หมอกหรือควัน (4)

"ไม่น่าเชื่อว่าขนมจีนจะเป็นเมนูเด็กได้ แถมยังเป็นเมนูสุขภาพด้วย" พระพายมองไปยังกระทะขนาดเล็กที่คนข้างๆ กำลังผัดอยู่ ข้างในกระทะมีเครื่องพริกแกงที่ทั้งเธอและปภาวรินทร์เป็นคนช่วยกันเตรียมและโขลกทิ้งไว้

"ความจริงแล้วหลายๆ เมนูก็เป็นสุขภาพได้ค่ะ เราแค่ใส่ผักลงไปในแต่ละมื้อ" ใบชาอธิบายระหว่างนั้นก็เบาไฟ ก่อนจะเทนมจืดลงบนกระทะค่อยๆ เคี่ยวไปเรื่อยๆ ด้วยไฟอ่อน

"แต่พะแพงไม่ค่อยชอบกินผักค่ะ กว่าจะสู้รบให้กินได้เหนื่อยกันทั้งบ้าน" พระพายบ่นเสียงเครียด แต่ถึงอย่างนั้นน้ำเสียงและแววตาก็ดูเป็นประกายเมื่อพูดถึงลูกสาว

"ต้องพยายามทำผักให้เป็นรูปร่างหน้าตาน่ารักค่ะ อย่างที่บ้านชาก็มีพวกแม่พิมพ์รูปดาวรูปหัวใจไว้เพียบเลย" ใบชาแนะนำพลางเริ่มปรุงรสเมื่อเคี่ยวแกงในหม้อจนได้ที่

"แบบนี้ดีเลยค่ะ อย่างนี้พี่ชามาสอนพายบ่อยๆ ได้ไหมคะทุกวันเลยยิ่งดี พายทำกับข้าวไม่เป็นเพิ่งจะมาหัดทำได้ไม่นานเอง" พระพายขอร้องแววตาคาดหวัง

"ได้สิคะ ของแบบนี้ค่อยๆ ฝึกได้ค่ะ เมื่อก่อนพี่ก็ทำไม่เป็นเหมือนกัน แต่พอมีใบข้าวก็ต้องฝึกทำ" ใบชาหันมาตอบให้กำลังใจ

"พี่ชานี่น่ารักจัง ไม่น่าพี่หมอกถึงตามมาเฝ้า"

"ตะ..ตามมาเฝ้าอะไรกันคะ เขากลับมาบ้านเฉยๆ ไม่ได้ตามพี่"

"ไม่หรอกค่ะ ปกติเดือนหนึ่งพายจะเห็นหน้าพี่ชายสักที"

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ นี่ก็ใกล้จะเสร็จแล้วตำลึงอยู่ไหนคะ" ปภาวรินทร์แสร้งพูดเปลี่ยนเรื่องถามถึงผักตำลึงที่จะนำมาวางด้านหน้าขนมจีนเขียวหวานปลาเพื่อเพิ่มผักในมื้ออาหารที่ปรุงรสเสร็จเรียบร้อย

"พายลืมเลยค่ะเดี๋ยวชวนพี่แมวไปเก็บข้างบ้านก่อน คุณแม่ปลูกไว้อยู่ค่ะ" พูดจบพระพายจึงได้เอ่ยชวนแม่บ้านพากันไปเก็บผัก ไม่สาวความต่อถึงเรื่องที่คุยกันไว้ก่อนหน้า ก็จะให้พูดได้ยังไงว่าเธอเป็นคนแอบถ่ายรูปพี่สาวข้างบ้านไปให้คุณหมอที่ยุ่งจนไม่มีเวลากลับบ้าน แต่วันนี้ดันเกิดว่างกลับบ้านซะงั้น สงสัยงานนี้จะได้พี่สะใภ้จริงๆ อย่างที่แม่บอก พระพายหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

"น้องพายล้างเสร็จแล้วเอามานี่ได้เลยนะคะ" ปภาวรินทร์เอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินเสียงคนเข้ามาในครัวพลางปิดไฟเมื่อทำอาหารเสร็จเรียบร้อย "เดี๋ยวเย็นนี้น้องแพงกลับมาก็แค่ตักน้ำแกงราดแล้วเด็ดตำลึงลวกวางไว้...ว๊าย!" ใบชาร้องผวาอย่างตกใจเมื่อหันหลังกลับมาเจอคนตัวสูงยืนกอดอกมองเธออยู่

"เป็นอะไรรึเปล่าครับ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นท่าทางคนตัวเล็ก ตีเนียนทำเป็นไม่รู้เรื่องว่าตนเองนั่นแหละเป็นคนทำให้เธอตกใจ

"เข้ามาตอนไหนคะ"

"สักพักแล้วเห็นคุณทำอาหารอยู่เลยไม่อยากกวน หอมจัง" เขาตอบคำถามเธอแล้วเอนตัวไปด้านหน้าแสร้งทำเป็นสูดลมหายใจเอ่ยชมถึงกลิ่นอาหาร แขนสองข้างท้าวกับเค้าน์เตอร์ครัวเหมือนเป็นการโอบกอดเธอไว้

"คุณไม่ต้องทำงานรึไง"

"วันนี้ผมไม่มีเคส อีกอย่างผมทำงานไม่เคยหยุดมาตั้งหลายปี วันนี้จะทำตามใจตัวเองหน่อยจะเป็นไร" เขาตอบเธอน้ำเสียงสบายๆ ใบหน้าโน้มต่ำลงมาจนเธอขยับหนี แผ่นหลังชนกับเค้าน์เตอร์ครัวไอส์แลนด์

"คุณหมอกช่วยขยับออกไปก่อนได้ไหมคะ" ใบหน้าหวานขึ้นสีเรื่อ เอ่ยบอกให้เขาออกห่างด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"หืม ผมแค่อยากดูหน้าตาอาหารที่คุณทำ ทำไมต้องไล่ด้วย" 

"ไม่ได้ไล่ค่ะ แต่ฉัน...อึดอัด" ปภาวรินทร์เสตาหลุกหลิกทำตัวไม่ถูกเมื่อเขาเอาแต่จ้องเธอไม่วางตา

"ผมไม่เห็นอึดอัดเลย" ใบหน้าคมเคลื่อนมาใกล้เรื่อยๆ จนเธอรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ข้างแก้ม ใบชาช้อนสายตามองคนตรงหน้าราวกับตกอยู่ในภวังค์ สายตาของเธอประสานเข้ากับสายตาของเขาที่มองมาพอดี ราวกับดวงดาวบนท้องฟ้าร่วงลงมาอยู่บนดวงตาเขา แค่ได้อยู่ใกล้กันหัวใจก็สั่นไหว แค่ได้สบตากันหัวใจก็เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ดวงตาคู่นั้นไล่มองเธอจนหยุดนิ่งที่ริมฝีปาก ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ รู้ตัวอีกทีเธอก็หลับตาลงอัตโนมัติก่อนจะสัมผัสถึงรสจูบ

จุมพิตแผ่วเบาราวกับขนนกค่อยๆ ทวีความลุ่มลึก เขาดูดเม้มปลายลิ้นและริมฝีปากอย่างนุ่มนวลก่อนจะแทรกลิ้นร้อนเข้ามาเกี่ยวกระหวัด ไล่ต้อนจนร่างเล็กเริ่มผละหนี แต่มีหรือที่คนช่ำชองกว่าจะยอม นิ้วร้อนเลื่อนไล้ไปบนด้านหลังต้นคอระหง ออกแรงขยับให้ทั้งสองแนบชิดกันยิ่งกว่าเดิม

"อื้อ" เสียงครางหวานๆ นั้นยิ่งทำให้สติเขาหลุดลอย โพรงปากอ่อนนุ่มเสียดสีกันอย่างหนักหน่วง อุณหภูมิในร่างกายไต่ระดับขึ้นตามแรงกระตุ้น จนรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นสมอง 

"พี่ชาคะ พี่ชา!" เสียงตื่นตระหนกของพระพายที่ตะโกนเข้ามาอีกทั้งเสียงฝีเท้าที่กำลังตรงมายังห้องครัวส่งผลให้ร่างบางผลักคนตัวสูงที่ไม่มีท่าทีจะขยับออกทันที เธอเสหลบสายตาคุณหมอหนุ่มที่ยังคงมองสบตาเธอด้วยสีหน้าและแววตาร้อนแรง

"พี่ชา ป้าแก้วลื่นล้มอยู่ตรงสวนหลังบ้านค่ะ!!"