บททั้งหมดของ Win Me Back, My CEO Husband!: บทที่ 381 - บทที่ 390

Ngumiti si Jessica, at ang kanyang pulang mga labi ay gumuhit sa isang magaan at mahinahong ngiti. “Tita, natatakot akong istorbohin ka, kaya palagi akong nakikipagkita kay Raven sa paaralan,” wika niya nang may kaunting hiya.Napangiti si Mrs. Alfonso nang mahina, at ang kanyang mga mata ay nagbigay nang mainit na tingin. Sa sandaling iyon, dumating si Doctor Manalo, at tahimik na lumabas si Jessica.Sa opisina ng direktor, iniabot ni Doctor Manalo ang resulta ng pagsusuri kay Jessica. “Miss Castro, dumating na ang result ng pagsusuri ng pasyente.”“Ano ang mga resulta?” tanong ni Jessica, may pag-aalala sa kanyang mga mata.Umiling nang mabigat si Doctor Manalo at sinabi, “The patient is in the late stage of cancer.”Biglang nanlumo si Jessica sa pagkabigla dahil sa kanyang narinig.“Late stage of cancer? Sigurado ka ba? Palaging malusog si Mrs. Alfonso.”“Walang pagkakamali,” tugon ni Doctor Manalo nang may mabigat na tinig. “Marahil ay nagkaroon na ng cancer ang pasyente

“Parang narinig ng Langit ang aking mga panalangin. Sa isang kisap-mata, apat na taon na ang lumipas. Lumaki na si Raven, naging adult na siya. Alam ko, kaunti na lang ang oras ko. Jessica, gaano na lamang kaya ang natitirang panahon ko?”Nagliyab ng maningning na luha ang mga mata ni Jessica, kumikislap na parang patak ng ulan ng damdamin. Mahina ngunit malinaw ang sagot niya, tila bawat salita ay may bitbit na bigat na hindi niya kayang buhatin nang mag-isa.“Tita, mga dalawang buwan na lang ang natitira sa inyo,” sagot niya sa ina ni Raven.Parang huminto ang mundo sa pagitan nilang dalawa. Napayuko si Mrs. Alfonso, bahagyang tumawa nang mapakla habang pinipigilang manginig ang tinig.“Dalawang buwan. Sa palagay ko, hindi ko na makikita si Thalia na kumuha ng kanyang high school entrance exam,” sagot ng babae.Agad siyang nilapitan ni Jessica at hinawakan ang malamig at nanginginig na kamay ng matanda.“Tita, huwag po kayong mag-alala. Pinakiusapan ko na si Doctor Manalo na ib

Nanginig ang mga labi ni Jessica habang ninanamnam ang halik. Malamig sa umpisa, ngunit sa hindi inaasahang paraan ay nag-iwan ng matamis na sensasyon. Bagama’t wala siyang karanasan, madalas niya itong pagmasdan sa iba. Hindi niya inakalang ganito pala kasarap ang pakiramdam ng mga labi na nagtatagpo.Nanigas naman si Raven, parang estatwa sa kanyang direksyon. Hindi siya gumalaw, hindi pumikit. Napansin niyang hindi rin pumikit si Jessica. Malalaki ang mga mata nitong maganda, kumikislap, puno ng inosente at nakabibighaning kuryosidad. Sa edad nilang iyon, natural lamang ang pag-usbong ng pagnanasang tuklasin ang ganitong bagay. Mahinhin ngunit matapang, sinusubukan sa taong gusto nila.Ramdam ni Raven ang lambot ng labi ni Jessica na dumikit sa kanya. At nang bahagyang bumuka ang labi niya at dumampi sa gilid ng kanya, may kung anong alon ang biglang kumuryente sa kanyang buong katawan, mula baywang paakyat, parang boltahe na mabilis na nagpalakas ng tibok ng puso niya.Mainit. N

“Ano?”Napahinto si Maxine sa paghinga, at lumaki ang kanyang mga mata dahil sa kanyang narinig. “Ang? Alin?”Itinaas ni Jessica ang dalawang daliri at pinagsalpok ito sa isa’t-isa.“Just kissing.”Sa wakas, huminahon si Maxine. May kaunting pangamba sa kanyang puso na baka lampas na sa ganoon sina Jessica at Raven. Hindi niya maipaliwanag ang kaba kanina.“Jessica, talaga bang gusto mo si Raven?” tanong ni Maxine sa banayad, ngunit may pagka-curious.Sa isipan ni Jessica, lumitaw ang malamig at gwapong mukha ni Raven. Hindi mapigilan ng kanyang puso ang mabilis na pagtibok at sa isip niya, ganito pala ang pakiramdam ng pagkagusto sa isang tao.Namumula ang kanyang pisngi, at mahiyain siyang tumango bilang tugon kay Maxine. “Oo.”Gusto sanang magsalita ni Maxine, ngunit sa huli ay nanahimik na lamang siya. Ang pag-ibig ay isang bagay na tanging ang dalawang taong sangkot lamang ang makakaunawa nito. Ang mga audience ay hanggang panonood lamang sila.****Makalipas ng ha

Sumakay na sa kotse sina Maxine at Jessica at dahan-dahang umalis. Sa labas, nanatili si Shawn kasama si Damian na nakatitig habang unti-unting nawawala sa kalsada ang sasakyan. Lumingon si Shawn sa kanyang tiyuhin, halata ang pagdududa sa kanyang mukha.“Ano'ng problema mo, uncle?” tanong niya, may bahagyang pag-aalinlangan.Hindi agad sumagot si Linn sa kanya, tila naghintay siyang tuluyang mawala sa paningin ang kotse bago tumuwid at hinarap si Shawn nang may kalmadong katiyakan.“Ano'ng ibig mong sabihin na may problema ako? Ayos lang ako. Mas masigla pa nga ako kaysa dati,” sagot ng matanda.Tinitigan naman siya ni Shawn, hindi naniniwala sa sinabi nito.“Gusto mo bang makita kung paano ka kumukupas at yumuyukod kay Maxine kanina?” malamig na saad ni Shawn.Sa buong buhay niya, hindi pa niya nakita ang kanyang tiyuhin na kumilos nang gano'n sa harap ng isang tao.Samantala, sumiklab naman ang galit ni Damian sa kanyang narinig, at sa marahan ngunit matatag na boses siya ay