3

“อ้าวหนูตะวันนั่นเอง” ภาคีร้องทักหลานสาวสวยด้วยความแปลกใจ ส่วนอนาคินถึงกับดีใจจนออกนอกหน้า รีบเดินเข้าไปหาสาวน้อยหวานใจของเขาทันที

“ขอโทษค่ะที่ตะวันมาขัดจังหวะ คือตะวันลืมมอบของขวัญให้พี่คินค่ะ ขอต้อนรับการกลับบ้านนะคะพี่คิน” ชายหนุ่มเอื้อมไปรับ แถมจับมือสาวน้อยไม่ยอมปล่อย ส่งสายตาหวานเชื่อมให้อย่างไม่เกรงใจใคร

“ขอบคุณครับตะวัน” เสียงกระแอมของบิดาดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตัว ยิ้มออกมาด้วยความเก้อเขิน

“หนูตะวันมานั่งใกล้ๆ แม่สิลูก” กานต์ธิดากวักมือเรียกสาวน้อยหน้าหวานเข้ามานั่งข้างๆ

“อยู่ทานข้าวเที่ยงกับแม่ก่อนนะลูก” ใบหน้าสวยดูหมองเศร้าจนเห็นได้ชัดเจน กานต์ธิดาจึงยกมือขึ้นโอบกระชับอย่างปลอบโยน

“วันนี้ตะวันคงอยู่ทานด้วยไม่ได้ค่ะคุณแม่ พอดีตะวันนัดกับเพื่อนไว้”

“ยกเลิกนัดกับเพื่อนไม่ได้เหรอตะวัน อยู่คุยกับพี่ก่อนสิครับ” อนาคินทรุดตัวนั่งลงข้างๆ ร่างเล็ก

“คงไม่ได้หรอกค่ะพี่คิน งั้นตะวันขอตัวก่อนนะคะคุณแม่ คุณลุง” หญิงสาวหันไปลาบุคคลที่เคารพรักทั้งสอง

“เดี๋ยวพี่เดินไปส่งที่รถนะครับ” อนาคินถือวิสาสะจับข้อมือเล็ก ก็จะพาเดินออกไปจากห้องรับแขกทันที ด้วยไม่สนใจสีหน้างุนงงของบุพการีทั้งสอง

“ตะวันจะมางานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาเย็นนี้หรือเปล่า” ชายหนุ่มรีบเดินไปเปิดประตูรถเบนซ์คันหรูให้เธอตามแบบฉบับ สุภาพบุรุษที่พึงกระทำต่ออิสตรี

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวก้าวเท้าไปขึ้นนั่งบนรถเป็นที่เรียบร้อย โดยมีอนาคินปิดประตูรถตามหลังให้

“ตะวันยังไม่ตอบคำถามพี่เลย ว่าเย็นนี้จะมาหรือเปล่า” อนาคินเห็นความลังเลในดวงตาคู่สวย เหมือนเธอกำลังคิดหนัก

“ตะวันไม่แน่ใจว่าจะทำธุระเสร็จทันหรือเปล่าค่ะ”

“ธุระของตะวัน คงมีความสำคัญมากกว่าพี่ชายคนนี้ใช่มั้ย” ชายหนุ่มรู้สึกน้อยใจ ที่เธอไม่ให้ความสำคัญ

“เอ่อ...ถ้าทำธุระเสร็จแล้ว ตะวันจะรีบมาค่ะ” แค่เห็นแววตาที่ตัดพ้อของชายที่รัก ทำให้หญิงสาวปฏิเสธเขาไม่ลง

“จริงๆ นะตะวัน แล้วพี่จะรอ” เพียงตะวันฝืนยิ้มให้ชายหนุ่มก่อนจะขับรถออกไป

เพียงตะวันขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านของปริมพิตาเพื่อนสนิทที่เธอไว้ใจที่สุด แถวชานเมืองนนทบุรี เพื่อปรับทุกข์ ธุระสำคัญนั้น เธอใช้เป็นเพียงเป็นข้ออ้างเท่านั้นเอง ยิ่งเธอเห็นเขา กลัวจะเผลอแสดงความอ่อนแอออกมาให้ชายหนุ่มสมเพชเวทนาก็เป็นได้

“ตะวัน! เกิดอะไรขึ้น ร้องไห้ทำไม” เพียงตะวันโผเข้ากอดเพื่อนรัก และร้องไห้สะอึกสะอื้นปานคนขาดใจ ราวกับเด็กน้อยที่กำลังหลงทางกับแม่ก็ไม่ปาน

“โอ๋ โอ๋ ไม่ร้องนะตะวัน ค่อยๆ พูด บอกฉันสิว่าเกิดอะไรขึ้น” เพียงตะวันยิ่งปล่อยโฮออกมา อย่างหนักกว่าเดิม จนปริมพิตาไม่รู้จะปลอบเพื่อนรักอย่างไงดี คงต้องปล่อยให้สงบลงเอง และประคองเพื่อนรักเดินเข้าไปข้างในบ้านหลังเล็กของเธอ

“เอ่อ...พี่คินเขากลับมาแล้วนะปริม” เพียงตะวันเอ่ยออกมาเป็นคำแรกหลังจากร้องไห้สงบลง บอกด้วยน้ำเสียงแหบๆ

“เธอควรดีใจไม่ใช่เหรอตะวัน” ปริมพิตามองหน้าเพื่อนรักด้วยความงุนงง เพราะเพียงตะวัน ได้แต่นับวันรอเวลานี้ เพื่อจะได้พบชายอันเป็นที่รัก แทนที่จะมีความสุข แต่กลับมานั่งร้องห่มร้องไห้เสียอยู่แบบนี้

“แล้วเธอควรให้ฉันดีใจเหรอปริม พี่คินเขาปฏิเสธหมั้นกับฉัน เพราะเขามีคนรักอยู่แล้ว”

“อะไรนะ! ตะวัน พี่คินของเธอมีคนรักแล้วงั้นเหรอ เป็นไปไม่ได้ เธอฟังมาผิดหรือเปล่าตะวัน” ปริมพิตาลุกขึ้นยืน และอุทานออกมาสุดเสียงด้วยความตกใจ ก่อนจะค่อยๆ ปรับระดับเสียงลง ยิ้มแหยๆ และค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เพื่อนรักดั่งเดิม

“ใช่ปริม ฉันได้ยินมากับหูตัวเอง ฉันมันโง่เอง หลงทึกทักไปเองว่าเขามีใจให้ ช่างน่าสมเพชตัวเองจริงๆ” เพียงตะวันซบไหล่เพื่อนรักอย่างหมดเรี่ยวแรง ยิ่งคิดก็เจ็บปวดไปทั่วหัวใจ ราวกับว่าใครเอามีดมาเฉือนที่หัวใจของเธอ

“อ้าว...แล้วที่พี่คินของเธอ สั่งห้ามเธอคบใครล่ะ แบบนี้มันหมายความว่าอย่างไงกันแน่” ปริมพิตาไม่เข้าใจในตัวอนาคินสักเท่าไหร่ ทำเหมือนต้องการกักขังหัวใจเพียงตะวันไว้ ทั้งที่ตัวเองกลับไปมีใครก็ได้ ช่างไม่ยุติธรรมเอาสักเลย

“ฉันไม่รู้ปริม ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น” เพียงตะวันได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่รับรู้อะไร ใบหน้าที่เคยสวยใสนองไปด้วยคราบน้ำตา จนปริมพิตาเอื้อมมือไปเช็ดให้อย่างอ่อนโยน ตอนนี้เพียงตะวันรู้สึกปวดใจอย่างแสนสาหัส เมื่อถูกคนที่เธอรักปฏิเสธการหมั้นหมาย แค่นั้นคงไม่เจ็บเท่ากับการที่เขามีคนที่รักอยู่ข้างกาย

“ฉันว่าเธอควรกลับไปถามเขาให้รู้เรื่องนะตะวัน งั้นก็ต้องค้างคาใจอยู่แบบนี้ มีแต่ความทรมานไม่จบ ไม่สิ้น” เพียงตะวันเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเพื่อนรักอย่างครุ่นคิด ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้กับตัวเอง ใช่ เธอควรกลับไปถามเขาให้รู้เรื่อง ทุกคำพูดและการกระทำของอนาคิน แสดงออกมาทั้งห่วงหาและอาทรณ์กับเธอ ราวกับคนรักก็ไม่ปาน ถึงเขาไม่พูด แต่การกระทำทุกอย่างบ่งชี้ได้ชัดเจน ไม่ใช่เธอละเมอเพ้อพกไปเอง