Todos los capítulos de เป็นของคุณโดยสมัครใจ: Capítulo 41 - Capítulo 50

พิงหลังไปกับพนักโซฟา หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า คำพูดของเขา คำกล่าวหาของเธอตีรวนกันอยู่ในหัว ภาพอดีตที่ครอบครัวต้องลำบากวนเวียนมาให้นึกถึงไม่รู้เลยว่าเธอควรจะเชื่อในความรักของธรรศหรือควรที่จะปกป้องหัวใจตัวเองจากการเจ็บปวดอีกครั้งเสียงของรถมอเตอร์ไซค์พร้อมด้วยเสียงของลุงสุขดังขึ้นที่หน้าบ้าน ม่านมุกลืมตาแล้วขยับนั่งตัวตรง เหลียวหน้ามองออกไปนอกบ้าน“ลุงมีเรื่องที่อยากคุยกับนายหญิงครับ” น้ำเสียงของลุงสุขเรียบง่ายแต่หนักแน่น สองตาจับไปยังใบหน้าของผู้เป็นนายหญิงของไร่ที่ยังมีคราบน้ำตาเปื้อนอยู่ม่านมุกพยักหน้าเบา ๆ เชิญอีกฝ่ายให้เข้ามาในบ้าน นั่งนิ่ง ฟังสิ่งที่ลุงสุขพูดด้วยความตั้งใจ แต่ในใจยังเต็มไปด้วยคำถามและความลังเล“นายเปี่ยมรักไร่นี้มาก นายทำทุกอย่างเพื่อที่จะรักษาไร่ไว้ ตอนนั้น มีเจ้าหนี้หลายคนจ้องที่จะยึดไร่ ไม่ใช่แค่ไร่ แต่รวมถึงนายหญิงด้วย มีเจ้าหนี้บางคนถึงขั้นเสนอให้นายเปี่ยมยกนายหญิงให้กับพวกเขาเพื่อแลกกับการล้างหนี้” จำได้ว่าตอนนั้นธรรศเองก็เพิ่งรู้จักกับเปี่ยมไม่นาน ธรรศไม่ได้อยากได้ไร่องุ่นของเปี่ยม แต่ถ้าให้เงินเปี่ยมยืมไปใช้หนี้โดยที่ไม่มีอะไรต่อรอง ธรรศมั่นใจว่าสุดท้ายแ

หลังจากที่เปี่ยมหมดหนี้ก้อนโต เขาก็ยังไม่เลิกเล่นการพนันอย่างเด็ดขาด มีว่อกแว่กอยู่บ้างจนวาระสุดท้ายของชีวิตก็ยังทิ้งหนี้ไว้ให้เขาต้องรับผิดชอบ แม่ของม่านมุกรู้ทุกอย่าง แต่ก็จนปัญญาที่จะจัดการได้ธรรศไม่เคยคิดอกุศลกับม่านมุก ตอนให้เงินเปี่ยมเพื่อแลกกับไร่และเด็กสาว เขาคิดแค่ว่าแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อนและถ้าวันหนึ่งม่านมุกโตพอที่จะรับผิดชอบชีวิตตัวเองได้แล้วก็ยินดีจะคืนทุกอย่างให้แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่คิดเอาไว้เด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งนิ่งอยู่ในงานศพของผู้เป็นพ่อ เติบโตมาด้วยหน้าตาที่สวยสง่า แม้ใบหน้าไม่ค่อยมีรอยยิ้ม แต่กับสะกดความรู้สึกของเขาเอาไว้ตั้งหลายสิบปีพอรู้ว่าความรู้สึกของตัวเองไม่เหมือนเดิม จากที่เคยจ้างคนคอยส่งข่าวม่านมุกกับแม่อยู่เป็นระยะ ธรรศก็ตัดสินใจหยุดทุกอย่าง เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ยุ่งกับสองแม่ลูกคู่นี้อีก หลังจากนั้นธรรศก็ใช้ชีวิตในแบบของเขา เป็นเจ้าของไร่องุ่น มีลูกน้องอยู่ในปกครองเป็นร้อยคนจนวันที่ม่านมุกโทร.มาขอความช่วยเหลือ เดิมทีคิดว่าเขาจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้แล้ว แต่เปล่าเลยเกือบสิบปีที่ตัดสินใจปล่อยให้ม่านมุกกับแม่ใช้ชีวิตโดยไม่มีเขาซัปพอร์ต พอ

“จะกินอีกไหม อาจะตัดให้”คนถูกถามยังเคียวองุ่นตุ้ย ๆอยู่ในปากจนกระพุ้งแก้มนูนออกมา“ไม่เอาแล้วค่ะ” กลืนองุ่นลงคอเสร็จ ม่านมุกก็บอกธรรศ พอกินผลไม้รสชาติหวานมากก็กระหายน้ำขึ้นมาทันที“น้ำอยู่ที่ออฟฟิศ”“อาธรรศจะกลับไปออฟฟิศรึยังคะ”น้ำก็หิว แต่ไม่อยากห่างจากธรรศ ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่ต้องทำคะแนนง้อให้ธรรศหายงอนทุกวินาทีที่ได้อยู่กับเขามีค่าสำหรับเธอมาก“ยัง แดดเริ่มแรงแล้วหนูม่านกลับออฟฟิศไปก่อนเถอะ” แสงแดดยามสายเริ่มแรงขึ้นจนร้อนที่ใบหน้า ไม่ได้หยิบหมวกมาด้วย เมียเขาเองก็คงเริ่มร้อนแล้ว สองแก้มแดงปลั่งแบบนั้น“ม่านไม่ร้อนค่ะ” ยิ้มแล้วบอกธรรศ เขาอยู่ไหน เธอต้องอยู่ด้วย ไม่ละความพยายามอย่างเด็ดขาด“หนูม่านไม่เห็นต้องทำแบบนี้”“ทำแบบไหนคะ” ย้อนถามตาแป๋ว รู้อยู่เต็มอกว่าที่ธรรศพูด เขาหมายถึงเรื่องไหน“ตามติดอา”“ม่านจะตามอาธรรศไปทุกที่ค่ะ อ่อ แล้วม่านก็จะไม่หย่ากับอาธรรศด้วยนะคะ” พูดกันไว้ก่อนเผื่อธรรศวกเข้ามาถึงเรื่องหย่าอีก ใช่อยู่ที่ความสัมพันธ์ไม่ได้แย่ แต่ก็ไม่หวานแหววเช่นเดิมธรรศไม่ยอมเข้าหาเธอก่อน ไม่ยอมแนบชิด แต่เขาก็ยอมให้เธอกอดนอนทุกคืนโดยไม่ผลักไส“อาธรรศใจแข็งมาก แต่ม่านไม่ยอ

“หนูม่านกำลังจะมีลูกกับอา ลูกที่เกิดจากความรักของอาที่มีต่อหนูม่าน” ลูกเป็นพยานความรักของเขาที่มีต่อม่านมุก จุดเริ่มต้นในความสัมพันธ์อาจเกิดขึ้นด้วยความไม่เต็มใจของอีกฝ่าย แต่เขา...ก็อยากได้โอกาส อยากให้ม่านมุกรับรู้ว่าเขาใช้วิธีเห็นแก่ตัวผูกมัดเธอไว้จริง แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้คือเขารักม่านมุกด้วยหัวใจที่แท้จริง“อาธรรศพูดผิดค่ะ” แย้งคำพูดของธรรศด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มบาง ๆ แม้จะยังดูอ่อนล้า แต่แววตากลับเปล่งประกายอบอุ่น ใครบอกว่าลูกเกิดจากความรักของธรรศที่มีให้เธอฝ่ายเดียวกัน ลูกเกิดจากความรักความผูกพันของเธอกับเขาต่างหาก “ลูกเกิดจากความรักของเราสองคนค่ะ”“...หนูม่าน” ธรรศทาบมือลงบนมือเล็กที่สัมผัสอยู่บนแก้มของเขา ยอมรับว่ารอคอยรอวันที่จะได้ยินคำบอกรักจากเมีย คำบอกรักที่ออกมาจากความรู้สึกของเมียจริง ๆ“ม่านรักอาธรรศค่ะ ม่านขอโทษสำหรับทุกอย่าง ขอโทษที่ทำให้อาธรรศเสียใจ อาธรรศยกโทษให้ม่านนะคะ ขอโอกาสให้ม่านได้รักอาธรรศและขอเป็นคนที่อาธรรศรักมากที่สุดด้วย” ทุกคำพูดที่กลั่นกรองออกมาล้วนออกมาจากความรู้สึกนึกคิดของเธอทั้งหมดเธอรักธรรศรักและเทิดทูน ธรรศเป็นมากว่าสามี เขาเป็นทุก

“อู้ม...”“ไม่เดินเองแล้วเหรอครับทิวเขา”ธรรศที่เดินตามลูกชายวัยสองขวบยิ้มบางอยู่ในหน้า พอลูกชายวัยสองขวบส่ายหน้าพร้อมชูมือทั้งสองข้างขึ้น เขย่งตัวหมายให้เขาอุ้มก็รีบย่อตัวนั่งลง“น้าม”“หิวน้ำเหรอครับ ทนหน่อยนะครับ น้ำอยู่กับแม่ม่าน” เด็กก็คือเด็ก พอสนุกกับการได้เล่นก็เล่นจนเหงื่อซก พอเหนื่อยและหิวก็ร้องขอด้วยความไร้เดียงสาธรรศอุ้มลูกชายขึ้นแล้วพาเดินลัดเลาะตามแถวของต้นองุ่น มาถึงที่บ้านตากอากาศหลังเล็ก ม่านมุกก็กำลังง่วงอยู่กับการปิ้งบาร์บีคิวอยู่“ขอน้ำให้ลูกหน่อยครับ”“คนเก่งหิวน้ำเหรอครับ” ม่านมุกหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเดินมาหาสองพ่อลูก ใบหน้าของคุณแม่มีรอยยิ้มเอ็นดูใบหน้าของลูกชายมีแต่เม็ดเหงื่อ นี่ขนาดว่าอากาศยังเย็นสบาย คงวิ่งจนเหนื่อย เหงื่อถึงได้ผุดเต็มหน้าแบบนี้“คร้าบ” เด็กชายทิวเขาบอกพลางรีบก้มหน้าอ้าปากงับที่หลอดดูด ดูดน้ำอย่างเร็วจนม่านมุกต้องบอกให้ดูช้า ๆเพราะกลัวว่าลูกชายจะสำลักน้ำเอาได้“ดูดช้า ๆครับ เดี๋ยวสำลัก”พอดื่มน้ำจนหายอยาก เด็กชายก็ขอพ่อลงไปยืนเอง ธรรศปล่อยให้ลูกชายยืนบนพื้นเด็กชายวัยสองขวบได้กลิ่นหอม ๆของบาร์บีคิวก็มองตาแป๋ว ม่านมุกที่เห็นอมยิ้ม