Love At First Sight ปิ๊งรักยัยสวยเวอร์의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

"นี่ค่ะ" น้ำส้มที่เดินเข้ามาในห้องทำงานของนักรบ โดยที่เธอไม่ได้แจ้งล่วงหน้า เธอวางเงินจำนวนหนึ่งมัดมูลค่าหนึ่งแสนบาท ลงบนพื้นโต๊ะจนเกิดเสียง"อะไรครับ คิดถึงผมจนทนไม่ไหวเลยต้องมาหาถึงบริษัทเลยเหรอ" ในขณะที่เขากำลังเซ็นเอกสารตรงหน้าอย่างตั้งใจ แต่ต้องมาสะดุ้งเมื่อเสียงเงินวางกระแทกลง จนเขาต้องเงยหน้าขึ้นถามไถ่"ฉันมาใช้หนี้ของมะนาวค่ะ อย่าเข้าใจผิดจนเข้าข้างตัวเอง" น้ำส้มตอบคำถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง "หนึ่งแสนบาทถ้วนไม่ขาดไม่เกิน แต่ถ้าเกินก็โปรดคืนฉันด้วย ขอบคุณค่ะ" พูดจบอย่างใจหมาย น้ำส้มก็เดินดิ่งออกมาจากห้องทำงาน ส่วนนักรบก็ได้แต่มองตามหลังอ้าปากหว๋อ เขาตั้งรับไม่ทันกับการที่น้ำส้มมาหาวันนี้"ดะ เดี๋ยวสิคุณ! น้ำส้ม...หนี้หมดแล้วจะต่อรองยังไงวะทีนี้" เขาตะโกนตามหลังแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว กว่าที่จะดึงสติได้เธอก็เดินหายไปจนลับตา เขาได้แต่นั่งเกาหัวพลางใช้ความคิด จะหาทางยื้อและใกล้ชิดยังไงต่อไป มันคือแผนการที่เขาต้องคิดตอนนี้ ไม่อย่างนั้นน้ำส้มได้ตีตัวออกห่างจากเขาอีกเป็นแน่ "นึกออกแล้ว!"ทันทีที่บางอย่างผุดเข้ามาในหัว ใบหน้าที่เปล่งรัศมีความชั่วร้าย เขารีบลุกไปคว้ากุญแจรถแล้ววิ่งออกมาจากห

“ถึงบ้านแล้วครับน้องมะนาว” เขาปลุกเด็กหญิงตัวน้อยที่นอนหลับสนิททันทีที่รถยนต์จอดอยู่หน้าบ้านของเธอ แต่น้องมะนาวก็ยังนิ่งเฉย “น้องครับถึงบ้านแล้ว” เขาเลยลูบหัวเด็กน้อยเรียกขานอีกครั้ง“น้องลุกไม่ไหว ตาน้องจะปิดแล้ว คุณอาอุ้มน้องได้ไหมคะ?” ปากเปล่งเสียงแต่เปลือกตายังคงปิดมิดชิด เหมือนกับว่ามันหนักอึ้งจนทำให้เธอไม่สามารถขยับให้ลืมตาตื่นได้ จึงอ้อนวอนต่อนักรบด้วยความออเซาะ“โอเค ว่าแต่หลังอาจะหักไหมนะ” นักรบถึงกับส่ายหัวระอา ทว่ากับเป็นความน่าเอ็นดูที่เด็กหญิงมี เขาตอบตกลงอย่างว่าง่าย แล้วเดินไปอีกฟากรถฝั่งเด็กหญิง สะพายกระเป๋าให้และอุ้มเธอออกมา เอ่ยแซวทีเล่นทีจริงก็ไม่ทำให้เด็กหญิงเปิดเปลือกตามองโดยรอบ“คุณอาพลังเยอะแยะไม่หักหรอกค่ะ น้องตัวเบานิดเดียวเอง” น้องมะนาวอยู่ในอ้อมแขน สองขาสั้น ๆ เกี่ยวเอวสอบของนักรบ สองแขนโอบรอบคอ ซบหน้าลงกับไหล่อันแข็งแรงของนักรบ แล้วเธอก็ตอบโต้เขาทั้งที่ดวงตายังปิดสนิท“ใครบอกเธอยัยจี๊ดส์ ฮึบ! กินเยอะเกินไปแล้วนะเราอะ ถ้าปวดท้องขึ้นมาแม่ของน้องดุอาแน่ ๆ" เขาแซวเด็กน้อยในอ้อมกอด จากนั้นจึงปิดประตูรถยนต์ให้สนิท แล้วยืนกดกริ่งอยู่หน้าบ้าน ปากก็ยังพูดคุยกันไปเรื

ปิ๊งรักยัยสวยเวอร์ตอนที่ 37-เขินใช่ไหม?“น้องอดทนนะคะ เดี๋ยวแม่พาไปหาหมอนะ” น้ำส้มบอกลูกสาวด้วยความห่วงใย อาการเหมือนทรมานทำให้หัวใจของผู้เป็นแม่เจ็บร้าวไปทั้งดวง พยายามอุ้มลูกขึ้นสู่อ้อมอก แต่ด้วยน้ำหนักตัวที่มากเกือบครึ่งของแม่ จึงทำให้น้ำส้มดูอุ้มลำบาก“ผมอุ้มเองครับ” นักรบอาสา แม้ว่าเขาจะเจ็บข้อเท้า“แต่ขาคุณเจ็บอยู่?” การบาดเจ็บของนักรบที่เพิ่งจะเกิดขึ้น ทำให้น้ำส้มทักท้วง เธอห่วงว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บซ้ำอีก“ผมไหวครับ เดี๋ยวอุ้มไปรอที่รถ...รถผมจอดอยู่ข้างนอกสะดวกกว่าไม่ต้องเสียเวลาถอยรถคุณออก” เขาห่วงใยเด็กหญิงไม่ต่างไปจากผู้เป็นแม่ พูดจบรีบอุ้มน้องมะนาวแล้วเดินไปยังรถยนต์ทันที“โอเคค่ะ เดี๋ยวฉันไปหยิบกระเป๋าแป๊บค่ะ” ตกลงกันได้เสร็จสรรพน้ำส้มรีบขึ้นไปจัดการเตรียมเอกสารสำคัญ เธอน้ำตาไหลเพราะห่วงลูกสาวเพียงคนเดียว มือไม้สั่นเทาจนแทบทำอะไรไม่ถูก ยิ่งให้ลูกตัวงอลงกับพื้นยิ่งทำให้หัวใจของคนเป็นแม่เจ็บปวด“คุณอาน้องปวดท้อง ปวดตรงนี้มาก ฮึกฮือ” น้องมะนาวที่กำลังต่อสู้กับอาการปวดท้องรุนแรง เธอร้องไห้และบอกออกมาทั้งน้ำตา เด็กหญิงเริ่มปวดมากขึ้นจนแทบทนไม่ไหว เจ็บในท้องเหมือนไส้จะขาดดั่งเข

“เดี๋ยว ๆ แดดดี๊บ้าบออะไร?” คำเรียกผิดแปลกจนน้ำส้มชักเสียงแข็งใส่ สีหน้าของเธอเคร่งขรึมปะปนความงุนงง ที่เขาและลูกสาวตกลงกัน ซึ่งเธอไม่รู้เรื่องราวด้วยแม้แต่น้อย“หึ...เอาอะไรไหมผมจะลงไปซื้อของ ถ้าไม่เอาผมไปนะ”“คุณนักรบ! อีตาบ้านี่อะไรของเขาวะ ทำไมฉันต้องมาปวดหัวกับเขาด้วยล่ะเนี่ย”“คุณแม่ขา” เสียงอันแสนแหบแห้ง ทำให้น้ำส้มที่กำลังหัวร้อนต้องหันหลังกลับมามอง น้องมะนาวรู้สึกตัวตื่น เธอจึงรีบกรูเข้าไปหาลูกสาวที่นอนบนเตียง“น้องเป็นยังไงบ้างลูก ยังเจ็บอยู่ไหมคะ?” ผู้เป็นแม่เอ่ยถามลูกสาวด้วยความห่วงใย ถามไถ่ถึงอาการด้วยความกังวล“เจ็บค่ะ น้องเจ็บท้องตรงนี้เวอร์ ๆ คุณแม่ขา ฮึก ฮึก” เด็กหญิงบอกผู้เป็นแม่ มือน้อย ๆ ชี้ไปตรงท้องที่มันยังมีอาการเจ็บปวด ก่อนจะปล่อยเสียงร้องไห้ออกมา นั่นยิ่งสร้างความเจ็บร้าวแก่ผู้เป็นแม่ ที่ต้องเห็นลูกน้อยได้รับความทรมาน“โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะคะน้องอดทนเก่งมากเลยค่ะ เดี๋ยวก็หายแล้วนะแป๊บเดียว” เธอปลอบลูกลูกสาว โอบกอดเด็กหญิงไว้แนบอก มือลูบหัวอย่างปลอบประโลมให้กำลังใจ“แดกดี๊ไปไหน น้องอยากหาแดกดี๊ ฮือ” ถ้อยคำที่ไม่ชัดเจนเด็กหญิงพูดออกมาทั้งน้ำตา อาการป่วยทำให้น้องมะนาวเ

“จะตายเพราะกินจุแล้วมะนาวเอ๊ย”เอมอรเอ่ยถามพี่ชายด้วยความห่วงใย นักรบให้คำตอบอย่างไม่รีรอ อาการที่ไม่หนักหนาทำให้เอมอรรู้สึกโล่งใจ เธอรู้ดีว่าน้องมะนาวชอบการกินแค่ไหน แต่ก็อดห่วงไม่ได้เพราะเด็กกำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโต“มะนาวไหนตารบ เด็กที่แกพาไปบริษัทตอนนั้นนะเหรอ” การพูดคุยของลูกสาวกับลูกชาย ชื่อของเด็กน้อยที่คุ้นหู ทำให้ผู้เป็นแม่ต้องเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้“ใช่ครับแม่ เด็กคนนั้นแหละที่ตัวกลม ๆ เรียกแม่ว่าคุณป้าคนฉวย” เขาให้คำยืนยัน“แล้วอาการเป็นไงบ้าง น่าสงสารจัง แม่ชอบเด็กคนนั้นนะพูดเก่งดูฉลาดดี” อาการเจ็บป่วยของน้องมะนาว ทำเอาคนที่เพิ่งรู้จักนึกห่วง“พรุ่งนี้หมอบอกว่าขอดูอาการอีกหน่อย ถึงจะรู้ว่าจะกลับบ้านได้เมื่อไหร่” นักรบตอบผู้เป็นแม่ สายตากวาดมองคนในครอบครัว สื่อถึงคำตอบพร้อมเพรียงกันทางสายตา“เด็กหนอเด็กน้อย” หญิงมีอายุที่เอ็นดูเด็กหญิง พร่ำเพรียกด้วยความนึกสงสาร กับอาการป่วยที่คงจะแสนทรมาน“ผมผิดเองแหละแม่ที่ตามใจเธอ ปล่อยให้เธอกินแบบไร้ขีดจำกัดจนป่วยแบบนี้” เมื่อย้อนถึงสิ่งที่เกิดขึ้น นักรบพานกล่าวโทษตัวเองด้วยสีหน้าเศร้าหมอง การที่น้องมะนาวเจ็บปวดท้อง ทำให้เขารู้สึกผิด“