคุณวัช" ใบชาเอ่ยขอตัวกับเพื่อนผู้ปกครองที่เคยคุยกันเมื่อตอนเปิดเรียน ตั้งใจจะไปคุยกับคนโมเมให้รู้เรื่อง

"ครับคุณชาถ้ายังไงเดี๋ยวผมแชทไปปรึกษาเรื่องที่คุยกัน" ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบรับ เขาก็ดึงเธอออกจากบทสนทนา ใบชามองไปยังเด็กสองคนที่แยกตัวออกไปเล่นกับเพื่อน เมื่อเห็นพระพายเดินเข้าไปหาก็เบาใจ ออกเดินตามคนร่างสูงที่ออกแรงฉุดเดินนำหน้าเธออยู่