ชายชั่ว Mga Nobela at Kwento

การแต่งงานระหว่างฉันกับลอเรนโซ คอร์สิกา เจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล เหมือนจะขาดก้าวสุดท้ายไปเสมอ หมั้นหมายมาห้าปี จัดงานแต่งงานมาแล้วถึงสามสิบสองครั้ง แต่ทุกครั้งก็ต้องล้มเลิกกลางคันเพราะอุบัติเหตุ จนกระทั่งครั้งที่สามสิบสาม พิธีดำเนินไปได้เพียงครึ่งเดียว ผนังโบสถ์ด้านนอกก็ถล่มลงมาทับร่างฉันจนต้องหามส่งห้องไอซียู กะโหลกศีรษะร้าว สมองกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ใบแจ้งอาการวิกฤตินับสิบใบถูกส่งออกมา... ฉันดิ้นรนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตายถึงสองเดือน กว่าจะยื้อชีวิตกลับมาได้ ทว่าในวันที่ออกจากโรงพยาบาล ฉันกลับได้ยินบทสนทนาระหว่างลอเรนโซกับลูกน้องคนสนิท “นายน้อยครับ ถ้าท่านหลงรักนักเรียนทุนคนนั้นจริง ๆ ก็แค่ถอนหมั้นกับคุณหนูเคียร่าไปตรง ๆ เถอะครับ อำนาจของตระกูลคอร์สิกามากพอที่จะสยบ

“คุณเอเวอลิน คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมคะว่าพร้อมจะยุติชีวิตสมรสตลอด 20 ปี และสละสิทธิ์การเลี้ยงดูลูก ๆ” “ค่ะ ยื่นเรื่องได้เลย ฉันพอแล้ว” ฉันตอบอย่างใจเย็นผ่านโทรศัพท์ ขณะออกแรงขัดคราบไขมันฝังแน่นบนเคาน์เตอร์หินแกรนิต ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา ฉันทุ่มเททั้งชีวิตให้กับครอบครัวนี้ ฉันจัดการทุกอย่างในบ้าน ดูแลเรื่องการศึกษาของลูก ๆ และยืนอยู่เคียงข้างสามี คอยสนับสนุนให้เขาก้าวขึ้นสู่ความสำเร็จในแวดวงธุรกิจโดยไม่เคยปริปากบ่น แต่แล้วอเล็กซานเดอร์ สามีของฉัน กลับพาโคลอี้ น้องสาวบุญธรรมวัยสาวของเขาไปให้สัมภาษณ์ด้วย พร้อมพูดว่า “ความสำเร็จของผมในวันนี้ ล้วนต้องขอบคุณน้องสาวบุญธรรมของผม” แม้แต่ลูก ๆ ของฉันเองก็ยังดูถูกฉัน เรียกฉันว่าเป็นแค่แม่บ้านธรรมดา ๆ หยาบกระด้างคนหนึ่ง พวกเขาจับมือเป็นพวกเดียวกับ “คุณอา” ที่ม

เสิ่นอี้ฮวนแอบส่งตัวนกน้อยในกรงทองของลู่เฉินโจวออกนอกประเทศโดยปิดบังไม่ให้เขารู้ คืนนั้นเอง เขาจึงจับตัวพ่อแม่ของเธอไป โดยจะใช้ชีวิตของพ่อแม่เธอแลกกับเบาะแสของนกน้อยตัวนั้น ลู่เฉินโจวเลื่อนโทรศัพท์มือถือไปตรงหน้าเธอ ภาพบนหน้าจอคือพ่อแม่ของเธอที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ บนหน้าอกมีระเบิดเวลาติดเอาไว้ ตัวเลขเคานต์ดาวน์กำลังขยับลดลงเรื่อย ๆ

เพื่อทำให้ฉันแท้ง ลูกชายวัยหกขวบของฉัน ฉินจ้าว จงใจหลอกให้ฉันกินเค้กอัลมอนด์ที่ฉันแพ้ ข้างหน้าเตียงคนป่วย เขาหลบอยู่ด้านหลังสามีอย่าง ฉินซื่อเหนียน สีหน้าตึงเครียด ดื้อดึงไม่ยอมรับผิด “คุณย่าบอกว่า ถ้าแม่คลอดน้องออกมา แม่ก็จะไม่หย่ากับพ่อแล้ว ผมไม่อยากให้แม่เป็นแม่ของผมแล้ว ผมชอบน้าไป๋มากกว่า!” ฉินซื่อเหนียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ลูกเรายังมีได้อีก ส่วนเวยเวย… เขาเหมาะกับการเลี้ยงดูจ้าวจ้าวมากกว่าเธอจริงๆ” ฉันหมดใจอย่างสิ้นเชิง วันถัดมาหลังออกจากโรงพยาบาลก็กลับบ้านไปขนของของตัวเองออกมาจนหมด เหลือไว้เพียงข้อตกลงการหย่า และหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์แม่ลูกเท่านั้น

แต่งงานลับๆ กับสามีที่เป็นประธานบริษัทมาหกปี แต่เขาไม่ยอมให้ลูกชายเรียกว่าพ่อแม้แต่ครั้งเดียว เป็นอีกครั้งที่เขาพลาดงานวันเกิดลูกเพราะเลขาสาว ในที่สุดฉันก็ยื่นเอกสารหย่าร้างให้เขา และพาลูกจากมาตลอดกาล ชายหนุ่มที่ใจเย็นมาตลอดกลับควบคุมตัวเองไม่ได้ บุกเข้ามาในห้องทำงาน ถามหาฉันอย่างบ้าคลั่ง แต่ครั้งนี้ฉันกับลูกไม่มีทางกลับไปอีกแล้ว

ก่อนที่พิธีแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ วินเซนต์ คู่หมั้นของฉันได้ประกาศบนดาดฟ้าเรือขนส่งสินค้าของท่าเรือแห่งใหม่ ว่าโซเฟีย น้องสาวต่างแม่ของฉันที่ป่วยเป็นโรคหัวใจและเป็นรักแรกของเขาคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเพียงหนึ่งเดียวของเขา เขาโอบกอดเธอท่ามกลางไฟสปอร์ตไลท์ พร้อมพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน "ตามกฎของมาเฟีย คนที่ถูกยอมรับจากผู้อาวุโสหลักเท่านั้น ถึงจะถือเป็นนายหญิงของตระกูล ส่วนคนอื่น... ก็เป็นได้แค่คู่นอนเท่านั้นแหละ" ท่ามกลางคำอวยพรของเหล่าผู้อาวุโสในตระกูล พวกเขาแลกเปลี่ยนสร้อยคอพลอยสีดำ กล่าวคำสัตย์สาบานและให้คำมั่นสัญญาต่อกัน ฉันเฝ้ามองภาพนั้นเงียบ ๆ ก่อนจะนัดหมายเพื่อผ่าตัดทำแท้ง ตั้งแต่อายุสิบหกจนยี่สิบแปดปี ฉันรักวินเซนต์แค่คนเดียวมาตลอดยี่สิบปี แต่ในใจของเขากลับมีเพียงโซเฟียเสมอมา ในเมื

ในแวดวงตระกูลผู้ดีมีธรรมเนียมที่รู้กันโดยไม่ต้องเอ่ย คู่สมรสที่แต่งงานเพื่อผลประโยชน์สามารถต่างคนต่างใช้ชีวิตของตนเองได้ แต่ของที่ซื้อให้มือที่สามจะต้องซื้อให้คนในบ้านอีกหนึ่งชิ้นเสมอ เจียงอวี่หมิงเป็นคนที่เคร่งครัดในกฎ ดังนั้นต่อให้ภายหลังตระกูลเสิ่นล้มละลาย เขาก็ยังยืนกรานปฏิบัติตามกติกานั้นเป็นอย่างดี เขามอบความเคารพที่เสิ่นชิงหยวนสมควรได้รับอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง บัตรของเด็กเสี่ยมีเงินใช้จ่ายเดือนละห้าแสน บัตรของเสิ่นชิงหยวนก็ต้องมีเงินห้าสิบล้านโอนเข้าอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีวันขาด เขาเพิ่งจะมอบเครื่องประดับมูลค่าหนึ่งล้านให้กับเด็กเสี่ยนั่น เขาก็ไม่ลืมที่จะไปงานประมูลทุ่มเงินมหาศาลเพื่อส่งแหวนโบราณมรกตเขียวมูลค่าห้าร้อยล้านมาให้เสิ่นชิงหยวน เหล่าคุณนายตระกูลใหญ่ที่ชินตากับผู้ชายเจ้าสำราญ

ฉันขอร้องสามีไปหลายร้อยครั้ง ในที่สุดเขาก็ยอมตกลงว่าจะไปกับฉัน พาพ่อออกไปกลางทะเล เพื่อส่งท่านเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต แต่ฉันยืนอยู่ริมฝั่งทะเล อุณหภูมิในร่างของพ่อที่นั่งอยู่บนรถเข็นค่อย ๆ เย็นลงทีละน้อย ฉันยังไม่เห็นแม้แต่เงาของสามีเลย ผู้หญิงในดวงใจของเขาโพสต์ลงโซเชียล เป็นรูปที่พวกเขายืนดูเมฆอยู่บนทุ่งหญ้า “ขอแค่มีเธอ ก็ไม่ต้องการอะไรบนโลกใบนี้อีกแล้ว” ฉันเผลอกดไลก์ไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่นานเขาก็ส่งข้อความมาถามทันที “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับชิงชิง ถ้ายังควบคุมมือตัวเองไม่ได้ก็หย่ากันไปเลย ! ” ฉันจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไรที่เขาเอาเรื่องหย่ามาขู่ฉัน ฉันฟังจนเบื่อแล้ว “ได้สิ หย่ากันเลย”

ในปีที่สองหลังจากเผยอวี่ไปออกรบ เขาได้ใช้ม้าเร็ววิ่งพันลี้ส่งทารกในห่อผ้ากลับมาให้ข้า ในจดหมายลับมีข้อความเพียงไม่กี่บรรทัด [ศึกที่ชายแดนกำลังตึงเครียด ข้ากับชีชีปลีกตัวไม่ได้ เจ้าเป็นสตรีอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ยามปกติมีเวลาว่าง จงรับเด็กคนนี้ไปดูแลให้ดี ขอเพียงเจ้าเลี้ยงดูบุตรของข้ากับชีชีให้ดี เมื่อข้ากลับเมืองหลวงจะทูลขอพระราชโองการจากฝ่าบาท แต่งเจ้าเป็นภรรยาที่ฐานะเสมอภรรยาเอก]

ซูเหราเป็นสาวสวยเซ็กซี่ที่มีชื่อเสียงในวงการ ด้วยริมฝีปากสีแดงเชิดขึ้นเล็กน้อยและดวงตาที่ชวนหลงใหล สือเยี่ยนชิงคือทายาทที่โดดเด่นที่สุดของตระกูลมหาเศรษฐี เขาเป็นเหมือนดอกไม้บนยอดเขาหิมะที่เอื้อมไม่ถึง ดูเย็นชา เคร่งขรึม และควบคุมตัวเองได้อย่างดี ไม่มีใครรู้เลยว่า คนที่ดูแตกต่างกันสุดขั้วสองคนนี้ จะพัวพันพลอดรักกันอย่างเอาเป็นเอาตายที่เบาะหลังรถไมบัคในยามดึก หรือนัวเนียกันอย่างบ้าคลั่งในห้องน้ำงานเลี้ยงการกุศล หรือแม้กระทั่งหน้ากระจกบานใหญ่ของไร่ไวน์องุ่นส่วนตัว เขาบีบเอวเธอเอาไว้แล้วกระแทกจนเธอขาอ่อนแรง หลังจากปลดปล่อยอารมณ์กันอีกครั้ง เสียงสายน้ำจากฝักบัวก็ดังแว่วมาจากในห้องน้ำ ซูเหราพิงหัวเตียและต่อสายโทรศัพท์ถึงพ่อของเธอ “หนูตกลงแต่งงานกับคุณชายตระกูลใหญ่แห่งหนานเฉิงที่กำลังจะตายเพื่อแก้เ