Semua Bab Win Me Back, My CEO Husband!: Bab 771 - Bab 780

Diretsong inabot ni Maxine ang pulso ni Shawn at sinimulang kinapa ang kanyang pulso, seryoso at walang bakas ng pag-aalinlangan.Sinubukan ni Shawn na bawiin ang kamay niya, ngunit mas mahigpit itong pinigilan ni Maxine gamit ang payat ngunit matatag niyang mga daliri.“Huwag kang gagalaw!” mariin niyang utos.Hindi nagtagal, bahagyang kumunot ang makinis na noo ni Maxine.Agad na nabahala si Jessica. “Maxine, bakit kumunot ang noo mo? Ano’ng problema ng pinsan ko?”Sa kanyang karanasan, kapag doktor ang biglang kumunot ang noo habang sinusuri ang pasyente, iyon ang pinaka-masamang senyales.Tumingin si Maxine kay Shawn, diretso at seryoso ang mga mata. “Sabihin mo. Ano ba talaga ang nangyayari sa ’yo?”Huminga nang malalim si Shawn bago sumagot.“Hindi ko rin alam kung ano ang nangyayari sa akin, pero parang lahat ay dahil sa ’yo.”Natigilan si Jessica. “Dahil kay Maxine? Shawn, ano’ng ibig mong sabihin?”Dahan-dahang ipinaliwanag ni Shawn ang sinabi niya kanina.“Ma

“Paano nangyari 'yon?”Hindi agad matanggap ni Imelda ang sinabi ni Monica. Sa loob-loob niya, matagal na niyang pinaniniwalaan ang sariling kakayahan sa mga gamot. Noon, sa loob ng mga mapanganib na labanan, ito ang sandigan niya upang makaligtas at manalo. Paanong posibleng mabigo ang Vinculum niya kay Shawn?Tumingin siya kay Monica, puno ng pagdududa.“Monica, nagkakamali ka ba? Kapag naitanim na ang Vinculum, hindi iyon basta-basta nawawala. Paano ito mabibigo?”Ngunit agad sumagot si Monica, puno ng pagkainis at pagkabalisa.“Bumagsak na talaga ito! Kasama pa rin ni Shawn si Maxine!”Sa mga salitang iyon, bahagyang kumunot ang noo ni Imelda.Mabilis siyang nag-isip, pilit inaayos sa isip ang lahat ng posibilidad. Imposible. Wala siyang nakikitang mali sa kanyang pamamaraan. Ang Vinculum ay hindi dapat nagkaka-ganoon.Sa gitna ng kanyang pag-iisip, bigla siyang napatingin sa may pintuan.May mga pigurang nakatayo roon.Dumating na sila.Sina Shawn, Maxine, at Jessica.

Tinitigan ni Roberto si Imelda na mabigat at malamig ang kanyang mga mata.“Imelda, hindi ba dapat mo lang akong bigyan ng paliwanag tungkol dito?”Alam na ni Imelda na wala nang pag-asa ang sitwasyon. Wala nang saysay ang makipagtalo o magpaliwanag pa. Sa halip, tiningnan niya ito nang kalmado, na para bang tinanggap na niya ang lahat.“Roberto, ano pa ba ang gusto mong ipaliwanag ko?”Lalo lamang sumiklab ang galit sa dibdib ni Roberto. Sa isang iglap, lumapit siya at mariing hinawakan ang leeg ni Imelda, halos hindi na ito makahinga.“Imelda, pinagkatiwalaan nang lubos. Bakit mo ito ginawa?” galit na galit niyang sabi. “Si Margaret ang asawa ko, ang Mrs. Aguilar ng pamilya. Bakit mo siya ginawan ng masama? Noong nanganak siya, muntik na siyang mamatay. At sa lahat ng mga taon na ito, pinrotektahan kita, iniisip kong ikaw ay mabuti at totoo!”Hirap na hirap huminga si Imelda sa mahigpit na pagkakahawak sa kanyang leeg. Ngunit sa kabila nito, nang makita niya nang malapitan ang

Sa isang kumpas ng kamay, ipinatawag ni Shawn ang isang grupo ng mga bodyguard na nakaitim. Isa-isang pumasok ang mga ito at walang pag-aalinlangang pinalibutan sina Imelda at Monica, na para bang wala nang anumang puwang para sa pagtakas.Malamig ang tinig ni Shawn nang magsalita.“Imelda, nahuli ka na. Wala ka nang takas pa at mung hindi mo aalisin ang lason ngayon, hindi ka na aabutin pa ng bukas.”Mariing tinitigan ni Roberto si Imelda, saka nagsalita.“Nasa bingit ka na ng kamatayan. Bilisan mo na at tanggalin ang poison.”Ngunit sa halip na mataranta, bahagya lamang na ngumiti si Imelda, puno ng paghamon ang kanyang mga mata. “Maxine, ikaw ang sikat na doktor na si Surgery Master, hindi ba? Huwag mong sabihing hindi mo alam? Kapag namatay ako, hindi na kailanman magagamot ang poison sa katawan ni Shawn,” ani Imelda, at bahagya itong huminto, saka lalong lumalim ang kanyang ngiti. “Kaya ang dapat ninyong katakutan na mawala ay ako. Mas mabuti pang ipagdasal ninyong mabuhay

“Okay.”Agad na kinuha ni Maxine ang isang matalim na punyal. Mahigpit ang hawak niya rito, at ang kanyang mga mata ay naging seryoso. “Mr. Aguilar, magsisimula na po ako.”“Sige,” sagot ni Roberti nang walang pag-aalinlangan.Dahan-dahan niyang ipinikit ang kanyang mga mata, tila handang isugal ang lahat para sa iisang layunin. Ang mailigtas si Margaret.Itinaas ni Maxine ang kutsilyo. Kumislap ang talim nito sa liwanag, at ang matulis na dulo ay unti-unting lumapit sa dibdib ni Roberto, sa mismong tapat ng kanyang puso.“Hindi!”Sa sandaling iyon, parang may sumabog na takot sa hangin.Biglang bumangon si Margaret mula sa kama, kahit mahina pa ang kanyang katawan. Sa isang iglap, hinablot niya ang kamay ni Maxine, pinigilan ang punyal, at saka niyakap nang mahigpit si Roberto, parang natatakot na mawala ito sa kanya anumang oras.Binuksan ni Roberto ang kanyang mga mata, naguguluhan ngunit agad ding napuno ng pag-aalala ang kanyang tingin.“Margaret, ano'ng nangyari?”Umi