บทที่1

บทที่ 1 ลูกผมเอง

        “ไอ้ภาม!” ภาค[1]เรียกลูกเสียงหลง คำว่าฉิบหายเวลานี้น่าจะน้อยไป เมื่อทั้งพลอยใสและประทีป[2]ตาเขียวปั๊ดกลับมามองหน้าจอ เจอล่ะพ่อกับแม่ของไอ้ผู้ชายเฮงซวยที่ทำลูกสาวของประทีปกับพลอยใส[3]ท้อง ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นคนกันเอง

        เพียงไม่นานทั้งสองบ้านก็นั่งรวมกันอยู่ห้องรับแขก โดยมีสองหนุ่มสาวนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ที่พื้นพรม โดยพ่อแม่ของทั้งสองฝั่งนั่งบนโซฟารอรับฟังคำสารภาพจากปากของสองหนุ่มสาว

        “ยังไงว่ามาสิภาม” ภาคเอ่ยขึ้นในฐานะที่อาวุโสที่สุดของสองครอบครัว

        “ผมเป็นพ่อของลูกเพียงเองครับ” ภามไม่ได้ก้มหน้า เขายืดอกรับสิ่งที่ทำ ผิดกับเพียงใจที่เวลานี้ยังก้มหน้างุด

        “เราไปคบกันตอนไหน” พลอยใสถามอย่างสงสัยเมื่อไม่เคยระแคะระคายเรื่องของทั้งสองคนเลย

        “เรา ไม่ได้คบกันค่ะ เราแค่พลาด” คนที่ก่อนหน้านี้เงียบมาโดยตลอดกลับเป็นคนพูดขึ้นด้วยเสียงที่ดังพอให้ทั้งห้องนิ่งเงียบทันทีที่เธอพูดจบ

        “ยังไงภาม” ประทีปถามหลานชายตรงหน้า เขาอยากถามฝ่ายชายว่าเป็นอย่างที่ลูกสาวของเขาพูดไหม

        “ผมจะแต่งงานกับเพียงใจครับ ผมจะรับผิดชอบน้องเอง” ภามเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม เขาพูดในสิ่งที่เขาต้องการออกมาทันที

        ‘เฮียภามจะแต่งงานกับเจ่เจ้’ พอใจกดส่งข้อความไปบอกกับแฟนหนุ่มและย้ำกับอีกฝ่ายว่าให้เก็บเป็นความลับ พอใจเป็นคนเก็บความลับไม่ได้ เพราะฉะนั้นเธอจึงผลักภาระนี้ให้แฟนเป็นคนจัดการความลับเอง

        เพียงใจก้มหน้างุด มือของภามจับมือเล็กไว้แน่นไม่ให้เธอดึงมือหนี ท่าทางของเพียงใจในวันนี้ต่างจากเพียงใจที่เขารู้จักมาตลอดทั้งชีวิต เธอพร้อมจะดื้อ พร้อมจะพยศและไม่ยอมเขาอย่างที่เคยเป็น ทางเดียวที่ภามคิดออกในเวลานี้คือการแต่งงาน ทางเลือกนี้ดีสำหรับทุกคนในที่นี้ แต่สิ่งที่ได้ยินจากร่างเล็กกลับไม่ใช่คำพูดที่เขาต้องการ

“เพียงไม่แต่ง!” เพียงใจเสียงดังกว่าทุกครั้งและมองหน้าเขาอย่างไม่กลัวเกรง น้องน้อยที่เคยว่าง่ายและยอมเขามาโดยตลอดแต่วันนี้กลับไม่ใช่เหมือนทุกครั้ง ภามกัดกรามแน่นด้วยความโมโห

“เพียงใจ!” ภามเรียกชื่อเธอราวกับต้องการปรามแต่คนอ่อนนอกแข็งในอย่างก่อนเก่าในเวลานี้กลับไม่ยอมอ่อนให้เขาเลยแม้แต่น้อย

“เราไม่ได้รักกันจะแต่งกันทำไม”  เพียงใจพยายามขยับมือออกจากการเกาะกุมของคนข้างกาย แต่ภามเองก็ไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ เช่นกัน ทั้งสองคนจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่ภามจะถอนหายใจและพูดบางคำออกมา คำที่เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูด

“เฮียรักเธอ” มุมปากของคนฟังกระตุกยิ้ม รักอย่างนั้นหรือ ให้ควายออกลูกเป็นลิง คนอย่างเพียงใจก็คงไม่เชื่อว่าเขาจะรักเธอ ที่พูดออกมาก็แค่ต้องการให้เธอยอมแต่งงานกับเขาเท่านั้น

“แต่เพียงไม่ได้รักเฮีย ได้ยินไหมว่าเพียงไม่ได้รัก!” คนไม่ได้รักตะโกนสุดเสียงด้วยความโมโห เขาไม่ใช่เหรอที่เป็นคนขอยุติความสัมพันธ์ เขาไม่ใช่เหรอที่ปล่อยมือของเธอ

เขาไม่ใช่เหรอที่เดินออกจากเส้นทางของเรา แล้ววันนี้มาบอกว่ารักเธอเพราะเธอท้องลูกของเขา เขามันผู้ชายเห็นแก่ตัวที่ไม่เคยรักใครจริง

ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเธอทำเขาอึ้งทำอะไรไม่ถูก อยากจะยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาให้เธอแต่ร่างกายกลับไม่ยอมทำอะไรนอกจากนิ่งค้าง เขาและเธอมาถึงจุดนี้ได้อย่างไรกัน

มือบางของรริดา[4]บีบบนมือของเพื่อนรัก เข้าใจทุกความรู้สึกของเพื่อน นั่นก็ลูก นั่นก็หลานรักที่เลี้ยงมากับมือรักไม่ต่างจากลูก

“ภามออกไปก่อน ขอแม่กับน้าพลอยคุยกับเพียงหน่อย” รริดาพูดอย่างใจเย็น สายตาอ่อนโยนมองลูกสาวเพื่อนที่ตัวเองช่วยเลี้ยงมาเหมือนลูก

“แม่” ภามมองหน้าแม่ตัวเองอย่างตัดพ้อ กังวลใจเหลือเกินว่าแม่จะยอมทำตามสิ่งที่เพียงใจขอ แม่รักน้องมากเรื่องนี้เขารู้ดี กลัวว่าแม่จะใจอ่อนและเลือกให้คนที่เจ็บเป็นเขาเสียเอง 

“คุณพ่อออกไปกันก่อนค่ะ ขอคุณแม่คุยกับเพียงใจก่อนนะคะ” รริดาไม่ใช่แค่ไล่ลูกชายเท่านั้น เธอยังไล่ผู้เป็นพ่อทั้งสองคนให้ออกมาจากวงสนทนาด้วย

ภามพยายามเงี่ยหูฟังบทสนทนาระหว่างแม่เขา น้าพลอยและเธอ หากไม่ได้ยินสิ่งใด ภาคกับประทีปเดินออกไปทางสระว่ายน้ำ ซึ่งทั้งสองน่าจะออกไปเคลียร์กันเรื่องนี้ เห็นได้ชัดว่าประทีปไม่พอใจ เวลานี้เขาโกรธ

เมื่ออยู่กันตามลำพังสองคน ประทีปก็เปิดฉากพูดก่อน

“ลูกเฮียทำลูกทีปท้อง” สีหน้าของประทีปแน่นอนว่าเวลานี้ไม่พอใจ

“เอาน่าเด็กมันรักกัน” ภาคตอบพร้อมทั้งตบบ่าคนที่เขารักเหมือนน้องชายแท้ ๆ

“ลูกทีปไม่ได้รักลูกเฮีย” ประทีปแย้งเสียงแข็ง เขาเห็นท่าทางของลูกไม่ต้องบอกก็รู้ว่าลูกเขาไม่ได้รักลูกของคนตรงหน้า

[1] ภาค พระเอกจากเรื่อง ท่านรอง ฯ ร้อนแรง เป็นพ่อของภาม

[2] ประทีป พระเอกจากเรื่อง รักแรก แลกรัก เป็นพ่อของเพียงใจกับพอใจ

[3] พลอยใส นางเอกจากเรื่อง รักแรก แลกรัก เป็นแม่ของเพียงใจกับพอใจ

[4] รริดาหรือดาด้า นางเอกจากเรื่อง ท่านรองฯ ร้อนแรง เป็นแม่ของภาม