Todos los capítulos de เป็นของคุณโดยสมัครใจ: Capítulo 21 - Capítulo 30

“ผมเตรียมโต๊ะให้แล้วครับนาย” ลุงสุขเดินเข้ามาหาธรรศ ดวงตาฝ้าฟางของชายสูงวัยเลื่อนมองไปยังหญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวยสะอาดสะอ้านโตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว สวยเสียด้วย“ขอบคุณครับลุง”ม่านมุกยิ้มน้อย ๆให้ชายชราผู้ซึ่งที่กำลังมองมาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เหมือนจะเคยเจอ แต่คิดว่าคงไม่ใช่เพราะเพิ่งเคยมาไร่องุ่นของธรรศ ไม่น่าจะเคยเห็นหรือเคยรู้จักคุณลุงคนนี้“ไปตักข้าวกัน” ธรรศแตะที่หลังศอกของม่านมุก บอกให้อีกฝ่ายเดินไปยังเคาน์เตอร์ที่มีถาดอาหารวางเรียงรายอยู่หลายถาด“นายรับอะไรดีคะ”“หนูม่านเลือกก่อนเลย” เหลียวหน้าบอกคนที่ยืนอยู่ข้างกาย ม่านมุกมองถาดอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วจึงบอกแม่ครัวที่รอตักอาหารให้อยู่“เอาผัดผักคะน้ากับไข่เจียวค่ะ เอาข้าวนิดเดียวนะคะ” ไม่ได้รู้สึกหิวมาก แต่กินเพราะเกรงใจธรรศ“เอาแบบนี้อีกจาน แต่เอาข้าวเยอะกว่านี้”ธรรศสั่งเหมือนม่านมุก ยืนรอแค่เดี๋ยวเดียวก็ถือจานข้าวกลับมาที่โต๊ะที่ลุงสุขเตรียมทไว้ให้ ยังไม่ทันได้ลุกไปเอาน้ำดื่ม วิมาลาก็เดินเอาแก้วน้ำมาเสิร์ฟให้แล้ว“แว๋วไม่รู้ว่าคุณธรรศจะมากินข้าวกลางวันด้วย ไม่งั้นก็คงให้แม่ครัวเตรียมอาหารดี ๆให้แล้วค่ะ”วางแก้วน้ำดื่มลงบนโต๊ะให

“จะมืดแล้วงั้นจิ๋วกลับไปก่อนเถอะ พรุ่งนี้เช้าค่อยมาอีกที” เป็นธรรศที่บอกจิ๋วด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย ถึงจะโตที่ไร่ แต่ธรรศก็ไม่ไว้ใจให้เด็กสาวไปไหนมาไหนคนเดียวในเวลามืดค่ำเช่นนี้ “ขี่รถกลับได้รึเปล่า”“ได้ค่ะนาย งั้นพรุ่งนี้จิ๋วมาแต่เช้าเลยนะคะ”พอเห็นนายพยักหน้ารับ จิ๋วก็ยกมือไหว้ลาเจ้านายทั้งสองแล้วลงจากบ้าน ขับรถกลับไปยังทางที่เป็นที่ตั้งของที่พักคนงาน“จิ๋วน่ารักดีนะคะ ดูเป็นเด็กเรียบร้อย” มานั่งที่โต๊ะ ม่านมุกก็ตักข้าวให้ธรรศ เห็นจิ๋วแล้วเหมือนเห็นตัวเอง เธอเป็นคนเรียบร้อย ว่าง่ายแบบนี้“จะมีใครเรียบร้อยเท่าหนูม่านอีก” จำได้ว่าตอนที่เจอม่านมุกครั้งแรก กิริยาเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ เดินก็เรียบร้อย พูดก็ยังเรียบร้อย ตอนนั้น เขายังแอบชื่นชมเปี่ยมกับเมียที่อบรมกิริยามารยาทลูกสาวได้ดีมาก “จำตอนที่เราเจอกันครั้งแรกได้ไหม”“จำไม่ได้ค่ะ”“อาจำได้ดีเลยนะ เราเจอกันครั้งแรกที่งานศพ พี่เปี่ยม” เปี่ยมเคยเล่าเรื่องเมียกับลูกฟังอยู่ตลอด แต่ก็ไม่เคยมีโอกาสได้เจอหน้า มาเจออีกทีก็งานขาวดำม่านมุกในตอนนั้นอยู่ในอาการเศร้าโศก ไม่มีน้ำตาแต่ก็ไม่มีรอยยิ้ม เด็กผู้หญิงอายุสิบกว่าขวบที่พยายามทำตัวเข้มแข็ง

“ลุงก็จำไม่ได้เหมือนกันครับ มันนานมากแล้ว” พอรู้ตัวว่าเริ่มพูดมากเกินไป ลุงสุขก็เปลี่ยนบททำเป็นจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้ อยากให้ธรรศเป็นคนเปิดปากเล่าทุกอย่างให้ลูกสาวของเปี่ยมรู้ด้วยตัวของธรรศเองมากกว่าม่านมุกยังไม่ทันหายแคลงใจ แม่เองก็ไม่เห็นเคยบอกว่าพ่อเคยพาเธอกับแม่มาเที่ยวที่ไร่ของธรรศหรือว่าแม่จะลืมอีกคน อาจเป็นเช่นนั้นชายชรานั่งคุยอยู่กับนายหญิงของไร่ คุยเรื่องทั่วไปอยู่สักพักหนึ่งก็ขอตัวไปร่วมวงกับกลุ่มเพื่อนคนงาน ม่านมุกก็ยังนั่งเฝ้าโต๊ะ มองธรรศที่กำลังยิ้มและหัวเราะอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีปรุงแต่งรอยยิ้มหวานผุดอยู่บนใบหน้าของม่านมุกอย่างไม่รู้ตัว เวลาที่ธรรศยิ้ม เวลาที่เขาหัวเราะ ทำไมถึงได้รู้สึกมีความสุขตามไปด้วย หรือเป็นเพราะความใกล้ชิดที่ทำให้หัวใจสั่นไหวและเริ่มมีความเปลี่ยนแปลง“คุณม่านไม่ดื่มเหรอคะ”วิมาลาถามพร้อมกับนั่งลงเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้าม ม่านมุกระบายลมหายใจออกมาบางเบาแล้วส่ายหน้าตอบ ทันได้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยันจากอีกฝ่ายอยู่เพียงเสี้ยววินาที “ไวน์ของไร่เรารสชาติดีมาก คุณม่านเคยชิมแล้วใช่ไหมคะ”แกว่งแก้วที่อยู่ในมือแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย ผู้หญิงที่ธรรศเลือกและมอบตำแหน่

“อาธรรศจะอาบน้ำพร้อมกับม่านไหมคะ”เพราะเห็นว่าดึกแล้ว อาบน้ำด้วยกันเลยน่าจะย่นเวลาไปได้เยอะ แต่สิ่งที่ธรรศตอบกลับมาเล่นเอาม่านมุกใจหวิวไปพอสมควร ธรรศเปลี่ยนไปมากเขาแสดงออกว่ารักและห่วงใยเธอก็จริง แต่กลับไม่ยอมทำเรื่องแบบนั้น นี่ก็ผ่านมาเป็นสัปดาห์แล้วที่ธรรศไม่เรียกร้อง ไม่เอาแต่ใจเหนื่อยจากงานก็ดูไม่น่าจะใช่จากที่ตามเขาไปทำงานที่ไร่ด้วยก็ไม่เห็นว่าจะทำงานหนักและเครียด หรือว่าธรรศจะเบื่อเธอแล้ว“หนูม่านไปอาบก่อนเถอะ อาขอนั่งเล่นก่อน”ม่านมุกลอบมองคนที่กำลังทิ้งตัวนั่งอยู่ที่โซฟาด้วยสีหน้าครุ่นคิด หรือว่าบางทีเธอต้องเป็นฝ่ายเข้าหา“ให้ม่านช่วยถอดเสื้อผ้าให้ไหมคะ อาธรรศจะได้สบายตัว” คิดเอาว่าบางทีธรรศอาจจะเมาและง่วงนอนจนไม่อยากทำอะไรนอกจากนอน ม่านมุกก็เลยอาสาเพราะคิดว่าอาจจะทำให้ความสัมพันธ์กลับมาใกล้ชิดกันเหมือนเดิม“ไม่เป็นไร หนูม่านไปอาบน้ำเถอะ”ธรรศปฏิเสธเสียงนุ่ม สายตาของเด็กน้อยที่มองมา ณ ตอนนี้ เล่นเอาอยากกระโจนเข้าหา อยากขย้ำกินตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่เขาจะไม่ทำ...ม่านมุกเดินกลับเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าม่อย ธรรศโกรธอะไรเธอ ตอนที่อยู่งานเลี้ยงก็ยังดี ๆกันอยู่ ยังคุยและหัวเราะด้วยก

“ทำไมออกมายืนมืด ๆแบบนี้”นอนมองม่านมุกจนเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ พอสะดุ้งตื่นควานหาอีกฝ่ายก็ว่างเปล่า ออกมาจากห้องถึงเห็นว่าเด็กดีกำลังยืนรับอากาศเย็นอยู่ที่หน้าบ้าน“ม่านมาเดินเล่นน่ะค่ะ”เธอนอนไม่หลับ แม้พยายามข่มตาหลับ นับแกะวนไปเวียนมาอยู่หลายร้อยตัวก็ยังช่วยไม่ได้ พอมั่นใจว่าธรรศน่าจะหลับสนิทแล้วเลยลุกออกมารับลมเย็น ๆนอกบ้าน“หนูม่านนอนไม่หลับเหรอ”“ก็ไม่เชิงค่ะ” จะให้บอกว่าที่นอนไม่หลับก็เพราะเอาแต่คิดถึงเรื่องที่ธรรศพูด มันวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา“เป็นเพราะอาใช่ไหม” ก้าวไปยืนอยู่ในระดับเดียวกับม่านมุก ค่อย ๆผินหน้ามาหา“ก็มีส่วนค่ะ”สายลมเย็นที่พัดผ่าน ทำให้ม่านมุกยกแขนกอดที่อก เย็นจนรู้สึกหนาวและดูเหมือนจะไม่ได้หนาวแค่กายด้วย...มันคล้ายว่าหัวใจก็อยากได้ไออุ่นจากใครบางคน“ม่านรู้สึกแปลก ๆยังไงไม่รู้”“แปลกยังไง ไหนบอกอาซิ” ความรู้สึกที่ม่านมุกเป็นอยู่ขณะนี้ จะรู้สึกเหมือนอย่างที่เขากำลังรู้สึกอยู่หรือไม่“ม่านควรจะดีใจที่อาธรรศยอมปล่อยม่าน” หันเข้าหาธรรศ สบตากับเขา จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายคล้ายจะค้นหาความรู้สึกบางอย่างที่ธรรศอาจเก็บซ่อนไว้ ขยับเข้าใกล้อีกหนึ่งก้าว สองตาย