《Kakaibang Tikim》全部章節：第 631 章 - 第 640 章

Iliana POVOne week nang wala si Kuki. Miss na miss ko na siya. Nakakainis pa dahil hindi siya nagme-message. Hindi rin siya sumasagot sa phone call ko at pati na rin sa social media. Hindi ko na tuloy alam kung ano nang nangyari sa kaniya.May kumatok sa pinto ng kuwarto ko. “Pasok,” sabi ko. Bumukas ang pinto at pumasok ang isang kasambahay.“Ma’am Iliana, pinapatawag daw po kayo ni Miss Zariyah,” sabi nito.“Sige, susunod ako, sandali lang,” sagot ko sa kaniya. Bago ako lumabas ng kuwarto, napatingin pa ulit ako sa cellphone ko. Wala pa rin talagang paramdam si Kuki. Pakiramdam ko, pinag-trip-an na lang niya ako nung huling magkita kami, kunyari ay niligawan niya ako pero ang totoo ay joke time lang iyon. Naiinis ako sa kaniya.Pagbaba ko sa ibaba, nakita ko si Zariyah na naghihintay sa may sala. Tumayo siya nung makita akong palapit.“Gusto ko nang makaharap si Jate,” pagpaalam niya sa akin. After one week, heto na si Zariyah, nakakapaglakad na at nakakatayo na siya.“Halika, sund

Iliana POV“Alisto, guys,” dinig kong bulong ni Zariyah sa radio na gamit niya. May suot kaming earphone lahat kaya rinig namin ang boses ni Zariyah na siyang kabisado ang kutang pinagtataguan ng mga lintik na tito at tita ko.Nandito na kami para sumugod sa kuta nila Tito Harry at Tita Venice. Nasa looban na kami ng gubat, tahimik at paunti-unting pumapasok sa loob.Tinuloy na talaga namin ang plano kahapon. Atat na atat na rin talaga akong matapos ang gulong ito.Sa kalagitnaan naman nang paglalakad namin ay may biglang lumitaw ang mga armadong lalaki. Lima iyon at may iba’t ibang hawak na baril.“Ihagis ang mga patalim sa leeg nila para hindi agad sila makagawa ng gulo,” dinig naming utos ni Zariyah sa mga kasamahan naming may mga hawak na karambit. Alam na nila ang gagawin. Sa isang iglap ay nakita naming sabay-sabay na bumagsak ang limang lalaki na iyon bago pa sila makapagpaputok ng baril.“Good,” maikling wika ni Zariyah na nasa tabi ko lang.Pagkatapos bumagsak ng mga kalaban,

Iliana POVUbos na ang lahat ng tauhan nila Harry at Venice. Wala ni isa sa kanila ang tira. May ilang namatay sa amin pero hindi naman sobrang dami. Bago kami umalis doon, wala kaming tinira. Lahat ng bahay, tent at bangkay ng mga kalaban ay sinama namin sa isang sunugan lang. Habang nangyayari iyon, kinuhahan ko ng video para maipakita kay Harry at Venice.“Tara?” aya na ni Zariyah habang lahat kami ay pawisan, pagod at duguan.Sinundo kami rito ng sampung helicopter na pinapunta ko. Nang sa ganoon ay hindi na kami mahirapan pang maglakad pabalik sa labasan. Para rin hindi na kami sumakay pa sa kung saan, dito sa helicopter, tuloy-uwi na kami sa mansion.“Magaling ang pinakita mong pakikipaglaban, Iliana. Lubos mo akong pinahanga kanina,” puri sa akin ni Zariyah na siyang kasama ko rito sa helicopter.Napangiti lang ako sa kaniya. Ni wala pa ako sa mood na makipag-usap dahil inaalala ko si Kuki. Hindi pa kasi lubos na tapos ang laban dahil buhay pa sina Harry at Venice. At nag-aalal

Iliana POVNgayon lang ulit ako nakahinga nang ganito.Sa wakas, tahimik na ang mundo namin. Wala nang nagtatago sa dilim. Wala nang nagbabantang panganib sa labas ng mansion. Wala nang mga pangalang kailangan naming bantayan gabi-gabi at araw-araw Tapos na dahil patay na sina Harry, Venice, Jate at pati na rin sina Portia at Raica.Ngayong gabi, aba, nagpa-set ng party ang mga magulang ko. Kumabaga ay parang ipinagdiriwang namin ang kalayaan. Paglabas ko sa balkonahe ng kwarto ko, tumambad sa akin ang buong garden ng mansion. Ilaw pa lang, panalo na. Nakasabit ang mga warm lights sa bawat puno, parang mga pasko na tuloy. May malalaking tent, mahahabang mesa, at moy pa lang alam mo nang may Lechon.At hindi lang isa, hindi dalawa, kundi limang baka at limang babo pa.Napangiti ako.“Grabe ka, Papa…”Sa gitna ng garden, abala ang mga tauhan namin. May mga nag-iihaw, may mga naghahanda ng pagkain, at may mga umiinom na agad.“Umuulan ng alak,” sabi nga nila.At hindi iyon biro. May mga

Iliana POVMatagal din akong nawala sa company ko. Tuloy, parang si Ceska na ang kilala nilang CEO o boss dito.Pagbukas pa lang ng pinto ng main building ng kumpanya ko, sinalubong agad ako ng malamig na hangin mula sa air conditioning. Malinis. Mabango. Tahimik dahil aware silang magpapakita ako ngayon. Mukhang naka-todo nga ang aircon, parang nag-snow na sa lamig, pasabog.Humakbang ako papasok.Tak.Tak.Tak.Umalingawngaw ang tunog ng heels ko sa marble floor.Sa bawat hakbang ko ay may mga matang sumusunod.“Good morning, Ma’am Iliana.”“Ma’am, welcome back.”“Nice to see you again, Ma’am.”Sunod-sunod ang bati nila.Magagalang.Ngumiti ako ng bahagya, tumatango sa kanila habang naglalakad sa hallway. Maayos na lahat dito bago ako bumalik noon sa labanan. Inutos ko kasi kay Ceska na tanggalin ang lahat ng anay. At wala nang natira kahit isa. Pinasigurado ko sa kaniya iyon dahil ayokong may maiwan na malas.Habang naglalakad ako ay ramdam nila at alam nila na bumalik na ako.Haba