جميع فصول : الفصل -الفصل 10

หญิงสาวรูปร่างผอมแกร็นผิวกายคล้ำหยาบนั่งอยู่ท้ายเรือกำลังพายเรือหัวแหลมขนาดเล็กซึ่งชาวท้องถิ่นเรียกว่า “เรือเข็ม” ออกจากบันไดท่าน้ำหน้าตลาดลาดชะโดมีชื่อว่านังจืด หล่อนเป็นคนสนิทของมารศรีสาวสวยวัย ๒๐ ที่นั่งเสงี่ยมอยู่ตรงหัวเรือ นังจืดกำลังพายเรือล่องไปตามลำคลองขุดที่แยกมาจากแม่น้ำน้อยไหลผ่านหน้าบ้านเรือนสองฝากฝั่งเกิดเป็นชุมชนริมน้ำขนาบข้างด้วยชุมชนเรือนแพที่ปลูกลอยเหนือผิวน้ำไปตลอดแนวลาดชะโดคือชุมชนที่เงียบสงบในเขตอำเภอผักไห่จังหวัดพระนครศรีอยุธยาที่มีพื้นราบต่ำ น้ำท่วมถึงจึงทำให้มีปลาชะโดชุกชุมไปทั้งคุ้งน้ำ คลองลาดชะโดแยกย่อยมาจากแม่น้ำเจ้าพระยาเกิดเป็นชุมชนขนาบคลองซึ่งแบ่งออกเป็น ๒ตำบล ๑๗ หมู่บ้าน ฝั่งหนึ่งเรียกบ้านหนองน้ำใหญ่ประกอบด้วย ๑๑ หมู่บ้านกับอีกฝั่งเรียกว่าบ้านจักราชแยกเป็นอีก ๖ หมู่บ้านมารศรีเป็นบุตรสาวคนเดียวของนางผ่องแผ้ว ผลบุญกับนายกุศล ผลบุญ อดีตผู้ใหญ่บ้านคนหนึ่งของตำบลจักราชหล่อนได้รับฉายาว่าดอกบัวแย้มกลีบแห่งคุ้งลาดชะโดด้วยวัยเพียง ๒๐ ปีทำให้หล่อนเสมือนบัวเพิ่งบานชูเกสรล้อแมลงเพศผู้อาจเพราะธรรมชาติลำเอียงจึงได้เสกสรรความงามให้กับหญิงสาวเสียจนล้นเหลือ รูปร่างระหง

“น้องศรีจะไปไหน” จืดเงยหน้าขึ้นมองสาวรุ่นน้อง เอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย “ฉันจะลงไปซื้อขนมมาตุนไว้กินเสียหน่อย เมื่อตะกี้ตอนอยู่ผักไห่มัวแต่กังวลเรื่องไอ้พี่แอ๊ะจนลืมซื้อเลย” มารศรีเอี้ยวหน้าหันไปตอบ “เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้เองก็ได้ น้องศรีอยากกินอะไรล่ะ” จืดกุลีกุจอจะลุกขึ้นหวังจะบริการลูกสาวนายจ้าง “ไม่ต้อง พี่นั่งรอตรงนี้แหละ เดี๋ยวฉันลงไปเลือกซื้อเอง”มารศรีปฏิเสธแล้วเดินลงบันไดไปยังชั้นล่างช้า ๆ กวาดตามองบนท่าน้ำซึ่งเป็นที่ตั้งของตลาดบ้านแพนผู้คนจำนวนมากกำลังซื้อหาจับจ่ายสินค้ากันอย่างคึกคักสมกับเป็นท่าเรือใหญ่ เรือแจวพายเอื่อยผ่านหางตาหล่อนแล่นเข้าไปตามตรอกซอกซอยในขณะที่เรือหางติดเครื่องแล่นปรู๊ดปร๊าดรับส่งผู้โดยสารกันขวักไขว่ ลูกสาวอดีตผู้ใหญ่บ้านก้าวขึ้นไปบนท่าและเดินตรงดิ่งเข้าหาขนมแผ่นบางบนเตาที่แม่ค้าสาวกำลังละเลงแป้งเป็นวงดูน่ากิน“พี่สาวจ๊ะ เอาขนมเบื้องให้ฉันสามแผ่นสิจ๊ะ”มารศรีสั่งพลางล้วงเหรียญบาทออกจากกระเป๋ากางเกงยืนรอแม่ค้าใส่เครื่องและน้ำตาลลงในแป้งที่ละเลงอยู่บนกระทะ เมื่อขนมสุกแม่ค้าพับแผ่นแป้งทบเป็นครึ่งวงกลมหยิบขึ้นจากกระทะว

กำนันเปลวระบายลมหายใจแรงเมื่อนึกถึงบุตรชายคนโตที่เพิ่งเดินทางกลับเข้าบางกอกเช่นเดียวกัน“นี่ข้าไม่ได้เจอลูกชายเอ็งมากี่สิบปีแล้ววะไอ้เปลว ไปเรียนในบางกอกเสียงนานนมจนข้าแทบจะจำหน้าหลานชายไม่ได้อยู่แล้ว”“เกือบยี่สิบปีละมัง ตั้งแต่เจ้าอุ่นมันจบป.๔ แล้วไปเรียนต่อกระทั่งจบมาเป็นตำรวจก็ไม่ยอมกลับบ้าน รับใช้ทางการอยู่ที่บางกอกนั่นแหละ” กำนันเปลวเอ่ย“จริงสิ เจ้าอุ่นมันเรียนจบตำรวจนี่นะ” กุศลเอ่ยถึงหลานชายด้วยความเอ็นดู“เออ...เป็นตำรวจ ไม่ค่อยอยู่บ้านอยู่ช่องหรอก บางทีหายไปเป็นเดือน ๆ ไม่ติดต่อกลับบ้าน เพราะมัวแต่ไปสืบความลับให้ทางการเขา ทำเอาแม่เย็นจิตแม่เขากลุ้มใจ เป็นห่วงลูกแทบไม่ได้กินไม่ได้นอนนอนเลยทีเดียว” พ่อกำนันเอ่ยระบายความหนักใจให้เพื่อนฟัง“มีเมียหรือยังละลูกชายเอ็งนะ” กุศลซักด้วยความสนใจ“ยังนะสิ แม่เย็นจิตก็พยายามมองหาสาว ๆ ให้ลูกอยู่เหมือนกันแต่ไอ้คนของเรามันไม่เล่นด้วย ชอบทำหน้าตาขึงขังข่มขู่เขาร่ำไปเลยยังไม่มีเมียเสียที ไม่ได้เลือดพ่อมันเอาเสียเลย” กำนันเปลวส่ายหน้าเบา ๆ เมื่อเอ่ยถึงลูกชายเสียงเอือม“เจ้าอุ่นมันคงเบื่อผู้หญิงละมั้ง”กุศลเอ่ยยิ้ม ๆ นึกถึงหลานชายที่โตมากับครอ

“โอ้โหน้องศรี...ดูบ้านช่องของคนบางกอกสิ สวยแปลกตาไม่เหมือนบ้านนอกของพวกเราเลยนะคนที่นี่คงจะรวยน่าดูเนอะ” จืดกวาดสายตามองรอบกายตาวาว“ฉันไม่เห็นว่าจะสวยที่ตรงไหน ดูคับแคบแล้วก็แออัดสู้บ้านเราไม่เห็นจะได้ ที่นี่มองทางไหนก็เห็นแต่ตึกเป็นแถว ผู้คนก็ขวักไขว่จนลายตาไม่เหมือนทุ่งนาบ้านเรามองไปทางไหนก็ปลอดโปร่งไม่วุ่นวายแบบนี้”“น้องศรีละก็ ใคร ๆ ก็ชอบบางกอกกันทั้งนั้น ดูอย่างพี่หมาสิ ป่านนี้คงลืมบ้านทุ่งคุ้งน้ำบ้านเราไปแล้วถึงไม่เคยกลับไปเยี่ยมไปเยียนบ้านเลย”“คนอย่างไอ้พี่หมานะรึจะลืมคุ้งคลองที่ตัวเองโตมาที่ไม่ได้กลับไปเยี่ยมก็คงเพราะยังไม่มีเวลาละมากกว่า เห็นพ่อเปรย ๆ ให้ฟังว่าเค้าจะพากันกลับมาอยู่บ้านเรา แต่ตอนนี้คงกำลังรื่นเริงอยู่ในบางกอก ไม่มีกำหนดกลับซะมากกว่า” มารศรีเอ่ยขึ้นด้วยความมั่นใจจืดคล้อยตามความคิดของมารศรี หล่อนพยักหน้าหงึกหงักพลางถอนหายใจยาวแล้วเอ่ยเสียงแผ่ว“มันก็จริงอย่างที่น้องศรีพูดนะ พี่หมาเกิดและโตบ้านเรา เขาต้องไม่มีวันลืมพวกเราแน่”มารศรีพยักหน้ากับจืดและบังเอิญเหลือบไปเห็นชื่อของ “มานะ พันธ์พลาย” บนโปสเตอร์โฆษณาภาพยนตร์เรื่อง “รักท่วมทุ่ง” ที่ติดอยู่ตรงหน้าร้านค้า

จืดพยักหน้าหงึกหงักพร้อมกับเอ่ยตอบตกลงและลงมือจัดแจงเก็บกวาดบ้านหาที่หลับนอนเสร็จแล้วจึงหันมาจัดการกับอาหารในตู้กับข้าวกระทั่งอิ่มจึงจัดการจานชามเช็ดล้างเข้าตู้อย่างเรียบร้อย ไม่ทิ้งให้เป็นภาระของสำอาง หลังจากนั้นทั้งคู่จึงออกไปเดินสำรวจรอบบริเวณบ้านสำอางด้วยความสนใจเวลาเดียวกันในสถานที่ห่างไปไม่ไกลนัก เกมการพนันกำลังทำให้ผู้เล่นเหมือนถูกผีสิง ยิ่งเสียมากก็ยิ่งอยากแก้ตัว ขอแค่เงินทุนคืนกลับทำให้ยิ่งถลำลึก ดวงตกก็มีแต่เสียเงินเพิ่มเช่นเดียวกับสันติที่กำลังยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงตามแนวแก้ม ดวงตาเครียดจ้องมองไพ่ในมือด้วยความหงุดหงิด“ไพ่เฮงซวย!”คนรอบด้านต่างไม่สนใจกันและกันเพราะกำลังจดจ่ออยู่กับการพนันตรงหน้าของแต่ละคน สันติมองเงินปึกบาง ๆ ปึกสุดท้ายในมือด้วยความเครียดเพราะมันเป็นเงินก้อนสุดท้ายที่จะชี้ชะตา ความหงุดหงิดทำให้เผลอกำเงินเป็นก้อนและเพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับการพนันทำให้สันติไม่สังเกตเห็นสายตามาดร้ายคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองเขาอย่างถมึงทึงบ้านหลังเล็กของนางสำอางเป็นห้องแถวทำจากไม้มีผนังสองด้านเชื่อมต่อกับบ้านของเพื่อนบ้าน มีพื้นทางเดินเป็นไม้กระดานแผ่นใหญ่ทอดยาวไปจนสุดตร