ตั้งครรภ์

“ฮูหยินเป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ”

น้ำเสียงละล่ำละลักถามอย่างตระหนกของเหมยกั๋วทำให้อวิ๋นถิงพยายามลืมตาขึ้นมอง

ทันทีที่เห็นเพดานด้านบน กลิ่นบุปผาจากน้ำมันหอมดอกไป่เหออันเป็นกลิ่นประจำตัวของนางแล้ว นางก็พอจะเดาออกว่าที่นี่คือเรือนหอมหมื่นลี้แล้ว

“ฮูหยินน้อย”

หมอตู้ก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วนอย่างไม่รู้ว่าควรจะพูดออกไปดีหรือไม่

หากแต่อวิ๋นถิงกลับกระตุกยิ้ม แฝงไปด้วยความเศร้า

“ตั้งแต่เกิดมาสุขภาพข้าก็มิแข็งแรง กล่าวมาเถิดว่าร่างกายข้าเป็นอะไรไปอีก”

“เรียนฮูหยินน้อย ท่านตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้วขอรับ” หมอตู้กล่าวออกมาแผ่วเบาในขณะที่คนฟังกลั้นหายใจด้วยแววตาสั่นระริก “เนื่องจากร่างกายท่านไม่แข็งแรงอยู่แล้ว ยามตั้งครรภ์จึงต้องดูแลให้ดีเป็นพิเศษ ข้าน้อยจะสั่งเทียบยาไว้ให้...”

ทั้งอวิ๋นถิงและเหมยกั๋วหันสบตากันอย่างหนักใจ มือบอบบางยกขึ้นนวดระหว่างคิ้วอย่างใช้ความคิด เรื่องมงคลที่เกิดขึ้นในสถานการณ์เช่นนี้ย่อมไม่ดีนัก นางไม่คิดว่าร่างกายอ่อนแอกว่าคนทั่วไปเช่นนี้จะสามารถตั้งครรภ์ได้

ถึงจะตั้งครรภ์แล้วอย่างไร...

ผู้อื่นนางล้วนไม่ใส่ใจนัก สิ่งที่นางกลัวคือจ้าวเฟิงเยี่ยนจะรู้สึกอย่างไร เขาจะยินดีที่นางมีบุตรให้เขาบ้างหรือไม่?

เหมยกั๋วเห็นผู้เป็นนายเงียบไป หลังจากนั้นจึงค่อยๆ เรียกอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง

“ฮูหยินเจ้าคะ?”

ยังมิทันจะได้คิดตก จู่ๆ เสียงเคาะประตูด้านหน้าทำให้ทั้งหมดต่างหยุดบทสนทนา

“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ นายหญิงให้มาตาม บอกว่ามีเรื่องจะขอวานให้ช่วยเจ้าค่ะ”

สิ้นเสียงเรียกก็ได้ยินฝีเท้าสตรีค่อยๆ เดินห่างออกไป

เหมยกั๋วกัดฟันแน่น ทำสีหน้าขัดเคือง

“ยังไม่ปล่อยกันไปอีก!”

อวิ๋นถิงเค้นเสียงหัวเราะเล็กน้อย นางทราบดีว่าตั้งแต่เกิดเรื่องครั้งนั้น

ฮูหยินผู้เฒ่าก็มองนางและคนสกุลอวิ๋นเปลี่ยนไป โดยเฉพาะวาจาและการกระทำที่แสดงออกอย่างโจ่งแจ้งว่ามิได้ต้องการรับนางเป็นสะใภ้เลยแม้แต่นิดเดียว

“เจ้าอย่าโมโหไปเลย ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี”

ว่าไปแล้วก็ปรายตามองไปยังหมอตู้ที่ยังเต็มไปด้วยความอึดอัด

“ข้าต้องขอบคุณท่านหมอมาก วานท่านเขียนเทียบยาไว้ให้เหมยกั๋วแล้วรีบออกไปจากเรือนนี้เถิด หากเรื่องนี้ไปถึงหูฮูหยินผู้เฒ่าท่านจะเดือดร้อนเพราะข้า”

“ขอรับ”

หมอตู้พยักหน้าแรงๆ มองดูอวิ๋นถิงที่ลุกเดินออกไปอย่างเชื่องช้า

ร่างใหญ่พ่นลมหายใจออกมาอย่างอ่อนล้า เดิมทีเขาเป็นเพียงหมอเล็กๆ จากครอบครัวยากจนครอบครัวหนึ่ง มีเหตุบังเอิญได้ช่วยเหลืออดีตแม่ทัพทิศบูรพาคนก่อนที่บาดเจ็บจากสงคราม หลังจากนั้นเขาถึงได้ถูกปลุกปั้นให้กลายเป็นหมอฝีมือดีคนหนึ่งในแคว้น กลายเป็นหมอประจำตระกูลจ้าวที่ใครๆ ต่างอิจฉา

บุญคุณที่ทำให้ครอบครัวของเขามีชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น เขาล้วนทราบซึ้งในบุญคุณของฮูหยินผู้เฒ่า

ในขณะเดียวกัน...เขาก็รู้สึกเห็นใจอวิ๋นถิงมากเช่นเดียวกัน ตั้งแต่สามปีก่อน ไม่มีครั้งใดที่เขาไม่เห็นอวิ๋นถิงถูกคนในจวนรังแก โดยเฉพาะอย่างยิ่งยามที่จ้าวเฟิงเยี่ยนไม่อยู่

“ฮูหยิน ข้าน้อยไปด้วยเจ้าค่ะ”

เหมยกั๋วลุกขึ้นยืน ทำท่าจะวิ่งตามเจ้านายไป แต่แล้วขาทั้งสองก็ชะงักลง หันมาทางหมอตู้นัยน์ตาขอร้องอยู่บ้าง

“ท่านรอที่นี่ก่อนได้หรือไม่ ข้ากลัวว่าฮูหยินจะถูกรังแกจนเป็นลมไปอีก”

หมอตู้ที่ตกอยู่ในห้วงความคิดถึงได้พยักหน้าช้าๆ การที่เขาคอยช่วยเหลืออวิ๋นถิงห่างๆ แบบนี้คงไม่เป็นไรกระมัง!

-------------------------------------------------------------------------------------

“ท่านแม่มีอะไรให้ถิงถิงรับใช้หรือเจ้าคะ”

อวิ๋นถิงก้าวเข้ามาพร้อมกับคุกเข่าลงเช่นเดิมในขณะที่ฮูหยินผู้เฒ่ายกพัดในมือพัดให้ตัวเองอย่างสง่างามโดยมีมู่ลี่เจินอยู่เคียงข้างราวนางพญา ส่วนองค์หญิงผิงหยางน่าจะกลับห้องไปเสียแล้ว

คนถูกถามไม่ได้พูดอะไร นอกจากจะมีสาวใช้คนสนิทผู้หนึ่งของฮูหยินผู้เฒ่าส่งห่อกระดาษห่อหนึ่งมาให้โดยไม่ได้กล่าวอะไร

“นี่คือยาที่หมอตู้เขียนไว้ให้ข้ากับเจินเอ๋อร์ วานเจ้าไปต้มให้ข้าได้หรือไม่”

อวิ๋นถิงมองห่อกระดาษในมือด้วยใบหน้างงงวย

“แล้วเหตุใด...”

“ขออภัยฮูหยิน จางจิ้งเกิดรู้สึกไม่ค่อยสบาย ฮูหยินผู้เฒ่าจึงให้จางจิ้งไปพักผ่อนเจ้าค่ะ” ผู้ที่เอ่ยหาใช่ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ หากแต่เป็นสาวใช้ที่เป็นคนยื่นห่อกระดาษให้นางเมื่อครู่นี่เอง

ดวงตากลมโตถึงได้เหลือบมองไปยังฮูหยินผู้เฒ่าอย่างไร้อารมณ์

“สาวใช้คนอื่นๆ ล้วนมีหน้าที่ที่ต้องทำ ส่วนเจินเอ๋อร์ก็ต้องดูแลข้า วานเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เจ้าไม่มีปัญหาใช่หรือไม่”

“ถิงถิงจะรีบนำไปต้มให้เจ้าค่ะ”

อวิ๋นถิงคลี่ยิ้มก่อนจะยืดตัวขึ้นแล้วหมุนตัวผละออกไปโดยที่ผู้คนในห้องล้วนมองตามไปอย่างพออกพอใจ

เวลาผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยาม อวิ๋นถิงก็ถือถาดใส่ถ้วยยามาสองถ้วยโดยที่เหมยกั๋วมองตามมาอย่างเป็นห่วง ตัวเหมยกั๋วเองไม่สามารถตามเจ้านายเข้าไปภายในเรือนเซียงอี้ได้ เนื่องจากฮูหยินผู้เฒ่าจะเป็นผู้กำหนดว่ามีใครที่สามารถเข้าไปได้บ้าง

ซึ่งนางเป็นผู้ถูกสั่งห้ามเช่นกัน...อาจจะเพราะกลัวนางจะอาละวาดแทนอวิ๋นถิงกระมัง!

ประตูถูกเปิดออก เป็นจังหวะเดียวกับที่มู่ลี่เจินแสดงสีหน้าตกใจอยู่หน้าประตูในระยะเพียงสองก้าว ใบหน้างามนั่นปรับเปลี่ยนเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ริมประตูข้างหนึ่งจางจิ้งก็ก้มหน้าก้มตา ใช้มือแตะหน้าอกตัวเองอย่างตระหนก

อวิ๋นถิงมองท่าทีแปลกประหลาดนั่นอย่างสงสัย

“ไหนเจ้าว่ารู้สึกไม่สบาย เหตุใดถึงยังอยู่ที่นี่เล่า”

จางจิ้งกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง

“จางจิ้งรู้สึกดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ”

อวิ๋นถิงมองร่างเล็กนั่นอย่างไร้วาจา หลังจากนั้นจึงช้อนสายตาขึ้นมองมู่ลี่เจินที่จ้องมายังนางด้วยดวงตาประกายวาบ

“ท่านแม่เห็นว่าท่านหายไปนาน เลยจะให้ข้าออกไปช่วยเจ้าค่ะ” ไม่ต้องมีใครถาม นางก็อธิบายยาวเหยียดอย่างเสร็จสรรพ

“ต้องสนทนาอะไรกันมากมาย เสร็จแล้วก็ยกเข้ามาเสีย ข้าง่วงแล้ว อยากจะนอนพักเสียที”

ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือโหยง เรียกให้คนทั้งหมดที่ขวางกันอยู่หน้าประตูเข้ามาในขณะที่มู่ลี่เจินรีบหันกายกลับไป เป็นจังหวะเดียวกับที่อวิ๋นถิงก้าวเข้ามาในห้องติดๆ หลังจากนั้นถึงได้รู้สึกเหมือนมีบางอย่างมาขัดขา ร่างทั้งร่างคะมำไปข้างหน้า ไม่เว้นแม้กระทั่งถาดในมือเช่นกัน!

เพล้ง!!