เกิดใหม่หนีครอบครัว

น้ำตาเทียนร้อนระอุหยดลงบนหลังมือของฉัน จนต้องร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

พ่อกับแม่มองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ

“เผยเสี่ยวหว่าน แกนี่ทำอะไรซุ่มซ่ามอยู่เรื่อยเลยนะ!”

แต่ตัวฉันกลับมีความสุขจนแทบจะกระโดดโลดเต้น

เพราะฉันได้ย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง ย้อนกลับมาในวันเกิดวันนี้

ในเมืองเจียงเฉิงไม่มีใครไม่รู้จักเผยฉินเยว่ แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่ายังมีพี่สาวอีกคนชื่อเผยเสี่ยวหว่าน

น้องสาวร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก พ่อกับแม่จึงรักและตามใจเธอเป็นพิเศษ

เธอเติบโตมาท่ามกลางความรักและการเอาใจใส่ จึงเปล่งประกายสดใส ส่วนฉันทำได้เพียงเดินอยู่ในเงาของเธออย่างโดดเดี่ยว

ในห้องส่วนตัวของร้านอาหารหรูหราแห่งหนึ่ง พ่อโบกมือให้พนักงานออกไป แล้วพยักพเยิดหน้าใส่ฉัน

“มีนังนี่อยู่ก็พอแล้ว”

แม่เสแสร้งทำเป็นอธิบายว่า

“งานรวมญาติแบบนี้ ไม่ต้องมีคนนอกเข้ามายุ่งหรอก”

พนักงานทำหน้าไม่เข้าใจ ก่อนจะมองฉันด้วยสายตาเห็นใจ แล้วค่อย ๆ ถอยออกไป

ฉันลุกขึ้นยืนอย่างเงียบ ๆ คอยเสิร์ฟน้ำชาให้พวกเขา

เพราะในสายตาของพวกเขา ฉันก็ไม่ต่างอะไรกับคนรับใช้ในบ้าน

เผยฉินเยว่ น้องสาวของฉันกะพริบตาแป๋วอย่างใสซื่อตอนมองมาที่ฉัน

“พี่คะ ร้องเพลงวันเกิดให้หนูหน่อยได้ไหม หนูจำได้ว่าพี่ร้องเพราะที่สุดเลย”

ตอนยังเด็กฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี ถึงฉันจะมีพรสวรรค์ ก็ต้องยอมทิ้งความฝันเพื่อให้ทางบ้านส่งน้องเรียนวาดรูป

พอแม่ได้ยินแบบนั้นก็ดูตื่นเต้นขึ้นมา

“จริงด้วยเผยเสี่ยวหว่าน วันนี้ก็วันเกิดแกเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ถือว่าฉลองพร้อมกันไปเลย!”

ฉันยิ้มบาง ๆ แต่ในปากกลับเต็มไปรสชาติขมปร่า

พวกเขาลืมไปหมดแล้วว่า วันเกิดจริง ๆ ของฉันไม่ใช่วันนี้ แต่คือเมื่ออาทิตย์ก่อนต่างหาก

ตอนนั้นเป็นน้องสาวที่เสนอว่าจะจัดงานวันเกิดรวมกันจะได้ครึกครื้น พ่อกับแม่ก็เห็นดีเห็นงามด้วย และชมว่าน้องสาวฉลาด

ตั้งแต่นั้นมา วันเกิดของเธอก็ถูกยัดเยียดมาเป็นของฉัน

หากเป็นเมื่อก่อน ฉันคงปฏิเสธไปแล้ว

แต่ครั้งนี้ฉันกลับตอบตกลงอย่างไม่สนใจใยดี

แต่ร้องไดเพียงไม่กี่คำ เสียงก็เพี้ยนเพราะไม่ได้ซ้อมนาน

น้องสาวทำหน้าเบะปากอย่างน้อยใจทันที

พ่อโกรธจนหน้าดำหน้าแดงก่อนตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน

“เผยเสี่ยวหว่าน แกจงใจทำให้น้องสาวแกขายหน้าใช่ไหม!”

แม่ก็ขมวดคิ้วหน้านิ่วด้วยอีกคน

“แม่ไม่คิดเลยว่าแกจะเป็นคนใจแคบแบบนี้!”

น้องสาวเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง

“พ่อคะ แม่คะ อย่าโทษพี่เลยค่ะ พี่เขาไม่ได้ตั้งใจหรอก”

พูดจบ เธอก็หันมาหาฉัน

“พี่คะ อากาศร้อนจัง เดี๋ยวพี่ไปว่ายน้ำเป็นเพื่อนหนูหน่อยได้ไหมคะ?”

ชั่วพริบตานั้น ฉันรู้สึกราวกับถูกบีบคอจนหายใจไม่ออก

ความทรงจำค่อย ๆ ปะติดปะต่อขึ้นมา

ชาติก่อน ในวันเกิดแบบนี้ น้องสาวชวนฉันไปว่ายน้ำที่แม่น้ำเหมือนทุกปี

เพราะในวันนี้ เธออยากเป็นดาวเด่นที่สุดในสายตาคนทั้งหลาย

เธอกระโดดลงน้ำอย่างสง่างามราวกับนางเงือก เพลิดเพลินกับสายตาชื่นชมและอิจฉาของทุกคน

ส่วนฉันก็เป็นเพียงปลาการ์ตูนตลก ๆ ที่คอยเป็นตัวประกอบข้างกายเธอผู้สง่างาม

คาดไม่ถึงว่าปีนั้นฝนจะตกหนัก น้ำในแม่น้ำจู่ ๆ ก็เอ่อล้นขึ้นมา พวกเราที่หนีไม่ทันจึงถูกน้ำป่าพัดแยกจากกัน

ฉันโชคดีที่ถูกกิ่งไม้ริมฝั่งเกี่ยวเอาไว้ เลยรอดมาได้อย่างหวุดหวิด

แต่น้องสาวกลับถูกน้ำป่าพัดหายไป กว่าจะพบร่างอีกทีเธอก็จมน้ำเสียชีวิตไปนานแล้ว

พ่อแม่ที่โศกเศร้าเสียใจจนแทบบ้า พวกเขาบีบคอฉันแล้วตะโกนด่า

“เพราะแกทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉินเยว่จะตายได้ยังไง!”

“ทำไมคนที่ตายถึงไม่ใช่แก!”

ฉิวฮ่าวแฟนหนุ่มของฉันหน้าซีดเผือด แต่เขาขยับมาบังหน้าและปกป้องฉันไว้ และคอยปลอบฉันที่กำลังโทษตัวเองอย่างไม่หยุดหย่อน

เขาคุกเข่าขอฉันแต่งงานถึง 99 ครั้ง จนกระทั่งฉันยอมใจอ่อนตอบตกลง

วันครบรอบแต่งงานปีที่สาม ฉิวฮ่าวเสนอให้ทั้งครอบครัวไปเที่ยวบนเรือสำราญด้วยกัน

ฉันจมดิ่งอยู่ในความฝันที่ว่าจะได้ปรับความเข้าใจกับพ่อแม่ แต่ใครจะคาดคิดว่าในคืนหนึ่ง

พวกเขาชวนฉันไปชมพระจันทร์ที่ดาดฟ้าเรือ แล้วอาศัยจังหวะที่ฉันเผลอ ผลักฉันลงไปในทะเล!

ตอนที่ฉันกำลังจมลงไป ฉันเห็นใบหน้าอันเหี้ยมโหดของพวกเขา

“ฉินเยว่ตายเพราะแก แกต้องได้ลิ้มรสชาติของการจมน้ำตายบ้าง!”

ฉิวฮ่าวเองก็เต็มไปด้วยความแค้น

“คุณไม่รู้หรอกว่าผมรอวันนี้มานานแค่ไหน! นังแพศยา ไปชดใช้ความผิดให้ฉินเยว่ในนรกเถอะ!”

น้ำทะเลเย็นจัดไหลทะลักเข้าปากและจมูก ฉันไม่มีแรงจะดิ้นรนเอาชีวิตรอด จึงปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลลึก

จนถึงวินาทีนั้นเอง ฉันถึงได้ตาสว่าง

ที่แท้พ่อแม่คิดมาตลอดว่าน้องสาวตายเพราะฉัน

และคนที่สามีของฉันรักจริง ๆ มาโดยตลอด ก็คือเผยฉินเยว่ น้องสาวของฉันคนเดียว

มีเพียงฉันเท่านั้นที่เป็นส่วนเกิน

หลังย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง ฉันจะกลับมารักและใส่ใจตัวเองให้มากขึ้น ถอยห่างจากพ่อแม่และฉิวฮ่าวให้ไกล