แชร์

บทที่ 4

last update วันที่เผยแพร่: 2024-10-24 16:46:56

ทว่าหลังจากเสร็จสิ้นการประกวด คาเมรอนไม่ได้กลับบ้าน แต่กลับขึ้นไปพักในโรงแรมเพราะมีกิจกรรมหลังจากนี้ที่เร่าร้อนกว่า เขาหมายตาเอาไว้แล้วว่าคืนนี้ใครถูกใจมากที่สุด ไม่ใช่ว่าเขาจะซื้อคอลเลคชั่นของผู้เข้าประกวดเท่านั้น แต่ผู้สวมใส่คอลเลคชั่นก็ไม่พลาดที่จะซื้อตัวมาสังเวยตัณหา เพราะผู้ชายที่เคยนอนกับผู้หญิงทุกคืนอย่างเขามันขาดไม่ได้ ยิ่งได้เห็นนางแบบแต่ละคนเซ็กซี่ ขยี้ใจ มันก็ยิ่งกระตุ้นอารมณ์บางอย่างที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้ภายในใจให้ลุกโชนออกมา

บนเตียงนอนนุ่มภายในพักสุดหรู ในความมืดสลัวนั้น มีเพียงแสงสว่างจากภายนอก สาดผ่านกระจกบานใหญ่แบบเลื่อนๆ เข้ามาถึงห้องนอนที่เปิดผ้าม่านเอาไว้ จึงทำให้มองเห็นสองร่างเปลือยไร้เสื้อผ้าของคาเมรอนและนางแบบสาวลูกครึ่ง กำลังนั่งโอบกอดคลอเคลียแนบแน่น พร้อมกับเสียงครางงึมงำในลำคออย่างพอใจ 

เรือนกายแสนเย้ายวนของเทย่านางแบบสุดเซ็กซี่ ซึ่งเดินแบบให้กับเครื่องเพชรของเวียงพิงค์ กำลังขยับโยกกายเร่าร้อนราวกับพายุ บดเบียดสะโพกกลมกลึงกับกายแกร่งแห่งชายชาตรีแนบแน่น ขณะที่เขาปล่อยให้เธอนั่งอยู่บนตัก พร้อมกับขยับรับจังหวะของหญิงสาวอย่างรุนแรง สองแขนแข็งแกร่งโอบกอดเธอไว้ พลางเลื่อนฝ่ามือลงไปบีบเค้นคลึงสะโพกให้ขยับเร่งเร้าหนักหน่วงมากยิ่งขึ้น 

“โอ้ว! เทย่าเร่งอีก... อ่า... ยอดเยี่ยม อืม” คาเมรอนเอ่ยปากชมพร้อมกับเสียงครางกระเส่า ที่เปล่งออกมาอย่างพอใจด้วยไฟในกายที่กำลังลุกโหม แทบจะระเบิดความปรารถนาที่แสนคุ้มคลั่งออกมา ทว่าเขายังรอให้หญิงสาวคว้าเส้นขอบฟ้าเอาไว้ให้ได้เสียก่อน 

“โอ้ย! อืม! เร่งจะแย่แล้วค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ขณะที่สะโพกสวยยังคงขยับอยู่บนตักของเขาอย่างหนักหน่วง

“เร่งอีก... ผมไม่ไหวแล้ว... อ่า” เขาบอกอีกครั้ง และด้วยความช่ำชองของหญิงสาวทำให้เขาอยากจะทะยานพาตัวเองให้ถึงที่หมายโดยเร็ว

“อย่าค่ะ... รอก่อน อื้อ!... ใกล้แล้ว” เธอห้ามเอาไว้เสียก่อนเพราะกลัวว่าเขาจะทิ้งเธอไว้กลางอากาศ และเมื่อพูดจบเธอก็ขยับสะโพกให้หนักหน่วงระรัวเร่งกว่าเดิม พลางแอ่นกายเหยียดเกร็งด้วยความเสียวซ่านและขนลุกชูชันไปทั้งตัว

“อืม! อ่า... คาเมล... โอ้ว!” หญิงสาวแอ่นหลัง พลางเงยหน้าขึ้นและเหยียดเกร็งตัว พร้อมกับร้องครวญครางลั่นห้อง เมื่อความต้องการใกล้จะถึงจุดหมาย 

“ใกล้หรือยัง ผมไม่ไหวแล้ว” เขากระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงหอบพร่าพลางจับสะโพกหญิงสาวให้เคลื่อนไหวอย่างรุนแรงเพื่อจะได้พาตัวเองไปแตะขอบฟ้าเช่นกัน 

“ค่ะ อ่า! อืม! คาเมลขา” หญิงสาวร้องครางอีกครั้งเมื่อทนต่อความต้องการทางกายไม่ไหว พร้อมกับปลดปล่อยอารมณ์ให้ล่องลอย และกรีดร้องออกมาเบาๆ เสียงหายใจหอบพร่าขณะที่ภายในกายกระตุกตอบกายแกร่งเป็นจังหวะ เมื่อชายหนุ่มรู้ว่าเธอถึงที่หมาย จึงไม่รั้งรออีกต่อไป สองแขนจึงโอบกอดเธอไว้แล้วโน้มให้ลงไปนอนราบบนที่นอน ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นช่วงเวลาของเขา 

ชายหนุ่มขยับเคลื่อนไหวร่างกายแข็งแกร่งกำยำเข้าออกทางสวาทอย่างหนักหน่วง บดเคล้าสะโพกกับร่างกายแสนเย้ายวนใจด้วยความรุนแรง เร่าร้อนราวไฟที่กำลังโหมกระหน่ำเผาผลาญร่างสวยให้มอดไหม้ สะโพกแกร่งกระแทกกระทั้นระรัวเร่งพร้อมกับเสียงหายใจหอบพร่ากระเส่า 

“คาเมล อืม อ๊ะ!” หญิงสาวเป็นฝ่ายครางออกมา แม้ว่าจะถึงฝั่งฝันแล้ว แต่ความซ่านสยิวยังคงก่อเกิดอยู่แถมยังกระตุ้นให้เธอมีความต้องการซ้ำแล้วซ้ำอีก

“อืม... อ่า” เขาเผลอครางออกมาเบาๆ พลางขมวดคิ้วและกัดฟันแน่น ก่อนจะขยับสะโพกกระแทกหนักๆ อีกเพียงไม่กี่ครั้งกระทั่งทุกอย่างล่องลอย เขากดสะโพกลงไปแนบกับเนินเนื้อนุ่มของเธอเอาไว้

“โอ้ว!” เขาเปล่งเสียงออกมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ ขณะที่หญิงสาวอยากจะรั้งเขาลงไปจูบเสียเหลือเกิน เธอจึงโอบแขนตวัดรัดรอบคอเขาไว้ แล้วรั้งลงไปหาหมายจะขยี้จูบให้เต็มรัก ทว่าชายหนุ่มกลับซุกใบหน้าหล่อเหลาลงไปที่ซอกคอแทน ขณะที่กายแกร่งกำลังกระตุกหนักๆ ก่อนจะปลดปล่อยความปรารถนาไหลเวียนอยู่ในปราการณ์แสนปลอดภัยที่เขาเซฟเอาไว้ทุกครั้งก่อนเริ่มปฏิบัติการรัก ชายหนุ่มกอดและซุกซบใบหน้าตรงซอกคอเธออยู่เช่นนั้นเนิ่นนานจนทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ แล้วจึงพลิกตัวออก พลางเอื้อมมือลงไปคว้าเอาปราการณ์ชิ้นนั้นออกไปจากกายแกร่ง แล้วทิ้งลงถังขยะใบเล็กๆ ข้างเตียง ก่อนจะทิ้งตัวนอนลงข้างๆ แล้วหันหลังให้กับหญิงสาว 

“คาเมล คาเมลขา” หญิงสาวขยับเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะสอดฝ่ามือเข้าไปสวมกอดเขาไว้จากทางด้านหลัง

“อืม” เขาขานรับด้วยการครางเบาๆ พลางหลับตาพริ้มอย่างไม่สนใจ 

“หันมาหน่อยสิคะ คืนนี้กี่ครั้งแล้ว คุณหันหลังให้ตลอดเลย” หญิงสาวตัดพ้อด้วยน้ำเสียงออดอ้อนระคนงอนเง้าเล็กน้อย เพื่อหวังจะให้เขาหันมาสนองรักให้เธออีกสักรอบ อย่างน้อยเสร็จภารกิจก็ต้องกอดจูบเธอบ้าง

“เสร็จแล้วจะให้ทำอะไรต่อล่ะ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ก็! ก็... เทย่าอยากจูบคุณ อยากจูบตอนที่เรา...” เธอหยุดเอาเท่านั้นไม่กล้าพูดต่อเพราะได้ยินเสียงเขาถอนหายใจ

“อืม ผมเหนื่อย” เขาตอบแบบขอไปที แถมยังซุกหน้าลงไปกับหมอนราวกับไม่อยากจะพูดอะไรอีก

“คุณเคยจูบใครหรือเปล่าคะ” เธอขยับตัวลุกขึ้นมาถามเขาเสียดื้อๆ แล้วจะทู่ซี้ถามทำไมให้เขาหงุดหงิด ในเมื่อเธอเป็นเพียงผู้หญิงชั่วข้ามคืนของเขา เสร็จงานรับเงินแล้วก็ทางใครทางมัน และเขาก็ไม่เคยจูบใครด้วย ทว่าเมื่อได้ยินดังนั้นเขาจึงถอนหายใจหนักๆ ก่อนจะพลิกตัวกลับมาหา พร้อมกับใช้แขนศอกค้ำยันลงไปบนที่นอนยกตัวขึ้นเล็กน้อย และมองหน้าเธอพลางขมวดคิ้วเช่นเดิม

“อยากได้แค่จูบ หรือว่าอยากได้อย่างอื่น” เขาถามเสียงเครียดแววตาดุเข้ม ทำให้เธอต้องปรายตามองไปทางอื่น

“ก็... เมคเลิฟใครๆ ก็อยากได้” เธอตอบน้ำเสียงแผ่วเบาลง เมื่อรู้สึกว่ากำลังทำให้เขาไม่พอใจ

“เราสองคนก็แค่อยากจะปลดปล่อยจริงไหม หืม อยากเร่าร้อน อยากขึ้นสวรรค์ ก็ถูกแล้วรีบทำรีบเสร็จจะมัวเมคเลิฟทำไมให้เสียเวลา” เขาบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชาและยิ้มกริ่มเล็กน้อย เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นมันก็แค่ความต้องการ ไม่ใช่ความรักที่จะเอาแต่เล้าโลมจนกว่าจะพอใจ

 

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 87 (จบ)

    “อ๊ะ! ซี๊ดดดด อ่า คาเมล” ด้วยความเสียวซ่านทำให้เธอกดกลั้นเสียงครางเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว เพราะต้องพ่ายแพ้ให้แก่ความคิดถึง ความปรารถนา และทะยานพุ่งสู่จดหมายที่ปลายขอบฟ้า ร่างบางกระตุกเกร็งและแอ่นสะโพกยกขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือมาจิกที่ตัวไหล่ทั้งสองข้างของเขาเพื่อปลดปล่อยความทรมาน ผ่านไปชั่วครู่ร่างกายเริ่มผ่อนคลายล่องลอยราวกับอยู่กลางท้องฟ้า เสียงหายใจหอบพร่ากระชั้นด้วยความเหนื่อย คาเมรอนยังคงอ้อยอิ่งจูบซับความหวานกระทั่งพอใจ แล้วจึงขยับกายขึ้นไปหาพร้อมกับจูบที่ริมฝีปากบางอย่างปลอบโยนอีกครั้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปรั้งผ้าห่มที่อยู่ปลายเท้าขึ้นมาคลุมให้ แล้วยิ้มหวานพลางเอื้อมมือขึ้นเสยผมที่เลื่อนมาปิดใบหน้าออกให้อย่างอ่อนโยน แต่เวียงพิงค์แปลกใจไม่น้อยที่เขายอมทำตามคำขอร้องของเธอ “ทำไมคุณถึงได้ยอม ทั้งที่เมื่อก่อน...” เธอถามอย่างแปลกใจ“เมื่อก่อนผมไม่ยอมใช่ไหม จะเอาให้ได้ใช่หรือเปล่า ก็ตอนนี้ร่างกายคุณไม่โอเคจะให้ผมบังคับเหรอ คุณจะไม่เกลียดผมมากกว่านี้หรือยังไง” เขากระซิบบอกเสียงนุ่มแล้วก้มหน้าจูบที่หน้าผากเนียนเบาๆ แต่เนิ่นนานจนไม่อยากจะละจากกันเลยทีเดียว“ผมรักคุณ” เขากระซิบเบาๆ อีกครั้งทว่าหลั

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 86

    เท่านั้นยังไม่พอมือหนาซุกซนของเขาลูบเข้ามาจนถึงเรียวขาด้านใน ก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสกับเนินสวาทอวบนุ่ม แต่เขากลับต้องชะงักเพราะมันเกลี้ยงเกลาสะอาดจน... “พระเจ้า” เขาครางออกมาเบาๆ ด้วยความตื่นเต้นพลางลูบไล้ฝ่ามือลงบนเนินสวาทช้าๆ พร้อมกับบดเบียดนิ้วแกร่งกับช่อกุหลาบนุ่มๆ อย่างเอาใจ สร้างความเสียวซ่านให้กับหญิงสาวจนแทบคลั่ง เพราะไม่ได้อยู่ใกล้เขามานาน “อื้อ! ไม่ได้ค่ะ ไม่เอา” เธอเริ่มห้ามปรามอีกครั้งพร้อมกับผลักมือของเขาออก “ทำไมไม่ได้ ผม... ผมเอ่อ” เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกขัดใจชอบกล แต่ไม่ได้หงุดหงิดอะไรเพียงแต่ร่างกายของเขากำลังต้องการเท่านั้นเอง “พิ้งค์เพิ่งคลอด คุณเข้าใจไหมคะ คุณหมอเย็บไหมละลาย ถ้าละลายแล้วก็ใช่ว่าคุณจะ...” เธอบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “อืม! ผัวเมียอยู่ด้วยกันมันก็ต้องการจะให้ทำยังไงครับจ๋า หืม” ให้ตายสิเขาโมเมคิดว่าเธอใจอ่อนแล้วสิท่า “ไม่ต้องทำ ปล่อยพิ้งค์” พอเธอพูดจบเท่านั้นแหละเขาก็ตวัดเธอเข้าไปกอด “ไม่ทำไม่ได้ คุณหมอสั่ง” คนบ้ามาอ้างอิงคำสั่งหมอ หมอไม่ได้สั่งให้มีอะไรกันเสียหน่อย เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว เธอคิดพลางมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง “หมอไม่ได้สั่งแบบนี

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 85

    “คุณหนีผมมาทำไม ทิ้งผมมาทำไม ที่สำคัญไม่บอกผมสักคำว่าท้อง” “พิ้งค์ไม่ได้มีค่ากับคุณ เรื่องที่เกิดขึ้นเพราะคุณรังแกพิ้งค์ ลูกเกิดมาเพราะคุณไม่ได้ตั้งใจ และคิดเหรอว่าคุณจะรับผิดชอบ” เธอบอกพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งริน “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมไม่รับผิดชอบ ผมเป็นคนนะ และคนๆ นี้ก็รักคุณ ไม่ได้ดูดายเมื่อรู้ว่าคุณมาที่นี่”“หึ ไม่ได้ดูดายอย่างนั้นเหรอคะ คุณไม่ได้สนใจพิ้งค์ด้วยซ้ำ”“โรงพยาบาลที่ราคาถูกผิดปกติ แท็กซี่เจ้าประจำของคุณ และค่าใช้จ่ายในบ้านที่แม่คุณอาจจะหยิบยื่นให้ สงสัยหรือเปล่า” ให้ตายสิอย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือเขา เธอคิดและได้แต่ร้องไห้“ผมอยากมาหาคุณเหลือเกินพิ้งค์ แต่เพราะผมโง่ถึงรอคอยอะไรบ้าๆ จนทำให้คุณโกรธผมขนาดนี้ แต่เชื่อเถอะว่าผมไม่เคยอยู่ห่างคุณกับลูกเลย” “คุณเป็นคน... เป็นฝีมือคุณ” “เป็นฝีมือผม ใช่ ผมอยากดูแลคุณอยากรับผิดชอบ แต่เพราะรู้ว่าคุณเกลียดผมมาก หากคุณรู้ก็กลัวว่าคุณไม่รับ ขอโทษนะครับได้ไหม” เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบด้วยความรู้สึกหลากหลาย บอกไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไร“ให้โอกาสผมได้ไหม เริ่มต้นกันใหม่นะครับ”“พิ้งค์เป็นแค่... พิ้งค์ไม่มีค่าอะไร” เธอยังคงคิดว่าตัวเองต่ำต้อ

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 84

    “แต่คุณน่ะทะลึ่ง ไปไหนก็ไปพิ้งค์ง่วง จะนอนแล้วไม่ต้องมากวนด้วย” พอพูดจบเธอก็คลานขึ้นเตียงทันทีแล้วแสร้งทำเป็นหลับ คาเมรอนจึงออกมาจากห้อง เพื่อจะเข้าครัวทำอาหารที่หมอแนะนำ นั่นคือแกงเลี่ยงเพียงอย่างเดียวก่อน แม้ว่าจะทำไม่เป็นก็ตาม แต่อ่านวิธีทำแล้วเข้าใจ ทุกอย่างก็ง่ายในทันที เมื่อลงมือทำเขาก็ยิ้มอย่างมีความสุข ถึงแม้เวียงพิงค์จะต่อต้าน แต่การทะเลาะกันนิดหน่อยเหมือนเป็นสัญญาณดี เพราะอย่างน้อยเวียงพิงค์ไม่ได้ขับไล่ไสสงเขาอย่างหนักหน่วง เหมือนวันแรกที่มาเหยียบที่นี่จ “หวังว่าคงจะทานได้นะครับ” เขาเอ่ยออกมาลอยๆ เพราะไม่มั่นใจว่ามันจะอร่อยเพียงใด แต่แกงเลี่ยงก็มีแต่ผัก ทานได้หรือไม่ได้ก็ต้องทาน พอทำเสร็จแล้วจึงตักใส่ถ้วยขนาดพอดีไม่ใหญ่มาก เพื่อให้เวียงพิงค์ได้ซดน้ำอุ่นๆ เขาคงไม่รอให้เธอพักผ่อนก่อนหรอก เพราะมั่นใจว่าเธอยังไม่หลับ จึงได้นำแกงเลียงขึ้นไปให้เพราะอยากนำเสนอมาก เขาชิมเองก็โอเค หากเธอรับประทานเข้าไปแล้วน่าจะอร่อยแน่ๆ เขาคิดพลางเดินขึ้นไปบนบ้าน แต่เธอไม่ได้อยู่ในห้องจังหวะเดียวกันนั้น เวียงพิงค์ออกมาจากห้องน้ำพอดีและแทบจะร้องกรี้ด ด้วยความตกใจเพราะเธอใส่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาจาก

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 83

    “พิ้งค์พยายามจะเชื่อ แต่เชื่อไม่ลง อย่าพูดให้เหนื่อยเลยค่ะและออกไปพิ้งค์ อยากอยู่คนเดียว” เธอออกปากไล่อีกครั้ง เขาจึงตัดสินใจออกไปจากห้องด้วยอาการคอตก พยายามที่จะไม่ท้อแท้กับกิริยาหรือคำพูด ที่เธอพูดเสียดแทงหัวใจ เพราะเขารู้ตัวดีและจำได้ว่าเคยพูดให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจมาแล้วอย่างไม่น่าให้อภัย “แค่สองวันก็จะทนไม่ได้แล้วเหรอเรา ทีทำร้ายเขาเต็มๆ หนึ่งอาทิตย์ ทิ้งให้อุ้มท้องคนเดียวจนคลอดอีก เขายังทนได้ หึ เอาเลยพิ้งค์อยากจะลงโทษผมให้สาแก่ใจ ให้เจ็บปวดเจียนตายก็เอา” เขาเอ่ยออกมาลอยๆ และไม่ได้คิดที่จะยอมแพ้เพียงแต่อยากสงบจิตใจเท่านั้นเองขณะเดียวกันมะเหมี่ยวซื้อของเสร็จก็รีบกลับมาทันที พร้อมทั้งขอตัวกลับบ้านเพราะเที่ยงแล้ว เนื่องจากว่าคาเมรอนให้ทำงานเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น แต่เวียงพิงค์ต้องถามเหตุผลกันเสียหน่อยว่าทำไมถึงกลับก่อนเวลาสองวันแล้ว“มีอะไรบอกพี่ตรงๆ ก็ได้นะเหมี่ยว ที่บ้านมีปัญหาอะไรหรือเปล่า” เวียงพิงค์ถามด้วยความเป็นห่วง แต่มะเหมี่ยวอ้ำอึ้งไม่กล้าตอบ“คือเหมี่ยว ไม่มีปัญหาอะไรกับที่บ้านหรอกค่ะ แต่แบบว่าพี่พิ้งค์มีคุณเขาดูแลแล้ว เหมี่ยวเลยอยากจะดูแลพี่พิ้งค์ช่วงเช้าครึ่งวันน่ะค่ะ” “

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 82

    “ก็ได้ครับ” ว่าแล้วเขาก็ค้นหาเสื้อผ้าและผ้าเช็ดตัวเพื่อจะเข้าไปอาบน้ำ ชำระร่างกายภายในห้องนอนนี่เอง ซึ่งเขาใช้เวลาไม่นานนัก ระหว่างนี้มะเหมี่ยวก็ทำอาหารเช้าสำหรับเวียงพิงค์และคาเมรอน เสร็จแล้วเธอก็ขึ้นมาหาเวียงพิงค์ทันที“พี่พิ้งค์สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะคุณ...” มะเหมี่ยวทักทายทั้งสองคนพลางยกมือไหว้“เมื่อวานไปทำธุระครึ่งวันทำไมไม่บอกพี่ล่ะ” เวียงพิงค์ตำหนิเล็กน้อยทว่ามะเหมี่ยวกลับปรายตามองคาเมรอนแทน“คือหนู มันด่วนมากน่ะค่ะเลยไม่ทันได้บอก แต่ฝากบอกผ่านสามีพี่พิ้งค์แล้วนะคะ” สามีอย่างนั้นหรือ ใครสั่งใครสอนให้พูด หรือว่าเขาบอกเอง เวียงพิงค์คิดอย่างไม่พอใจก่อนจะหันมามองมาคาเมรอนที่ยืนอยู่ปลายเตียง“เหมี่ยวเขาก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไรน่ะครับ” “คุณเสี้ยมคนของพิ้งค์มากกว่า” “ผมเปล่า กับข้าวเสร็จหรือยัง เอาขึ้นมาให้พี่พิ้งค์ไป แล้วเดี๋ยวจะได้พาพี่พิ้งค์ไปหาหมอ” “พิ้งค์ไม่ได้บอกว่าจะไปนะคะ” การที่เธอไม่ตอบนั่นแหละว่าตกลงแล้ว เขาคิด“ไปเอากับข้าวขึ้นมานะ” คาเมรอนไม่ได้พูดกับเวียงพิงค์แต่หันไปสั่งมะเหมี่ยวแทน“ได้ค่ะคุณ” มะเหมี่ยวรับคำเสร็จก็ออกไปจากห้องทันที ปล่อยให้ทั้งสองได้อยู่ตามลำพังอีกครั้ง“ค

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 47

    ทันทีที่คาเมรอนพาเวียงพิงค์เดินเข้าไปถึงงาน เพื่อนผู้ชายทุกคนก็หันมามองคาเมรอนเป็นตาเดียว เพราะมาช้าที่สุด เนื่องจากว่าเพื่อนๆ นั้นมารวมตัวกันห้าคนตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ตก บางคนก็ควงสาวๆ สวยๆ มาร่วมด้วย และแน่นอนว่าทุกคนต้องแปลกใจเพราะคาเมรอนก็ควงมาเช่นกัน มันพลอยทำให้เวียงพิงค์รู้สึกอึดอัดไม่น้อย

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 46

    จูบที่เคยดุดันรุนแรงแทบจะขยี้ปากบางๆ จนพัง เวลานี้กลายเป็นความอ่อนโยนราวกับลืมตัว พร้อมกับส่งผ่านลิ้นอุ่นสอดแทรกสู่โพรงปากหวานอย่างช้าๆ ก่อนจะตวัดพันเกี่ยวกันอย่างดูดดื่ม จูบหวานทำให้เวียงพิงค์แทบจะอ่อนแรงในอ้อมแขนของเขา พลางยกแขนขึ้นตวัดรัดรอบคอของเขาเอาไว้ราวกับกลัวว่าตัวเองจะหลุดลอยคว้างกลางอากา

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 41

    “นี่มันคันใหญ่ จะไปกันสองคน เอาคันเล็กมา” คาเมรอนบอกเสียงเรียบพลางปรายตามองเวียงพิงค์อยู่ตลอด พีระจึงได้ล้วงเอากุญแจแบบรีโมทให้กับเจ้านาย เพราะระดับรถหรูคันเล็กที่คาเมรอนบอกนั้น พีระเป็นดูแล“นี่ครับ ขับช้าๆ นะครับจะได้ปลอดภัย” “อืม” คาเมรอนรับกุญแจมาเรียบร้อยแล้วจึงหันไปหาเวียงพิงค์ เพื่อประคองใ

  • โซ่เสน่หากามเทพ   บทที่ 38

    “ขอโทษค่ะท่านดาเองค่ะ” กานดา เลขานุการหน้าห้องเป็นโทรศัพท์มานั่นเอง“มีอะไร” น้ำเสียงของเขาดุเข้ม ราวกับอารมณ์ไม่ดี ลำบากคนโทรมาสิคราวนี้“คือว่า ท่านไม่ได้ เอ่อ... ผู้บริหารท่านอื่นถามถึงท่านว่าจะเข้ามาเมื่อไหร่ ดาตอบไม่ได้ค่ะ”“ผมไม่เข้า เพราะถ้าเข้าคุณได้เห็นหน้าผมแล้ว มีอะไรเอาไว้คุยพรุ่งนี้” เ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status