บททั้งหมดของ เพียงใจริรัก : บทที่ 1 - บทที่ 10

บทนำ“ใครเป็นพ่อเด็ก!” พลอยใสถามลูกสาวเสียงเข้ม ในมือยังถืออุปกรณ์ตรวจการตั้งครรภ์ขนาดเท่าปากกาอยู่ในมือ เบื้องหน้าของผู้เป็นแม่คือลูกสาวที่นั่งนิ่งก้มหน้าก้มตาไม่ยอมสบตาเธอเมื่อลูกสาวคนโตไม่สบายพลอยใสจึงเข้าห้องหวังจะไปดูอาการของคนป่วย เพราะความไม่ระวังของลูกสาวหรือเพราะอะไรที่ดลจิตดลใจให้เธอเปิดกระเป๋าของลูกเพื่อหาโทรศัพท์มือถือให้ลูกที่นอนซมกลับเจอสิ่งที่ไม่คิดว่าจะอยู่ในกระเป๋าของคนเป็นลูกแท่งตรวจการตั้งครรภ์ที่ขึ้นสถานะสีแดงสองขีดผู้เป็นแม่คงไม่ถามเสียงแข็งหากว่าลูกสาวมีคนรักอยู่แล้ว แต่เพียงใจนอกจากไม่มีคนรักแล้ว ยังไม่มีเพื่อนผู้ชายที่คบหากัน และลูกสาวอยู่ติดบ้านตลอดพลอยใสจึงอดกังวลไม่ได้ว่าลูกสาวของตัวเองอาจโดนใครรังแกจนกระทั่งท้อง “แม่ใจเย็น” ประทีปผู้เป็นพ่อเองก็ร้อนใจไม่ต่างกัน ยิ่งเห็นเมียรักโมโหจนลมออกหูแบบนี้เขายิ่งกังวล กลัวว่าลูกสาวจะโดนดุ เมียประทีปก็รักมากแต่ลูกสาวนั้นประทีปเรียกว่ารักสุดใจก็คงไม่ผิดลูกสาวของเขาเวลานี้หน้าตาซีดเผือดเพราะพิษไข้และคงตกใจเรื่องท้องด้วยเช่นกัน“เพียงใจทำไมไม่พูด” เมื่อลูกสาวไม่ยอมพูดออกมาผู้เป็นแม่เสียงดัง นั่นยิ่งทำผู้เป็นพ่อและน

“เด็กมันรักกันไม่งั้นจะท้องได้ไง” ภาคยังยืนยันเสียงแข็ง ก็เห็นอยู่ว่าเพียงใจแค่น้อยใจภามเท่านั้น ไม่รักไม่ชอบกันแล้วจะท้องได้อย่างไรกัน“ลูกเฮียล่อลวงลูกทีป” คำกล่าวหาของประทีป ทำหัวคิ้วของภาคกระตุก แน่นอนว่ากระตุกเพราะคิดว่ามันอาจมีส่วนจริงอยู่บ้าง “ลูกกูก็หลานมึงไหม มึงเลี้ยงมาเอง” เมื่อเหตุผลสู้ไม่ได้คนเป็นพ่ออย่างภาคอย่างไรก็ต้องเข้าข้างลูก ในเมื่อเรื่องมันเกิดไปแล้ว นั่นก็ลูก นี่ก็หลาน“เฮีย…” ประทีปได้แต่ตัดพ้อ ถ้าจะใช้มุกเลี้ยงมาเองแล้วเขาจะเอาอะไรไปเถียงสู้ได้ ไม่ใช่เขาไม่รัก ภามคือหลานชายคนแรกที่เขาเลี้ยงมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก แต่เขาไม่คิดว่าวันหนึ่งจะได้หลานมาเป็นลูกเขย“มาขั้นนี้แล้วทีป เรือล่มในหนอง คนกันเองทั้งนั้น” เสียงตบไหล่ของภาคดังอยู่ข้างหูเขา แน่นอนว่าคนกันเองทั้งนั้น ให้เขาด่าหรือตีภามประทีปเองก็ทำไม่ได้“ภาม” เสียงเรียกของมารดาทำให้คนที่ยืนรออยู่รีบสาวเท้าเข้าไปนั่งข้างเธอ มือหนาคว้ามือบางกุมไว้เหมือนที่เขาทำมาโดยตลอด“เราจะจัดงานแต่งกันเดือนหน้านะ จัดการด้วย” คำพูดของแม่เรียกรอยยิ้มจากว่าที่เจ้าบ่าว ส่วนว่าที่เจ้าสาวนั่งก้มหน้าไม่พูดไม่จา มือเธอยังกำเข้าหากันจนแน

“แม่ครับผมขอโทษ” ภามยกมือขึ้นไหว้แม่อย่างสำนึกผิด ก็ความสัมพันธ์เขากับเธอมันเป็นความลับแล้วเราสองคนก็ไม่มีใครพูดเรื่องสถานะ เขาก็คิดว่าเธอไม่อยากเปิดเผย“เมียจ๋าอย่าตีลูก” ภาครีบเข้าไปกอดเมียรักไว้แน่น“นี่พี่ภาคเข้าข้างลูกเหรอ”“เปล่า ๆ ครับ พี่แค่กลัวมือเมียเจ็บ” ภาคกอดเมียไว้แน่นพร้อมยกมือเมียขึ้นมาเป่าเบา ๆ“ไม่ต้องเลย รู้หรอกว่าเข้าข้างลูก”“โธ่ เมียรัก ภามมันก็แค่หลงผิดไปเท่านั้น ตอนนี้ลูกก็สำนึกแล้วใช่ไหมภาม” ภาคว่าพร้อมทั้งขยิบตาให้ลูกชาย ซึ่งคนเป็นลูกก็รีบรับคำ“ใช่ครับแม่ ภามสำนึกผิดแล้ว อีกอย่างตอนนี้แม่ได้ทั้งลูกสะใภ้ได้ทั้งหลานนะครับ แม่ควรตบรางวัลภามถึงจะถูก”เมื่อเวลาต้องอ้อนผู้เป็นแม่สรรพนามแทนตัวเองก็ปรับเปลี่ยนให้น่าเอ็นดูเหมือนเมื่อครั้งเป็นเด็ก ถึงเวลานี้วัยของเขาจะเลยความเป็นเด็กไปมากโข แต่ในสายตาพ่อแม่ลูกก็ยังเด็กอยู่วันยังค่ำ“ก็จริงของภามนะแม่” ภาคเอ่ยสนับสนุน คนได้ทั้งลูกสะใภ้และได้ทั้งหลานก็ต้องยอมยกมือลง“ปล่อย!” ผู้เป็นแม่สะบัดตัวออกจากวงแขนของผู้เป็นสามี ภาคค่อย ๆ ปล่อยเพราะกลัวเมียรักจะฟาดลูกชายอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นเมียรักเดินสะบัดตูดออกจากห้องทำงานภาคก็ร

เสียงหวานครางกระเส่าตั้งแต่ย่างกรายเข้าห้องจวบจนสี่ทุ่มของวัน เซ็กซ์เร่าร้อนตั้งแต่หกโมงเย็นลากยาวถึงสี่ทุ่ม เขาขับรถพาเธอกลับบ้านเหมือนอย่างทุกครั้ง เพียงใจหลับตั้งแต่ขึ้นรถจนกระทั่งรถคันหรูถูกจอดหน้าบ้านเธอ เหมือนทุกครั้งที่ระหว่างทั้งสองไม่มีคำพูดระหว่างกัน เขาแค่มาส่งและเธอก็แค่ลงจากรถเข้าบ้าน ไม่มีจูบลา ไม่มีกอดลา ร่างบางกำลังขยับกายเพื่อจะลงจากรถ “เพียง” ภามร้องเรียกทำให้เธอหันกลับมามองเขา ขมวดคิ้วด้วยสงสัยว่าเขามีเรื่องอะไร “เฮียว่าเราหยุดเรื่องของเราไว้เท่านี้ดีกว่า” ‘เรื่องของเรา’ ที่เขาหมายถึงก็คงเรื่องที่เธอกับเขาเพิ่งทำกันก่อนหน้านี้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนสินะ บทรักเร่าร้อนกว่าทุกครั้งแค่การสั่งลาสินะ “ค่ะ” ในเมื่อเขาอยากจบเธอจะทำอะไรได้ ในเมื่อเรื่องของเธอกับเขามันก็แค่ความสัมพันธ์ทางกายเท่านั้น เรื่องลับที่ไม่มีใครรู้นอกจากเธอกับเขา “เรื่องของเราจะเป็นความลับ เพียงสบายใจได้” ภามเน้นย้ำ เพียงใจพยักหน้ารับ เขาอยากให้มันเป็นความลับ เธอก็จะทำให้เป็นความลับ “ค่ะ เพียงลงได้หรือยังคะ” “อืม” หัวใจของภามวูบไหว ความรู้สึกวูบโหวงใ

“จริง” ภามตัดบทขี้เกียจฟังสองคนนี้เถียงกัน คนหนึ่งก็ว่าที่น้องเมีย อีกคนก็น้องกูด่าไปก็เท่านั้น(ภามกับภวัตเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน) “เห็นไหมพอใจบอกแล้วว่าแต่งกันจริง ๆ” พอใจหันไปยื่นปากใส่คุณแฟนอีกครั้งภวัตบีบปากยื่น ๆ ของเธอ เรียกเสียงโวยวายจากคนโดนบีบปาก“พอ ๆ ถ้าจะทะเลาะกันกลับไปบ้านแกเลยยอช์ต” รันรดาออกปากไล่ซึ่งบ้านของลูกพี่ลูกน้องก็คือบ้านหลังที่รั้วติดกันนี่เอง“ไม่ทะเลาะสักหน่อย พอใจกับพี่ยอช์ตแค่ดิสคัสชันค่ะ ตกลงเฮียภามกับเจ้เพียงได้กันตอนไหนคะ” เมื่อเคลียร์เรื่องตัวเองเสร็จแล้วพอใจก็ไม่ลืมกลับมาใส่ใจเรื่องของว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาว“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก” ภามทำเสียงดุและแน่นอนว่าคนที่ทำให้พอใจกลัวก็มีแค่เฮียภามนี่แหละ ใจอยากจะเถียงไปว่าไม่ได้เด็กแล้วนะ ผัวตัวเป็น ๆ ก็นั่งอยู่ข้าง ๆ ตรงนี้ แต่ก็นั่นแหละใครจะกล้าเถียงเฮียภาม“พอใจมาช่วยพี่เตรียมงานแต่งงานให้เฮียกับเพียงใจดีกว่า” รันรดาเอ่ยชวนเมื่อเห็นว่าน้องสาวทำหน้าเหมือนจ๋อย“โอเคค่ะ พอใจชอบสีชมพู เอาธีมสีชมพูนะคะ”“แต่เพียงชอบสีเขียว” ภามเอ่ยขัดขึ้นทันที ทำให้สายตาทุกคู่จับจ้องอยู่กับใบหน้าของภาม หากแสงตรงนี้มากกว่านี้อีกสักนิดท