บททั้งหมดของ No Strings Attached:The Zillionaire Alluring Surrogate Woman: บทที่ 91 - บทที่ 100

"Ang bagal naman ng progress ng ginagawa mo!" inis na sabi ni Susan kay Drake. Si Susan Jimenez, ang stepmother ni Asher, ay may lihim na plano na magtatakda ng kapalaran ng buong pamilya. Sa kanyang mata, si Asher—anak sa labas ng kanyang asawa—ay hadlang sa tagumpay ng anak niyang si Simon. Nais niyang ang kayamanan at kontrol sa kumpanya ng pamilya Andrade ay mapunta sa anak na kanyang iniidolo, at hindi sa isang anak na ipinanganak sa labas.Hindi niya maipaliwanag sa iba, ngunit sa kanyang puso, hindi niya kayang tiisin na si Asher ang magmana ng lahat. Kahit si Simon, na pumasok sa ibang larangan at hindi diretsong nakikibahagi sa negosyo, ay nararapat lamang na maging tagapagmana. Nang mabigyan siya ng pagkakataon na makilala si Drake, isang lalaking kapuri-puri sa talino ngunit hindi alam ni Asher ang tunay na ambisyon, nakakita siya ng pag-asa.Malaki ang puhunan ni Susan kay Drake—hindi lamang pera, kundi pati ang lahat ng mahahalagang files ng kumpanya. Si Drake, dahil sa t

"NASAAN kaya ang anak mo?" tanong ni Becky kay Roselynn habang iniikot ang tasa ng kape sa mesa. “Alam mo, kung alam ni Kuya Drake kung nasaan siya, malamang gagamitin pa niya ang bata para mapapayag kang sumama sa kanya. Lalo na ngayon, ramdam ko na medyo desperado na siya.”Umiling si Roselynn, pero hindi maikakaila ang bakas ng pag-aalala sa kanyang mukha. “Noon, mga limang taon na ang nakakaraan, may nakita ako sa balita. Isang business tycoon na bigla na lang nagkaroon ng anak na babae—pero parang biglaan ang lahat. Walang ina, walang paliwanag, tahimik ang buong detalye. Kasing-edad din iyon ng anak ko… babae.” Napalunok siya, saka nagpatuloy, “Isa pa, sabi ng agent ko, matanda na raw ang lalaking nakabuntis sa akin. Nasa forty-five na ang edad. Hindi ko man lang nalaman ang pangalan niya noon. Parang bangungot lang na dumaan.”Napatingin si Becky sa kanya, halatang may nadaramang duda at awa. “Roselynn… mahal mo ba talaga si Kuya Drake?” tanong nito, mababa ang boses at para ba

Lumipas ang mga araw. Patuloy sa pagtatrabaho sina Roselynn at Becky sa kumpanya, habang palihim na naghahanap ng impormasyon tungkol sa mga posibleng negosyanteng may anak na babae na kasing-edad ng anak ni Roselynn. Hindi naging madali ang kanilang ginagawa. Kailangan nilang maging maingat para hindi sila mahalata ng kanilang mga kasamahan, lalo na nina Carla at Nene, na patuloy pa rin sa pagtsismis at paninira sa kanila.Isang hapon, habang nagkakape sila sa pantry, may nakita si Becky na isang artikulo sa isang business magazine. Ang artikulo ay tungkol sa isang negosyanteng nagngangalang Mr. Lorenzo, na kilala sa pagiging pribado at tahimik. Ayon sa artikulo, mayroon itong isang anak na babae na nag-aaral sa isang eksklusibong paaralan sa ibang bansa."Roselynn, tingnan mo ito," sabi ni Becky, iniabot ang magazine kay Roselynn. "May kutob ako sa lalaking ito."Binasa ni Roselynn ang artikulo. Nang makita niya ang larawan ni Mr. Lorenzo, biglang bumilis ang tibok ng puso niya. May

Tahimik na lumabas sila ng restaurant. Sa bawat hakbang, parang mas bumibigat ang mundo sa balikat ni Roselynn. Hindi siya umiiyak, pero kita sa bawat gabay ng paghinga niya na parang nalulunod siya—sa sakit, sa hiya, sa pagod, sa bigong pag-asa na ilang taon niyang pinagpuyatan.Nasa likuran niya sina Becky at Simon, kapwa nag-aalala. Hindi agad nagsalita si Simon; hindi niya alam kung paano sisimulan. Napatingin siya kay Becky, at saka tumango—parang nagpapahiwatig na siya muna ang magsalita.Pero bago pa sila makalapit nang tuluyan kay Roselynn, napahinto ito at humarap sa kanila.“Becky…” garalgal ang boses niya, “salamat… kasi and’yan ka.”Ngumiti si Becky, pero puno ng lungkot ang mata. “Roselynn, huwag mo ’kong pasalamatan. Nandito lang ako kasi kailangan mo ako—at hindi pa tapos ’to. Hindi ka nag-iisa.”Napatingin si Roselynn kay Simon. “At ikaw… salamat kasi hinabol mo ako. Kahit… kahit ang pangit ng ginawa ko.”Umiling si Simon. “Hindi pangit. Tao ka lang. Ina ka. At kung ak

Pagkarating nila sa tapat ng bahay ni Becky, hindi agad bumaba ang babae. Nakatingin lamang siya sa harapan, hinahaplos ng ilaw ng streetlamp ang mga mata niyang namumugto pa sa pag-iyak. Wala na ang tensyon, pero ramdam pa rin ang bigat ng katahimikan. Hindi na maririnig ang pag-ungol ng makina, dahil pinatay na iyon ni Simon habang pinagmamasdan ang babae.“Becks,” mahinang tawag niya.Huminga nang malalim si Becky bago lumingon. “Thank you… sa paghatid.”Tumango si Simon. “Anytime.”Bubuksan na sana ni Becky ang pinto nang marinig niya ang sunod na salita ng lalaki.“At… promise ko talaga. Hindi na kita aasarin kapag stress ka. Or… at least susubukan kong hindi.” Napakamot si Simon. “Hindi ko kasi forte ’yung pagiging seryoso.”Napangiti si Becky kahit papaano. “Napansin ko nga.”“Pero para sa’yo,” malumanay niyang dagdag, “mag-e-effort ako.”Tila may biglang umalon sa dibdib ni Becky. Hindi niya alam kung dahil ba sa pagod, o sa bigat ng emosyon kanina… o dahil sa paraan ng pagkak