ชายชั่ว นิยาย & เรื่องราว

วันที่สามที่ไม่คุยกัน คู่หมั้นของฉันจงใจตอบรับข้อเสนอขับรถเที่ยวรอบโลกของผู้ช่วยคนสนิท เขาคิดว่าฉันจะหึงหวงและเอาแต่ใจเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ใครจะไปรู้ว่า หลังจากหนึ่งเดือนกลับมา เขากลับพบว่าฉันเปลี่ยนไปแล้ว เขาช่วยผู้ช่วยคนสนิทแย่งโปรเจกต์ของฉัน ฉันไม่ได้ลาออกเพื่อประชดอีกต่อไป กลับคอยช่วยเธอเขียนแผนงานอย่างขยันขันแข็ง เขาทำลายแบบดีไซน์ที่ฉันตั้งใจทำออกมา เพื่อให้ผู้ช่วยคนสนิทของเขาได้โบนัสปลายปี ฉันก็ไม่คิดหาวิธีพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองอีก กลับยอมรับคำกล่าวหาและยอมถูกลงโทษแต่โดยดี แม้แต่ตอนที่เขาจะเลื่อนตำแหน่งให้ผู้ช่วยคนสนิทเป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัทอย่างสิทธิพิเศษที่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ ฉันก็ไม่โกรธ แถมยังยอมโอนหุ้นทั้งหมดในมือให้คู่หมั้นจัดการอย่างตามใจชอบ ผู้ช่วยคนสนิทยิ้มอย

ฉันกับลี่สุยอันคบหากันมาเป็นเวลา 15 ปี ทุกอย่างดูเหมือนจะหวานชื่นจนกระทั่งมีผู้หญิงอีกคนเข้ามาในชีวิตเขา เขาเริ่มเปลี่ยนไป กลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับฉัน ใช้ทุกวิถีทางเพื่อบีบให้ฉันหย่าร้าง ฉันยังคงพยายามรั้งเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยเขาไป แม้จะบอบช้ำเพียงใด แต่ก็ยังคิดว่าเขาจะกลับใจได้ แต่ต่อมา ฉันก็เริ่มตระหนักได้แล้วว่าความสัมพันธ์ของเราคงต้องบอกลากันจริงๆ แล้วเสียท

ในปีที่ห้าของการแต่งงานกับเซวียโจว เขาขอให้พาอวี๋เสวี่ยเอ๋อร์ย้ายไปอยู่ต่างประเทศด้วยกันเป็นครั้งที่สาม เผยฮวนวางอาหารที่เพิ่งทำเสร็จลง แล้วถามเขาถึงเหตุผล เซวียโจวเปิดเผยความจริงตรงๆ กับเธอ "ผมไม่อยากปิดบังคุณอีกต่อไป ความจริงแล้วเสวี่ยเอ๋อร์อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านข้างๆ ของเรา" "เธออยู่กับผมมาเก้าปีแล้ว ผมติดค้างเธอมาก ครั้งนี้ที่จะย้ายไปอยู่ต่างประเทศ ผมจะพาเธอไปด้วยให้ได้" เผยฮวนไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวายใดๆ เธอจองตั๋วเครื่องบินให้อวี๋เสวี่ยเอ๋อร์ด้วยเสร็จสรรพ เซวียโจวคิดว่าในที่สุดเผยฮวนก็ยอมรับความจริงได้ แต่ในวันที่พวกเขาต้องไปต่างประเทศ เผยฮวนกลับไปส่งพวกเขาที่สนามบิน แล้วหันกลับไปขึ้นเครื่องสำหรับกลับบ้านพ่อแม่ของเธอแทน

คบกับโจวจินหนานมาสามปี เขาก็ยังไม่ยินดีที่จะขอฉันแต่งงานสักที ภายหลัง เขาตกหลุมรักน้องสาวต่างมารดาของฉันตั้งแต่แรกพบ และเริ่มตามจีบเธออย่างออกหน้าออกตา ครั้งนี้ฉันไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้นั่งรอเงียบ ๆ ให้เขาหันกลับมา หลังจากเล่นสนุกจนเต็มที่เช่นแต่ก่อนอีก แต่กลับทิ้งของขวัญทุกชิ้นที่เขาเคยให้ และตัดชุดแต่งงานที่แอบซื้อไว้จนขาดวิ่น ในวันคล้ายวันเกิดของเขา ทำแค่เพียงออกจากเมืองจิงตัวคนเดียว ก่อนจะขึ้นเครื่องบิน จู่ ๆ โจวจินหนานก็ส่งข้อความวีแชตมาหาฉัน “ทำไมยังมาไม่ถึงอีก ทุกคนกำลังรอเธออยู่นะ” ฉันหัวเราะ และไม่ได้ตอบกลับ ปิดกั้นช่องทางการติดต่อทั้งหมดของเขา เขาไม่รู้ว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน ฉันตอบรับคำขอแต่งงานของกู้โย่วอัน รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยไปแล้ว หลังจากเครื่องบินลงจอดยังเมืองแห่

ตอนที่ฉันตั้งท้องได้สามเดือน รูบี้...ผู้หญิงคนที่สามีระดับหัวหน้ามาเฟียของฉันเรียกว่า 'น้องสาวบุญธรรม' ก็มาปรากฏตัวที่หน้าประตูบ้าน หน้าท้องที่นูนเด่นของเธอเป็นสิ่งที่ไม่อาจมองข้ามไปได้ "นายหญิง ในเมื่อฉันใกล้จะคลอดแล้ว ฉันเลยคิดว่าคุณควรจะรู้เอาไว้... ว่าทายาทของหัวหน้ามาเฟียอยู่ในท้องของฉันนี่" เธอกางหลักฐานทุกอย่างลงตรงหน้าฉัน ทั้งภาพถ่ายแสดงความใกล้ชิดระหว่างเธอกับเคเลบ บันทึกการโอนเงินรายสัปดาห์ที่เขาส่งให้เธอ หรือแม้กระทั่งโฉนดคฤหาสน์หรู วันที่ที่เก่าแก่ที่สุดในหลักฐานพวกนั้นย้อนกลับไปถึงตอนที่ฉันสูญเสียลูกคนแรกไป ตอนที่หมอบอกกับฉันว่ามันคงเป็นเรื่องยากที่ฉันจะตั้งท้องได้อีกครั้ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันต้องอดทนต่อสู้กับการทำเด็กหลอดแก้ว พยายามอย่างสุดชีวิตที่จะอุ้มท้องลูกของเราอีกส

หลังจากฉันปฏิเสธไม่ยอมบริจาคมดลูกให้พี่สาว เพื่อนสนิทสมัยเด็กก็เกลียดฉันเข้าไส้ ถึงขั้นส่งฉันขึ้นเตียงของ “เหวินจิง” คุณชายใหญ่แห่งวงการเมืองหลวง ได้ยินมาว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงที่มาตอแย ทุกคนต่างรอดูจุดจบของฉัน แต่กลับกลายเป็นว่า เขาทะนุถนอมฉันราวกับลอยอยู่บนสวรรค์ พริบตาเดียวก็ผ่านไป 3 ปี วันที่ฉันคิดว่าตัวเองตั้งครรภ์ เลยไปโรงพยาบาลตรวจ กลับบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับหมอ “เหวินจิง เมื่อสามปีก่อนคุณให้ผมแอบย้ายมดลูกของซ่งอวี่หนิงไปให้พี่สาวของเธอ ตอนนี้ยังให้ผมโกหกว่าเธอเป็นหมันแต่กำเนิดอีก คุณทำร้ายผู้หญิงที่รักคุณได้ลงคอจริง ๆ เหรอ” “ไม่มีทางเลือก อวี่โหรวถ้ามีลูกไม่ได้ คงต้องลำบากในบ้านสามี มีแค่มดลูกของเธอที่เข้ากันได้” น้ำเสียงผู้ชายที่คุ้นเคย กลับเย็นชาเสียจนเหมือนคนแปลกหน้า ท

ในวันที่สามีของข้าพลีชีพในสนามรบ จ้าวถางที่เป็นญาติผู้น้องก็ร่ำไห้ฟูมฟายจะขอตายตกตามเขาไป ทว่ากลับไม่มีใครถามความเห็นของข้าเลยสักคำ กว่าข้าจะเร่งรุดไปถึง พวกเขาก็ตัดสินใจกันเรียบร้อยแล้ว… ในอีกเจ็ดวันข้างหน้า จะให้จ้าวถางเข้าพิธีฝังร่วมหลุมกับเซี่ยชิงเยี่ยนสามีของข้า ณ สุสานบรรพชนตระกูลเซี่ยในฐานะภรรยาเอก เมื่อเดินเข้าไปในโถงตั้งศพ ข้าก็เห็นจ้าวถางเอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม บนหน้าผากพันผ้าแพรสีขาวไว้ทุกข์ไว้รอบหนึ่ง แม่สามีกำลังป้อนน้ำแกงโสมให้นางด้วยตนเอง ส่วนบุตรชายของข้ากลับต้องคุกเข่าอยู่หน้าโลงศพมานานถึงสามชั่วยาม จนขาทั้งสองข้างบวมเป่งและสั่นเทาไม่หยุด ไม่มีใครบอกให้เขาลุกขึ้น และไม่มีใครหาเบาะนุ่มมาให้เขารองเข่าเลยสักคน แม่สามีเหลือบตาขึ้นมองข้าแวบหนึ่ง “กลับมาแล้วหรือ? อีกเจ็ดวันถ

ตอนที่สวี่จิงโม่เดินทางไปสอบในเมืองหลวง เขากลับบังเอิญพบว่าตัวเองเป็นบุตรชายที่พลัดพรากไปนานหลายปีของท่านโหวจ้าว อีกทั้งยังมีสัญญาหมั้นหมายที่ยอดเยี่ยมอยู่ด้วย เขากลับถึงบ้านกลางดึกคืนนั้น ขอให้ข้าลดตัวเป็นอนุภรรยา ส่งเสริมให้เขาได้แต่งภรรยาที่คู่ควร ข้าตัดสินใจหย่าสามี คืนอิสระให้เขา สวี่จิงโม่คิดว่าข้าแค่กลัวเสียหน้า รอให้ข้าหายโกรธเมื่อไหร่ก็จะยอมกลับไปอยู่กินฉันท์สามีภรรยากับเขาเหมือนเดิม เขารออยู่ครึ่งค่อนปี ข้าก็ยังไม่ยอมอ่อนข้อให้ เขาทนไม่ไหวจึงบุกมาหาข้า ตอนนั้นข้ากำลังแอบกินไอติมผลไม้อยู่ในเรือนเล็กพอดี สามีสุดหล่าที่มีอกผายไหล่ผึ่งเอวสอบคนนั้น เดินดุ่มๆ เข้ามาหาด้วยความหึงหวงสุดฤทธิ์ “ตั้งครรภ์มาตั้งกี่เดือนแล้ว คนบางคนก็ยังไม่ยอมถอดใจอีก” กล่าวจบ หางตาก็เหลือบไปเห็นคนที่ย

“คุณกู้ครับ ผลตรวจแสดงว่าคุณเป็นมะเร็งตับอ่อนระยะสุดท้าย สถานการณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้าคุณปฏิเสธการรักษาอาจจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน คุณแน่ใจนะครับว่าจะไม่รับการรักษา? สามีของคุณเห็นด้วยแล้วใช่ไหมครับ?” “ฉันแน่ใจค่ะ... เขาจะเห็นด้วย” หลังจากวางสายจากหมอ ฉันมองไปรอบ ๆ บ้านที่ว่างเปล่า ความรู้สึกขมขื่นก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจ ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่โรคกระเพาะเก่าที่กำเริบ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นมะเร็ง ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง สายตาจับจ้องไปที่รูปถ่ายบนโต๊ะ ในรูป เสิ่นเจิงในวัยสิบแปดปีกำลังมองมาที่ฉันอย่างตั้งใจ เวลาผ่านไปหลายปี ฉันยังคงจำวันนั้นได้ดี วันที่เกล็ดหิมะโปรยปรายลงบนเส้นผม เสิ่นเจิงยิ้มแล้วถามฉันว่า แบบนี้จะเรียกว่าเราได้อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าได้ไหม

ใครๆ ในแวดวงไฮโซฮ่องกงต่างก็รู้ดีว่า คุณชายตระกูลไป๋ผู้แสนเย็นชา ยอมสละได้แม้กระทั่งวงศ์ตระกูลและชีวิตของตัวเอง เพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ต่อมาเขาก็ได้แต่งงานกับหญิงในดวงใจสมปรารถนา เรื่องราวความรักอันงดงามของพวกเขาถูกเล่าขานไปทั่วทั้งวงการ และผู้หญิงคนนั้นก็คือฉันเอง ฉันเคยคิดว่าเราจะมีความสุขด้วยกันตลอดไป จนกระทั่งวันหนึ่ง จู่ๆ ก็มีคลิปวิดีโอหนึ่งส่งเข้ามาในมือถือ เป็นภาพชายหญิงคู่หนึ่งกำลังนัวเนียกันอย่างเร่าร้อน เสียงหายใจหอบถี่ของไป๋เหิงที่พยายามข่มกลั้นดังลอดผ่านลำโพงออกมา “ที่รัก คุณหอมจัง” ฝ่ายหญิงมีท่าทีขัดขืนพองาม พลางส่งเสียงครางออดอ้อนไม่ขาดปาก ฉันกดดับหน้าจอทันที หน้าจอดำสนิทสะท้อนใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาของฉัน ฉันกับไป๋เหิงคบกันตั้งแต่สมัยเรียนจนเข้าสู่ประตูวิวาห์ สิบห้