Lahat ng Kabanata ng MARRY ME, MR. BILLIONAIRE: Kabanata 1 - Kabanata 10

Nagmamadali akong naglabas ng make up kit ko para mag-retouch. Nagtataka pa akong sinulyapan ni Kai na kababalik lang sa ulirat niya. “A-Anong ginagawa mo?” “He’s the perfect one, Kai. He is.” I stated straightforwardly. Wala nang paligoy-ligoy. Sila lang ba ang may karapatan na magpaikot-ikot? Hindi ako papayag. “H-Ha?” tila naguguluhan pa ring sagot ni Kai. I think it’s still buffering in her mind pero ako, I walked straight towards the man. I can’t explain the kind of magnet that pulls me towards him. Nagkainteres ako sa kanya bigla. He’s jaw dropping handsome like a god. Grabe, kahit mula sa malayo ay tanaw ko ang perpekto nitong mukha. Wala kang mahuhusga sa kanya sa pisikal na anyo.“You look alone,” I said to him as I sat beside him.Ni hindi niya man lang ako tinapunan ng tingin! God! Am I that ugly?! I am close to perfect too! Maganda ako! Can’t he see it?“I’m Eloisa Sandoval. You are?” Pagpapakilala ko pa sabay lahad ng aking kamay. But the man? He just stared at it! Ni

Habang nagmamaneho ako ay walang humpay ang pagpatak ng luha sa mga pisngi ko. Ito na siguro ang isa sa pinakamasakit at pinakamabigat na pinagdaanan ko sa tanang buhay ko. Being betrayed by the man I loved the most. Maski pamilya ko ay isinuka na ako matapos ng lahat ng sinakripisyo ko para sa kumpanya. Are they that blind not to appreciate me? Hindi naman ako nagkulang. Halos buong buhay ko ay iginugol ko sa pagtatrabaho. Iyak lang ako nang iyak habang binabalingan ko ng tingin ang naka-empake kong mga maleta. Hindi ko pa pala nasasabi kay Kai na umalis na ako ngayon. Masyado akong na-busy. Napatigil lang ako sa pag-iyak nang maalala ko na ngayon pa la ang usapan namin ng lalaking iyon sa Civil Registrar. Paano kung sinasakyan niya lang ang mga sinabi ko at wala siyang balak na seryosohin ‘yon? Napakatanga mo kasi, Eloisa! Napaka-impulsive mo! Hamakin mo, nagawa mong magyaya magpakasal sa isang lalaki? Ni hindi mo nga iyon natangkang gawin sa nobyo mo! Kung sa bagay, kung kay Willi

BANDANG alas kuwatro na nang makauwi si Kelvin. Hihirit pa nga sana na dito na matulog sa mansiyon pero hindi ko na pinayagan. Si Eloisa lang naman ang gusto niyang makita. Now that he already saw her, there’s no reason to stay anymore.Napailing-iling na lang ako naang madatnan kong nahihimbing na sa pagtulog si Eloisa sa sofa. Katabi pa nito si Tabitha. May sariling kuwarto si Tabitha. Pero minsan tabi kami matulog. It doesn’t want any other humans na tumabi sa kanya. But look at that cute cat now, enjoying its peaceful sleep beside Eloisa at magkatabi pa sila.“Hay, how can I just let you sleep here in this cold living area?” bulong ko sa hangin saka ko siya inalalayan para buhatin.I had no other choices. I can’t let her sleep her outside. I still have some decency left.Halos pumutok ang ugat ko sa leeg sa bigat ni Eloisa. I did my very best para mabuhat ko siya ng pangkasal. Pero pakiramdam ko malalagutan naman ako ng hininga. Tsk. I never did this in my entire life!“Hmmmm,” u

ELOISA’S POV Nang magsidatingan ang halos sampong body guards na nakasuot ng itim na suit ay mas lalo akong kinabahan. Napapakapit ako ng mahigpit kay Maximo kahit na hindi ko naman iyon dapat ginagawa. I know how he hate it that someone is touching him. Masyado siyang iritable. “Nalulukot na ang suit ko.” Saway niya sa ‘kin. Napatingin ako sa kamay ko na matindi ang kapit sa kanya. “S-Sorry. A-Ang dami nila. Ang lalaki. Kinakabahan ako, e.” Narinig ko pang napa-tsk si Maximo saka tinanggal ang pagkakahawak ng kamay ko sa damit niya. Napa-pout ako ng tuluyan. Ang sama niya naman. Doon na nga lang ako kumakapit para mawala ang kaba ko, e. But what he did next made my heart beat even more faster. Marahan niyang hinawakan ang kamay ko. Nagulat ako doon. Ramdam ko ang init ng palad niya dahil sobrang lamig ng akin. Para akong maninigas sa kinatatayuan ko bago pa man dumating ang Daddy niya. “M-Maximo a-anong ginagawa m-mo--” “Stay still.” Pagdidiin niiya kaya hindi na ako sumabat

SOBRANG laki ng bahay ni Maximo tapos kaming dalawa lang. Nung mga unang araw hindi ko pa naramdaman ang takot dahil nakakatulog ako kakanood ng TV. Pero ngayon, I am still awake and it’s past 10PM hindi ko alam ang gagawin. Sobrang lamig ng aircon. Bukas pa ang malaking glass door palabas sa may balkonahe ng kwarto ko. Tinatangay ng hangin ang puting kurtina. I shut it close. Huhu, bakit ba kasi walang katao-tao dito sa bahay nila?Nagpasya ako na bumaba na lang muna para uminom ng tubig. Feeling ko ay nasa hunted house ako ngayon dahil patay ang main light nila. Tanging mga maliliit lang na light bulb ang nagbibigay liwanag sa hallway. Nagmadali akong bumaba sa kitchen.Kaya mo to, Eloisa. Matapang ka. Ano ka ba? Pilit ko na lang pinalalakas ang loob ko pero sa totoo lang ay nangangatog na tong tuhod ko.Kahit kusina, walang kailaw-ilaw. Sobrang dilim. Liwanag na lang ng buwan na tila nakapasok sa loob ng bahay ay nagbibigay ilaw. Nakakainis naman, e. Mapapadasal ako ng wala sa oras