บททั้งหมดของ The Doctor's Secret Baby: บทที่ 1 - บทที่ 10

Liana's POVMainit. Maingay. Magulo.Ganito yata talaga ang company outing kapag puro stressed na interns ang pinakawalan sa isang mamahaling resort. Hindi ko alam kung paano ako napapayag sumama rito—o kung bakit ako humawak ng baso ng alak sa unang pagkakataon sa buhay ko."Liana, cheers!" sigaw ni Sandra, ang mortal kong kaagaw sa atensyon ng mga residente sa ospital. Iniaabot niya sa akin ang baso, nakangiti pero may bahid ng mapanuksong tingin.Napakurap ako. "Uh… cheers?"Hindi naman sa mahina ako sa peer pressure—pero gusto ko na ring matapos ang pang-aasar nilang masyado raw akong seryoso sa buhay. Ang problema, wala akong tolerance sa alak. As in, zero. Kaya naman pagkalipas lang ng ilang tagay, parang lumulutang na ang kaluluwa ko palabas ng katawan ko."Liana, mukhang kailangan mo na ng tulog," sabi ni Sandra, nakangisi habang hinahatak ako palayo. "Halika, ihahatid na kita."Sa totoo lang, hindi ko na rin alam kung nasaan ako. Basta ang alam ko lang, may nagbukas ng pinto,

Chapter 3- Ang PagtakasLiana's POVNang lumabas si Adrian ay agad kong hinagilap ang aking mga damit at nag bihis na kaso nga lang hindi ko makita ang bra ko!Saan ba nilagay yun ni Dr. Ramirez?!Naghanap ako sa kama at natagpuan ko 'to sa ilalim ng unan niya. Hindi ko alam pero napatawa ako ng parang kinikiliti." Balak pa atang gawing souvenir ang bra ko!'' Natatawa kongg sabi." Nako doc! If ypu want a souvenir just tell me" Humagalpak na ako ng tawa habang nagpapa gulong-gulong sa kama.Tama na nga to! At baka bumalik na yon!Akmang magsusuot na ako ng bra ng biglang pumasok sa pintuan.Si Adrian! Bigla akong na freeze ng mga ilang segundo at pinigilan ko ang sarili kong tumili agad nalang akong tumalikod at nagmadaling nag suot ng damit." Nice view" pang-aasar niya sakinHindi ko nalang siya pinansin kahit alam kong namumula na ako sa kahihiyan.Gusto ko nalang lamunin ako ng lupa sa totoo lang!"Mag kape ka muna" bigla siyang sumeryoso.Hala! Bipolar lang?"Hindi na po, ba

Chapter 5 – FeelingsAdrian’s POVI don’t do things halfway.Kung gusto ko ng tahimik na duty, tahimik akong magra-rounds.Kung gusto ko ng isang research paper, gagawin kong top-tier na worthy of international journals.At kung gusto ko ng babae?I go all in.And right now, I want Liana Cruz.I knew the moment she stepped into the lounge—nakapusod ang buhok, may bahid pa ng sabaw ‘yung scrub top niya, pero confident ang lakad—that this woman was different. She wasn’t just a crush. She wasn’t just a distraction.She was a storm.And storms? I like dancing in the rain.The day after that CCTV “multo” incident, I watched how she tried to walk with pride kahit obvious na gusto niyang mawala sa mundo. Pinagkakaguluhan siya ng buong ospital, parang celebrity. Or meme. Kahit nga ako, tinag ng mga intern sa group chat na “Dr. Ramirez and the Ghost Lover.”Nakakatawa sana… kung hindi ko gustong patayin lahat ng naglakas-loob mang-asar sa kanya.Napikon ako kay Marco. Grabe kung makatawag ng “

Adrian’s POV ​OR Table. Matingkad na ilaw. Ang pamilyar na tunog ng heart monitor —beep, beep, beep. ​Ito ang mundo ko. Dito ako komportable. Dito, ako ang may kontrol. Kapag hawak ko ang scalpel, alam ko kung saan hihiwa, kung saan tatahi, at kung paano susugpuin ang kamatayan. Pero ngayong gabi, habang tinatapos ko ang isang emergency appendectomy, hindi ang pasyente ang nasa isip ko. ​Kundi ang mga mata ni Liana sa tapat ng ICU kanina. ​“...parang kusa nang sumusuko ang puso ko sa’yo.” ​Ilang beses nang nag-echo ang boses niya sa utak ko habang nag-o-opera ako. Muntik ko na ngang mai-suture nang mali ang fascia ng pasyente dahil sa sobrang distraction. Sabi ko sa kanya noon, "Professional Defense of Affection." Pero sa totoo lang, ang hirap maging professional kapag ang puso mo ay parang isang intern na nagwawala sa loob ng dibdib mo. ​"Doctor Ramirez, closing na po," untag sa akin ni Nurse Jessa. ​Tumango ako, pinilit ibalik ang focus. "Silk 2-0. Continuous suture." ​Pagka

Liana’s POV ​Nakatitig ako sa huling file na nasa loob ng folder ni Adrian. Ang pamagat? "Liham para sa Kinabukasan." Mabigat ang daliri ko habang pinipindot ang 'Enter.' Pakiramdam ko, bawat letra sa loob ng dokumentong iyon ay may bigat ng isang libong surgical textbooks. At nang bumukas ito, ang unang linyang tumama sa akin ay: ​“Liana, kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay pinili ko nang lumakad palayo para manatili ka.” ​Napahawak ako sa mesa ni Adrian. Ang lamig ng bakal ay gumapang sa balat ko, pero mas malamig ang pakiramdam sa loob ng dibdib ko. Sa liham na iyon, inamin niya ang lahat. Hindi lang tungkol sa pag-ibig, kundi tungkol sa isang pangako. ​Inamin niya na bago pa man ako pumasok bilang intern, kilala na niya ako. Hindi dahil sa stalker siya, kundi dahil sa kuya ko. Noong pumanaw ang kuya ko sa isang aksidente ilang taon na ang nakakaraan—isang bagay na pilit kong ibinabaon sa limot—si Adrian ang huling taong nakausap niya. Doon sa operating room kung saan si