อ้อนรักภรรยาขัดดอก

ตอนที่ 1

ทางเลือกที่ไม่มี

“คิดถึงคุณพ่อที่สุดเลยค่ะ”

         นับดาววางกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ลงกับพื้นรีบโผเข้ากอดบิดาด้วยความคิดถึงเพราะช่วงปีสุดท้ายของการฝึกงานในมหาวิทยาลัยเธอแทบจะไม่ได้กลับบ้านมาหาพ่อ

         “กลับมาอยู่บ้านด้วยกันแล้วนะลูก”

         พนาสวมกอดลูกสาวด้วยความคิดถึงแต่นอกจากความรู้สึกนี้มันยังมีอะไรบางอย่างที่เขาคิดว่าคงต้องพูดความจริงให้ลูกสาวได้รับรู้อย่างเร็วที่สุด

         “บ้านดูเงียบจังเลยนะคะ”

         สาวน้อยที่ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขเธอมองไปรอบๆบ้านพบเพียงแค่บรรยากาศที่เงียบเหงาและสภาพที่ดูเหมือนไม่ได้ทำความสะอาดมาหลายวัน

         “พ่อไม่ได้จ้างแม่บ้านแล้วนานๆทีถึงจะจ้างมาทำชั่วคราวช่วงนี้ธุรกิจของเราไม่ค่อยดีพ่อจำเป็นต้องประหยัดค่าใช้จ่าย”

         พนาถึงจะตั้งใจแล้วว่าจะเล่าความจริงทุกเรื่องให้ลูกสาวได้รับรู้แต่เขาคิดว่ามันคงยังไม่ถึงเวลาเพราะตอนนี้นับดาวเพิ่งกลับมาถึงบ้านลูกสาวของเขากำลังมีความสุขไม่อยากทำลายบรรยากาศลง

         “ไม่เป็นไรค่ะดาวเรียนจบแล้วจะกลับมาช่วยคุณพ่อทำงานส่วนเรื่องงานบ้านก็ไว้ทำหลังจากที่เลิกงานแล้วก็ได้ตอนอยู่หอพักดาวก็ทำอยู่คนเดียวไม่เห็นเป็นไรเลยเราต้องสู้กันนะคะคุณพ่อ”

         หญิงสาวพอรับรู้มาบ้างว่าธุรกิจของครอบครัวเธอมีปัญหามาแล้วหลายปีแต่ด้วยความที่ยังเป็นนักศึกษาอยู่จึงไม่รู้ในเชิงลึกว่าปัญหาต่างๆมันเกิดจากอะไร

         “ไม่ว่าต่อไปนี้ชีวิตครอบครัวเราจะเกิดอะไรขึ้นขอให้ลูกรับรู้ว่าพ่อรักลูกมากและรู้สึกผิดกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น”

         ชายสูงวัยก้มหน้าเช็ดน้ำตาเพราะไม่อยากให้ลูกสาวได้รับรู้ว่าเขาเสียใจแค่ไหน ความจริงที่อีกไม่กี่วันเขาก็คงต้องบอกให้              นับดาวได้รู้มันอาจจะทำให้ลูกสาวเกลียดเข้าไปตลอดชีวิตเลยก็ได้

         คฤหาสน์หลังใหญ่อยู่ใจกลางเมืองคือสถานที่ที่วันนี้พนาต้องหอบความพ่ายแพ้เพื่อมาหาข้อตกลงร่วมกันที่จะทำให้เขาสามารถรักษาทรัพย์สมบัติที่เขานำมาจำนองไว้กับเจ้าของบ้านได้

         “ผมยังมีข้อตกลงเหมือนเดิมซึ่งข้อเสนอนี้ถ้าคุณจะไม่สนใจก็ได้นะ บ้านหลังใหญ่มีสวนล้อมรอบแบบนั้นประกาศขายไม่นานก็คงมีคนมาซื้อ”

         เมฆานักธุรกิจหนุ่มนั่งกอดอกด้วยท่าทางที่เหนือกว่าเพราะวันนี้เขาอยู่ในฐานะเจ้าหนี้ที่จะทำอย่างไรกับลูกหนี้ที่ติดการพนันอย่างพนาก็ได้

         “ผมยังไม่กล้าพูดกับลูกสาวเลยครับเธอเพิ่งกลับมาอยู่บ้านยังไม่อยากจะทำให้เธอรู้สึกไม่มีความสุขตลอดชีวิตของเราสองคนก็แทบจะไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันเลยผมอยากให้ลูกมีความสุขไปก่อนช่วงนี้”

         พนาพูดด้วยเสียงสั่นเพื่อขอความเห็นใจจากอีกฝ่ายแต่มันไม่ได้ทำให้เมฆารู้สึกสงสารแต่เขากลับยิ้มเยาะด้วยความสะใจ

         “ผมไม่ใช่มูลนิธิที่จะต้องมารับรู้เรื่องชีวิตของคุณ เวลานี้ผมเป็นเจ้าหนี้ถ้ายังหาเงินมาใช้ไม่ได้และไม่ยอมทำตามข้อเสนอก็เตรียมตัวย้ายออกจากบ้านคุณได้เลย”

         เมฆาไม่ใช่แค่ขู่แต่เขาจะทำอย่างที่พูดจริง ๆ ถ้าพนา ไม่สามารถทำให้นับดาวยอมเป็นเมียขัดดอกแลกกับบ้านและที่ดินที่คนเป็นพ่อเอามาจำนองไว้ ส่วนสมบัติชิ้นอื่นเมฆาตั้งใจว่าเขาจะคืนให้ก็ต่อเมื่อลูกหนี้หาเงินมาชำระได้

         “อย่าขายนะครับบ้านหลังนี้คือทุกอย่างในชีวิตของผมที่สำคัญภรรยาผมอยู่ที่นั่นถ้าคุณขายให้คนอื่นไปนารีคงไม่มีวันให้อภัยผมแน่”

         คนพูดถึงแม้ตั้งใจว่าจะเข้มแข็งไม่ร้องไห้ให้เจ้าหนี้จอมโหดได้เห็นแต่ด้วยความกลัวทำให้เขาพ่ายแพ้ทุกอย่างใบหน้าของภรรยาที่จากไปแล้วเกือบ 10 ปีมองมาที่เขาด้วยสายตาตำหนิยิ่งทำให้พนารู้สึกเสียใจที่ตัวเองเป็นสามีที่แย่และก็ยังเป็นพ่อที่ไม่ดีอีก 

         ชีวิตเมื่อไม่มีทางเลือกคนเป็นพ่อตัดสินใจที่จะพูดความจริงกับลูกเย็นนี้ไม่ว่าผลสุดท้ายทุกอย่างจะเป็นอย่างไรพนาก็คงต้องปล่อยไปตามกรรมเพราะถึงแม้เขาจะรู้ว่านับดาวรักเขาแค่ไหนแต่เรื่องนี้ก็หมายถึงชีวิตของเธอทั้งชีวิตบางทีลูกสาวของเขาอาจจะไม่ยอมก็ได้

         “คุณพ่อไปไหนมาคะน่าจะชวนนับดาวไปด้วยอยู่บ้าน                   คนเดียวเบื่อจะแย่”

         ลูกสาวคนสวยเดินมารับกระเป๋าเอกสารจากมือของบิดาพร้อมด้วยคำถามแต่ไร้ซึ่งคำตอบเพราะพนาตั้งใจว่าเขาจะพูด                  ทุกอย่างหลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว

         “บ้านหลังนี้เป็นเหมือนตัวแทนของแม่ บ้านหลังนี้คือ ทุกอย่างในชีวิตของพ่อ”

         นับดาวมองหน้าบิดาด้วยความสงสัยว่าเพราะอะไรพ่อของเธอจึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาและไม่ใช่เพียงคำพูดที่ดูเศร้าแต่สายตา                เหี่ยวย่นคู่นี้ยังแสดงออกว่าเรื่องที่คนเป็นพ่อกำลังจะพูดต่อไปนี้คือเรื่องสำคัญ

         “ตลอดเวลาที่ลูกไปเรียนมหาวิทยาลัยมีหลายอย่าง เกิดขึ้นกับชีวิตของพ่อและวันนี้พ่อก็ตั้งใจว่าจะเล่าทุกเรื่องให้ฟังแม้ว่าสุดท้ายมันอาจจะทำให้ลูกเกลียดพ่อมากก็ตาม”

         “ทำไมคุณพ่อพูดแบบนี้ไม่มีอะไรจะทำให้ดาวเกลียดพ่อได้หรอกค่ะเรามีกันแค่สองคนไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นคุณพ่อคือคนที่ดาวรักที่สุด”

         หญิงสาวลุกออกจากเก้าอี้ เธอเดินไปทรุดเขานั่งลงข้างๆบิดา ใบหน้าแนบลงไปที่ขาอย่างเอาใจแม้เธอจะยังไม่รู้ว่าคนเป็นพ่อจะพูดเรื่องอะไรให้ฟังแต่เธอรู้ว่ามันจะต้องสำคัญและมีผลต่อจิตใจ

         “บ้านหลังนี้กำลังจะถูกยึด”

         พนาพูดได้เพียงแค่นี้ก็ตามมาด้วยเสียงสะอื้นในแบบที่               ลูกสาวไม่เคยเห็น น้ำตาจากผู้ชายที่เคยเข้มแข็งวันนี้มันไหลออกมาไม่ขาดสายด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นของคนรู้สึกผิด

         “คุณพ่ออย่าร้องไห้แบบนี้สิคะมีอะไรก็บอกดาวมาตามตรงเราจะช่วยกันแก้ปัญหาไม่ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นดาวพร้อมจะทำ              ทุกอย่างเพื่อให้ครอบครัวเรากลับมามีความสุขอีกครั้งค่ะ”

         “พ่อติดการพนันบ้านหลังนี้กำลังจะถูกยึดสมบัติทุกชิ้นของเรา...พ่อเอาไปจำนองเขาหมดแล้ว”

         นับดาวเงยหน้ามองบิดาในสมองของเธอตอนนี้มันเต็มไปด้วยคำถามมากมายจนเธอไม่รู้ว่าควรจะเริ่มถามอะไรก่อน

         “มีเพียงลูกคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยให้เราได้ทุกอย่างกลับคืนมาแต่สิ่งที่พ่อกำลังจะขอร้องมันเป็นเรื่องที่ใหญ่สำหรับลูกถ้านับดาวไม่เต็มใจก็ไม่จำเป็นต้องทำก็ได้นะลูก”

         หญิงสาวจับมือของบิดามาแนบที่ใบหน้าของเธอเพื่อให้รู้ว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเธอพร้อมจะอยู่เคียงข้างและช่วยในทุกอย่างที่บิดาต้องการให้เธอทำ

         พนาบอกถึงข้อเสนอที่เมฆาให้แม้มันจะพูดออกมาด้วย  ความลำบากใจแต่ชีวิตก็ไม่ได้มีทางเลือกมากนัก

         “พ่อมันเลวมากจริง ๆ สุดท้ายก็เหมือนจะขายลูกกินเอาลูกไปคัดดอกเขา แม่ที่มองมาจากบนฟ้าคงจะเกลียดพ่อมากที่ทำให้ครอบครัวเราเป็นแบบนี้”

         สองมือเหี่ยวตีลงไปที่แขนและขาของตัวเองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและผิดหวังกับความเป็นพ่อที่สุดท้ายไม่สามารถปกป้องหรือดูแลลูกสาวได้แต่กลับกำลังจะใช้คนที่ตัวเองรักที่สุดไม่เป็นเครื่องมือขัดดอกแลกกับทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งที่จะได้คืนกลับมา

         “ดาวตกลงค่ะพรุ่งนี้พาดาวไปพบกับเขาเลยนะคะ....เวลา   2 ปีแค่แป๊บเดียว เริ่มต้นเร็วมันก็จะได้ผ่านไปเร็วๆ”

         หญิงสาวไม่อาจจะทนดูความเสียใจของบิดาได้ต่อไปแล้ว เธอยินยอมที่จะทำทุกอย่างแม้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายที่เธอจะต้องไปนอนอยู่กับเขาถึง 2 ปีหน้าตาเป็นอย่างไรแต่มันก็คงเป็นทางเลือกสุดท้ายที่เธอคงต้องยอม