หัวใจในตะวัน

หัวใจในตะวัน

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-29
Oleh:  เอลยาOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
307Bab
2.0KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

หัวใจในตะวัน ของนามปากกา เอลยา(ELYA) เป็นนิยายแนว รักโรแมนติก / อีโรติก ที่เน้นความผูกพันและรักซึมลึกระหว่างพระเอกและนางเอก เนื้อเรื่องหลักจะโฟกัสไปที่คู่ของ นายหัวไอลวิลและพิณตะวัน ซึ่งเป็นเรื่องราวความรักระหว่าง "นายหัวแห่งเกาะรังนาง" กับ "เด็กในปกครอง" ของเขา

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 2 ลูกสาวพระอาทิตย์

"พ่อขึ้นแผ่นดินใหญ่รอบหน้า เห็นว่าจะไปหาซื้อมาให้จ้ะ นี่ก็ดึกแล้ว พ่อของตะวันทำไมยังไม่มาอีก นายหัวเรียกไปที่เรือนใหญ่ตั้งแต่หลังอาหารค่ำแล้ว ไม่สบายแบบนี้ ทางโน้นคงจะต้องการมารับกลับ แต่ท่านดื้อ"

จินดาเอ่ยกับลูก พิณตะวันขยับตัวลุกขึ้นนั่งทันที

"ให้ตะวันไปดูให้ไหมจ๊ะ ตะวันวิ่งปรู๊ดเดียว เดี๋ยวก็รู้...นะ"

คนอยากวิ่งเล่นรีบเสนอตัว บนเกาะแห่งนี้มีไฟฟ้าใช้อย่างสะดวกสบาย เนื่องจากทางเกาะได้ทำการขอให้ติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้าใช้บนเกาะ เกาะที่เป็นหมู่บ้านอยู่ด้านชายหาด ส่วนถ้ำที่เป็นที่อยู่ของนกนางแอ่นจะอยู่ด้านใน ซึ่งความจริงเป็นเกาะถ้ำหินปูนอีกเกาะแต่เชื่อมกันกับเกาะของหมู่บ้านด้วยสันเขาหินปูนมีป่าปกคลุมโดยรอบ

เรือนใหญ่ตั้งอยู่ด้านตะวันออก ห่างจากบ้านของพิณตะวันก็ไม่ไกลประมาณ 200 เมตร แต่ไม่เห็นกันเพราะมีทิวมะพร้าวและต้นไม้บัง บนเกาะมีต้นไม้ใหญ่เยอะมาก เพราะนายหัวเป็นคนรักธรรมชาติ เห็นว่านายหัวเป็นคนบุกเบิกเกาะนี้ตั้งแต่ตอนท่านยังหนุ่ม ตอนนี้ท่านแก่หง่อมแล้ว และกำลังไม่สบาย ที่นี่มีที่จอดเฮลิคอปเตอร์ด้วย เพราะพวกเจ้านายเดินทางด้วยเครื่องเหาะส่วนตัว ไม่ค่อยเดินทางเรือ เพราะจากเกาะถึงฝั่งก็ใช้เวลาร่วมชั่วโมง เวลานี้มีเจ้าเครื่องนั่นมาลงเมื่อตอนบ่าย เห็นผู้ชายตัวโตๆ สามสี่คนเดินลงจากเครื่อง คงจะมารับท่านกลับเข้ากรุงเทพฯ นั่นเอง

"เอาสิลูก แต่ระวังเท้านะ เดี๋ยวจะไปเหยียบงูเงี้ยวเขี้ยวขอเข้า เอามีดไปด้วย"

จินดาเอ่ยอนุญาต บนเกาะนี้ทุกคนรู้จักกันดี ไม่เคยมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น เกาะนี้ยังไม่เคยมีเรื่องการขโมยรังนกเหมือนเกาะอื่นที่เป็นข่าว พิณตะวันถูกสอนให้รู้จักการป้องกันตัวมาตั้งแต่วิ่งได้ ยิงหนังสะติ๊กได้เก่งและแม่นยำ เวลานี้พ่อได้สอนให้ใช้มีดด้วย เพราะเอาไว้ปาดตาล ปาดขั้วมะพร้าว เลยถือโอกาสเอาไว้ป้องกันตัวด้วย พ่อได้ซื้อมีดสั้นเล่มสวย ชนิดพกติดตัว มาให้จากตลาดบนแผ่นดินใหญ่ ตะวันเอาใส่ไว้กระเป๋ากางเกงเอาไว้ตลอด พกแล้วรู้สึกอุ่นใจเหมือนมีเพื่อนตาย

"ไม่ต้องห่วงจ้ะ ตะวันจะระวังตัว"

กล่าวเสร็จเจ้าตัวก็วิ่งปรู๊ดลงบันไดห้าขั้น หางเปียแกว่งกระด๊อกกระแด๊ก มองเห็นได้จากระเบียง จินดายิ้มพลางส่ายหน้า...ทูนหัวของแม่... ขอให้พระคุ้มครองลูกให้แข็งแรงและแจ่มใสอย่างนี้ตลอดไป... จินดาขอพรพระเช่นทุกครั้ง

เด็กน้อยแสนฉลาดปราดเปรียวนัก ไม่ได้รู้สึกมีปมด้อยกับการที่ได้รู้ความจริงว่าไม่ใช่ลูกที่แม่เบ่งออกมาจากครรภ์เหมือนเด็กคนอื่นๆ แต่กลับมองโลกในแง่ดีว่าเจ้าตัวเป็นลูกสาวพระอาทิตย์ไปซะนี่... จินดาดีใจที่เธอไม่ต้องโกหกลูกสำหรับเรื่องนี้

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
307 Bab
บทที่ 2 ลูกสาวพระอาทิตย์
"พ่อขึ้นแผ่นดินใหญ่รอบหน้า เห็นว่าจะไปหาซื้อมาให้จ้ะ นี่ก็ดึกแล้ว พ่อของตะวันทำไมยังไม่มาอีก นายหัวเรียกไปที่เรือนใหญ่ตั้งแต่หลังอาหารค่ำแล้ว ไม่สบายแบบนี้ ทางโน้นคงจะต้องการมารับกลับ แต่ท่านดื้อ"จินดาเอ่ยกับลูก พิณตะวันขยับตัวลุกขึ้นนั่งทันที"ให้ตะวันไปดูให้ไหมจ๊ะ ตะวันวิ่งปรู๊ดเดียว เดี๋ยวก็รู้...นะ"คนอยากวิ่งเล่นรีบเสนอตัว บนเกาะแห่งนี้มีไฟฟ้าใช้อย่างสะดวกสบาย เนื่องจากทางเกาะได้ทำการขอให้ติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้าใช้บนเกาะ เกาะที่เป็นหมู่บ้านอยู่ด้านชายหาด ส่วนถ้ำที่เป็นที่อยู่ของนกนางแอ่นจะอยู่ด้านใน ซึ่งความจริงเป็นเกาะถ้ำหินปูนอีกเกาะแต่เชื่อมกันกับเกาะของหมู่บ้านด้วยสันเขาหินปูนมีป่าปกคลุมโดยรอบเรือนใหญ่ตั้งอยู่ด้านตะวันออก ห่างจากบ้านของพิณตะวันก็ไม่ไกลประมาณ 200 เมตร แต่ไม่เห็นกันเพราะมีทิวมะพร้าวและต้นไม้บัง บนเกาะมีต้นไม้ใหญ่เยอะมาก เพราะนายหัวเป็นคนรักธรรมชาติ เห็นว่านายหัวเป็นคนบุกเบิกเกาะนี้ตั้งแต่ตอนท่านยังหนุ่ม ตอนนี้ท่านแก่หง่อมแล้ว และกำลังไม่สบาย ที่นี่มีที่จอดเฮลิคอปเตอร์ด้วย เพราะพวกเจ้านายเดินทางด้วยเครื่องเหาะส่วนตัว ไม่ค่อยเดินทางเรือ เพราะจากเกาะถึงฝั่งก็ใช
Baca selengkapnya
บทที่ 3 เด็กแสบ
ถนนเส้นหลักบนเกาะสู่ตัวเรือนใหญ่นั้นลาดคอนกรีต แต่พิณตะวันวิ่งไปทางลัด ซึ่งเป็นทางดิน พวกคนงานใช้เดินกันจนดินแน่นและเส้นทางเตียนกว้างประมาณ 1 เมตร มีสุมทุมพุ่มไม้และต้นไม้ ต้นมะพร้าวขึ้นไปทั่วบริเวณ เส้นทางเป็นเงาตะคุ่มไม่สว่าง อาศัยเจนเท้าและคุ้นชินจึงวิ่งปรู๊ดๆ ได้อย่างเงียบฉี่และรวดเร็ว"คุณพ่อคุณไม่สบายหนักแบบนี้ คุณเป็นลูกสาวคนโตควรรีบจัดการให้แน่ใจว่าท่านได้จัดแจงเรื่องพินัยกรรมเรียบร้อยดีแล้วนะคุณไอซ์"เสียงผู้ชายเอ่ยเบาๆ ตรงหลังพุ่มดอกไม้ ด้านนี้เป็นสวนด้านหลังเรือนใหญ่ พิณตะวันชะงักเท้าที่กำลังวิ่งแล้วรีบหลบวูบอย่างว่องไวและเงียบเชียบ มองลอดช่องว่างระหว่างพุ่มไม้ เห็นผู้ชายใส่เสื้อแขนสั้นคอปกสีน้ำเงินยืนคุยกับผู้หญิง ซึ่งพิณตะวันรู้จักหน้าเธอดี เธอคือคุณไอสรีย์ ลูกสาวของนายหัวนั่นเอง"อย่าแช่งพ่อฉัน คุณกิจ! ท่านแค่ไม่สบาย คุณพ่อเป็นคนรอบคอบเสมอ คุณไม่ต้องห่วง"น้ำเสียงคุณไอสรีย์เข้มเล็กน้อย เหมือนไม่ค่อยพอใจนัก"ที่ผมเตือนก็เพราะเป็นห่วงและหวังดีกับคุณนะครับ ไม่อยากให้คุณเสียเปรียบพวกน้องชายคุณ อย่างเกาะนี้น่ะ ทำเงินได้มหาศาล ผมเป็นคนดูแลเรื่องบัญชีผมรู้ดี ถ้าท่านเห็นว่าคุณเป็
Baca selengkapnya
บทที่ 4 เด็กแสบ
ช่วงนี้นายหัววิลเรียกหาพ่อตลอด เพราะพ่อรู้ทุกอย่างบนเกาะนี้ พิณตะวันก็คิดว่าตัวเองรู้เกือบเท่าพ่อแล้วละ อีกไม่นานถ้าตัวโตอีกหน่อยก็คิดว่าจะรู้พอๆ กับพ่อ เพราะพิณตะวันตามพ่อไปทุกทีตั้งแต่จำความได้แต่ระยะนี้พิณตะวันขออยู่ห่างๆ พ่อตอนทำงาน เพราะไม่ชอบนายหัวที่ชอบทำหน้าดุ หน้านิ่วคิ้วขมวด เขาดูจริงจังหรือไม่ก็หงุดหงิดตลอด พิณตะวันไม่อยากสนใจ เวลานี้มีเรื่องสนุกๆ ให้ทำมากมายกับเหล่าสมุน"ไอ้แหลม เอ็งขึ้นต้นนี้ ไอ้ก้อนต้นนั้น ไอ้โก้ต้นโน้น ไอ้แมน ไอ้เจ๋ง ต้นถัดๆ กันไป ข้าจะจับเวลายี่สิบนาที ใครเก็บมะพร้าวได้มากที่สุดคนนั้นชนะ""ชนะแล้วได้อะไรเป็นรางวัลจ๊ะตะวัน"ไอ้โก้ถามด้วยน้ำเสียงสุภาพปนเกรงใจ กองเชียร์มีเป็นสิบคอยดูอยู่ เด็กชายหลายคนอยากจะทำอะไรให้พิณตะวันประทับใจ แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่ เพราะพิณตะวันเก่งเกินหน้าทุกคน จึงยากจะทำอะไรให้ประทับใจได้"ถ้าชนะ และทำลายสถิติของข้าได้ด้วย จะให้ลอกการบ้านวิชาภาษาอังกฤษ!"ทุกคนทำตาโต เพราะปิดเทอมคุณครูได้ให้การบ้านแถมมาด้วยเยอะมาก เปิดเทอมต้องเสร็จ และวิชาภาษาอังกฤษก็ถือว่าเป็นวิชาที่ทุกคนหูไม่กระดิกกันเลย ยกเว้นพิณตะวันที่เก่งทุกว
Baca selengkapnya
บทที่ 5 I Love Will
ไอลวิล อิสรีพัฒน์ ยืนจิบกาแฟอยู่บนระเบียงกว้างชั้นสองทางด้านทิศตะวันออก พระอาทิตย์ยามหกโมงเช้าที่ไหนก็ไม่สวยเท่าที่เกาะแห่งนี้ ท้องฟ้าด้านตะวันออกเป็นสีทองเรื่อและกำลังเพิ่มความสว่างให้แก่โลกในทุกขณะที่เลื่อนตัวขึ้นสูง ลมทะเลพัดโชยเอื่อยเย็นสบาย ร่างสูงผึ่งผายสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงิน เพิ่งอาบน้ำสระผมเสร็จใหม่ คนรับใช้ผู้ชายนำกาแฟร้อนมาวางคอยตรงนี้ตามคำสั่งทุกเช้า เขาเลือกใช้ผู้ชาย เพราะไม่ชอบเห็นคนใช้ผู้หญิงมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ รู้สึกรำคาญสายตาเรือนใหญ่ปลูกอยู่บนเนินทำให้เห็นยอดของต้นมะพร้าวอยู่ต่ำลงไปตามลาดไหล่เนินไปจนถึงชายหาด เม็ดทรายสีน้ำตาลเล็กละเอียดยามต้องแสงพระอาทิตย์เกิดแสงสะท้อนเต้นระยิบระยับเป็นประกายสีทองงดงาม ในอดีตที่ผ่านมา เขามาที่นี่ไม่บ่อยนัก ประมาณสามครั้งเท่าจำนวนที่เขามาเมืองไทย ส่วนใหญ่บิดาจะเป็นคนไปพักร้อนที่อังกฤษจึงได้ใช้เวลาด้วยกัน แต่ช่วงหลังนี้ ท่านมีปัญหาเรื่องสุขภาพ ซึ่งก็ไม่แปลก เพราะท่านอายุหกสิบปีแล้วในเวลานี้ไอลวิลนึกถึงมารดา ไอลีน รอนสัน ที่เพิ่งจากเขาไปด้วยโรคหัวใจ แม่ผู้เป็นทุกสิ่งทุกอย่างตั้งแต่ไอลวิลลืมตามาดูโลก แม่พบกับพ่อของเขาที่อังกฤษตอนที่พ่อไป
Baca selengkapnya
บทที่ 6 คนโชคดี
พิณตะวันแช่ตัวอยู่ในน้ำที่กระจัดกระจายด้วยมีคนกระโดดตูมๆ ลงมาในน้ำไม่หยุด เสียงหัวเราะสดใสเต็มไปด้วยความสนุกสนานดังประสานกันอย่างเต็มที่ไม่ต้องเกรงใจใครเพราะมีแต่ธรรมชาติคอยฟังอย่างสงบกิจกรรมยามเช้าต้อนรับวันใหม่คือ กิจกรรมฝึกซีล เริ่มจากการที่ทุกคนจะทาหน้าทาแขนและขาด้วยยางไม้ผสมดอกอัญชันจนหน้าเป็นสีน้ำเงินปนดำและลงน้ำก็ไม่หลุด ต้องถูด้วยใยบวบกับสบู่แบบหนักๆ ถึงจะออกจากนั้นก็วิ่งไล่จับกันตามชายหาดจนมาถึงด้านตะวันตกแห่งนี้ กิจกรรมก็จะประกอบด้วยการเอ็กเซอร์ไซส์ด้วยการกระโดดไปตามโขดหินเป็นการบริหารกล้ามเนื้อขาและสายตาที่จะต้องเร็วกับการมองก้อนหินข้างหน้าและกะให้แม่นยำสำหรับเท้า เพื่อที่จะได้ไม่ตกไปหัวฟาดนอนแอ้งแม้งที่พื้นน้ำข้างล่างจากนั้นก็ปีนป่ายขึ้นบนโขดหินใหญ่แล้วฝึกความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวของหน่วยซีลด้วยการกระโดดลงทะเล... เป็นการขจัดความกลัวและความปอดแหกถ้าใครโตพอ ตะวันจะต้องพามาฝึกความกล้าหาญที่นี่ก่อนรับเข้าหน่วย! ทุกคนที่เป็นลูกน้องของพี่ตะวันจะต้องไม่ปอดแหก! ถ้าสอบผ่านจะได้เหรียญกล้าหาญไปห้อยคอด้วย... เหรียญกล้าหาญที่พี่ตะวันแกะจากกะลามะพร้าวด้วยมีดประจำตัวกะมือตัวเองเลยทีเดียว!
Baca selengkapnya
บทที่ 7 หนูเป็นสาวแล้ว
"นั่นใครอยู่บนต้นพร้าวน่ะ...ลงมาเดี๋ยวนี้!"เสียงห้าวดุเข้มตวาดถาม เมื่อเห็นร่างเล็กห้อยโหนอยู่บนยอดปลายต้นมะพร้าวสูงลิ่วของเกาะ...ร่างนั้นไม่อาจบอกได้ว่าเป็นเด็กหญิงหรือเด็กชาย แต่ตัวเล็กกระจิ๋วหลิวเมื่อเงยมอง ใส่หมวกแก็ปสีกระดำกระด่างไม่มีการโต้ตอบกลับจากร่างเล็กนั้น แต่มะพร้าวห้าวเปลือกสีน้ำตาลลอยละลิ่วเฉียดศีรษะของเขาไปนิดเดียว เรียกได้ว่า...เส้นยาแดงผ่าแปด!"เฮ้ย...เด็กเวร! ลูกหลานใครวะ! ตาจั่น นั่นมันลูกใคร สั่งให้ลงมาเดี๋ยวนี้ ไม่รู้หรือว่าฉันเป็นใคร! แล้วฉันสั่งแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้เด็กขึ้นต้นมะพร้าว!"เสียงเข้มตวาด นายจั่น คนงานประจำสวนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาร่างสูงใหญ่ที่ยืนเท้าเอวแหงนหน้ามองยอดมะพร้าวอยู่ เขาไม่ได้ขยับหลบจากที่เดิมแม้แต่นิดเดียว แต่คิดว่าถ้าหากไอ้เด็กนั่นขว้างลูกมะพร้าวลงมาอีกครั้ง เป็นได้เห็นดีกันแน่! เขาจะสั่งให้โค่นต้นมะพร้าวนั่น ทั้งที่เจ้าเด็กเวรนั่นยังอยู่บนนั้นนั่นแหละ!"ตะวันเอ๊ย! ลงมาเดี๋ยวนี้ หน็อย ตาเผลอแค่แป๊บเดียวเอ็งขึ้นไปจนได้นะ"ตาจั่นตะโกนเรียกคนบนยอดมะพร้าวแล้วหันไปยิ้มเจื่อนกับร่างสูงของนายหัว"เด็กนี่อีกแล้วเหรอ"เสียงห้าวพึมพำอย่างระอาปนห
Baca selengkapnya
บทที่ 8 หนูเป็นสาวแล้ว
ภาพห่อผ้าขาวกลมที่ลอยละลิ่วลงมาจากเรือสำราญย้อนเข้ามาให้ความทรงจำ... กำเนิดของพิณตะวันนั้นจะเป็นอย่างไร ผู้เป็นแม่ก็สุดจะรู้ได้ รู้แต่ว่า เธอจะต้องปกป้องลูกน้อยให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะการที่เด็กทารกถูกโยนทิ้งทะเลจากเรือแบบนั้น แสดงว่ามีคนประสงค์ร้าย ไม่ต้องการให้มีชีวิตอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย!"แม่กับพ่อต้องพูดกับครูใหญ่และนายหัวให้ตะวันนะจ๊ะ ตะวันไม่ไป! ถ้าไปใครจะคอยช่วยแม่ซักผ้าถูบ้าน และใครจะช่วยแม่ล้างผักทำกับข้าวให้คนงานละจ๊ะ"เด็กน้อยทั้งงอนทั้งอ้อนผู้เป็นพ่อกับแม่ เข้าไปกอดคลอเคลียจนคนเป็นพ่อต้องถอนหายใจ"เอาเป็นว่า พ่อจะพูดกับนายหัวและครูใหญ่ก็แล้วกัน แต่นายหัวท่านก็หวังดีจริงๆ อยากให้ตะวันได้เรียนสูงๆ นะลูก การได้เรียนจากโรงเรียนในเมืองที่คุณครูเก่งๆ มีความรู้เยอะๆ จะทำให้ตะวันพลอยเก่งไปด้วย""แต่คุณครูไม่รู้จักเกาะของพวกเราสักหน่อยนี่จ๊ะพ่อ ถ้าหากนายหัวต้องการคนมาช่วยพัฒนาเกาะ ก็ต้องเรียนรู้จากเกาะนี่ไม่ใช่เหรอจ๊ะ ตะวันไม่เห็นว่าจะต้องไปเรียนที่อื่นเลย ไปเรียนทำไมไกลๆ ให้เสียเวลา วันก่อนดูรายการทีวี ตะวันยังเห็นนักศึกษากลับไปทำไร่ทำสวนที่บ้านตัวเองเลยนี่นา เรียนไปตั้งนา
Baca selengkapnya
บทที่ 9 หนูเป็นสาวแล้ว
****เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก... พิณตะวันอายุ 18 ปีและเรียนจบชั้นมัธยมปลายจากการศึกษานอกโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว และกำลังบ่ายเบี่ยงที่จะเรียนต่อ เพราะไม่รู้ว่าจะเรียนไปทำไม ทุกอย่างบนเกาะนี้พิณตะวันก็รู้หมดทุกซอกทุกมุมแล้ว ทำงานได้คล่องและเก่งพอๆ กับผู้ใหญ่ และเก่งพอๆ กับนายหัวเลยนั่นแหละตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา จากเด็กน้อยที่เคยกลัวนายหัว เวลานี้ก็ไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่แล้ว เพราะเป็นมือขวาของนายหัวไปเรียบร้อยแล้วนั่นเอง ช่วยคุมงานและช่วยเหลือทุกอย่างที่เจ้าตัวทำได้อย่างสนุกกับชีวิต ไม่เคยมีใครเห็นไอ้ตะวันทำหน้าเศร้าได้เกินครึ่งชั่วโมง จะมีก็ครั้งหนึ่งที่เจ้าตัวเศร้าจัดมากๆ คือตอนที่เจ้ารัมมี่ หมาประจำตัวมันตาย"นายหัวฮะ...ตะวันจะไปท้ายเกาะ...""สอนกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามา ฮะ!...ใส่ฉัน"เสียงห้าวตวาดใส่ทันทีอย่างไม่มีเกรงใจ ร่างเพรียวสูงโปร่งสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีน้ำตาลสลับดำ ผูกชายที่เอวกับกางเกงยีนส์เก่าขาดตรงหัวเข่า ใบหน้าเรียว มัดผมหางม้าสอดเข้ารูหมวกแก็ป เวลานี้เจ้าตัวยืนเอามือเกี่ยวหูกางเกง... ทำตัวก๋ากั่นแก่นแก้วตั้งแต่เด็กจนโต... ไม่ชอบพูดคะพูดขา แต่จะพูด จ๊ะ...ก็ในบางครั้ง แต่ตอนโตมานี่
Baca selengkapnya
บทที่ 10 ยัยตัวยุ่ง
ด้านในสวนมะพร้าวดูคึกคักเป็นพิเศษ ตรงปากทางที่คนดูต้นทางสองคน การแข่งขันกันเก็บมะพร้าวว่าใครจะทำได้มากที่สุดในเวลาที่กำหนด จะต้องใช้ต้นที่มีลูกมะพร้าวจำนวนมากและใกล้เคียงกัน เกมนี้จะใช้เวลาแค่สิบนาที เพื่อความปลอดภัย เพราะเผื่อนายหัวมาจะได้หนีกันทัน มันถือเป็นการหาตังค์ที่ใช้เวลาน้อยที่สุดสำหรับพิณตะวัน...สิบนาทีได้ 1000 บาท มันเจ๋งมากนั่นคือเงินที่ลงขันกันของผู้เข้าแข่งขัน 10 คน คนละ 100 บาท ใครชนะก็เอาไปใส่กระเป๋าให้อุ่นไปถึงกระดองไต ส่วนกองเชียร์ก็สามารถเล่นพนันกันได้ว่าจะพนันว่าคนไหนจะชนะ แต่ถ้ารอบไหนที่พิณตะวันลงแข่งด้วย จะไม่ค่อยมีใครพนัน เพราะส่วนใหญ่ไอ้ตะวันจะชนะ จึงไม่มีใครยอมแทง แต่ก็มีเหมือนกันที่แกล้งแพ้ เพื่อไม่ให้วงการต้องล้ม ก็ต้องเปลี่ยนกันชนะบ้าง แพ้บ้างตามโอกาส"เฮ้ย...แน่ใจเหรอลูกพี่ ว่านายหัวจะไม่เข้ามาจ๊ะเอ๋เข้าให้น่ะ"เสียงไอ้ก้องเอ่ยถาม เวลานี้สมุนต่างก็เรียกลูกพี่จนติดปากตั้งแต่เด็ก"แน่ใจสิโว้ย...ไม่เข้ามาแถวนี้หรอกเพราะตารางคือต้องไปดูหอยมุก แถมวันนี้จะมีคุณเชอรี่มาจีบ หลังจากเมื่อวานนี้คุณมะปรางมาขายมะปรางหวานทั้งสวน นายคงอิ่มมะปรางแปล้ เมื่อเช้าเห็นไม่ค่อยเ
Baca selengkapnya
บทที่ 11 ยัยตัวยุ่ง
"วันนี้บ้านยายแช่มไม่มีรสมันฝรั่งแท้ ข้าไปซื้อแล้วไม่มีว่ะ"เสียงผู้แข่งขันคนหนึ่งตะโกนบอก ทุกคนรู้ดีว่าเจ้าแม่ศรีมหาพร้าวจะโปรดเลย์รสมันฝรั่งแท้เป็นพิเศษ...เพราะจะสั่งทุกครั้ง"เรอะ! อ้อ งั้นก็เอารสเอ็กซตร้าบาร์บิคิวก็ได้ เจ้าแม่ท่านค่อนข้างยืดหยุ่นไม่เรื่องมาก ถ้าไม่มีก็เอาอะไรก็ได้ที่เป็นเลย์... แต่ข้าขอบอกไว้ก่อนว่า เจ้าแม่ท่านไม่โปรดถั่วปากอ้านะโว้ย ห้ามซื้อเด็ดขาด วันก่อนใครซื้อไปถวายวะ... ไม่รู้หรือไงว่าเจ้าแม่ท่านแก่แล้ว ฟันไม่ดี มันแข็ง!"หัวหน้าแก๊งผู้เป็นสาวกของเจ้าแม่ตะโกนบอก ทุกคนก็พยักหน้าและยกมือไหว้รับทราบอย่างพร้อมเพรียงกัน"เอ้า ผลการแข่งขันออกแล้วทุกท่าน...ผู้ชนะในรอบที่หนึ่งได้แก่....ไอ้....ไอ้...ไอ้ธง!"สิ้นเสียงประกาศไอ้ธงก็ร้องเฮไชโยลั่นด้วยความดีใจ คนที่พนันอยู่ข้างล่างก็เฮ คนที่ชนะก็ดีใจกันใหญ่ คนเดาผิดก็เสียตังค์ไปตามระเบียบ ไอ้ธงวิ่งเข้ามาหาพิณตะวันซึ่งกำลังโบกแบงค์พันไปมา"เอ้า เอารางวัลไปโว้ย...อย่าลืมเครื่องเซ่นล่ะเอ็ง ดูด้วยว่านมหมดอายุหรือยัง เพราะเดี๋ยวเจ้าแม่ท้องเสีย เอ็งจะซวยเอา"สั่งกำชับเสร็จ จากนั้นก็เฮโลกันเข้าไปด้านในลึกอีกหน่อย ต้นมะพร้าวอีกสิบต
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status