جميع فصول : الفصل -الفصل 410

Binalot kami ng katahimikan matapos kong sabihin ang totoong pangalan ko. Matteo stared at me intently. My heart was beating fast, and I was scared it might explode if he didn't say anything.“Euanne…” he said, like a foreign word.Natatakot ako na baka may alam siya tungkol sa nangyari sa mga Petrova. It was a huge tragedy between my tito's and his. Sinabi ni Papa matatalik silang magkakaibigan. That's what makes the older Vergaras unforgivable. They murdered their own friends just because Don Severino told them to. All because he blamed my lolo for the death of my lola, Zarianna.“Matteo!” mariin kong sabi nang umatras siya. “Don't tell anyone about this.”“I'll tell Miguel. I want his help,” sabi niya.Pinanliitan ko siya ng mata. “No! It's hard enough that I told you about this. Huwag na sa kanya.”Lumapit siya sa akin at saka ako niyakap.“Don't worry, he can be trusted. He won't say anything,” he said, assuring me. “I want his help. Ipapaasikaso ko ang papeles ngayon. I'll pay i

Hindi ako halos makapaniwala. Hindi ko alam kung paano ako nakarating pabalik sa simbahan. I don’t feel like I’m truly in control of myself. Parang hindi ko ramdam ang bawat hakbang ko, parang lumulutang lang ako habang naglalakad.Lumilipad ang isip ko habang naglalakad kami. Ang dami-dami kong tanong bigla. What about Nicholas? Is he alive. Akala ko ba, desperado yon. He didn't register our marriage? How about Papa, hindi ba niya na-register ang pinirmahan kong marriage certificate?Hawak ni Matteo ang kamay ko. Si Miguel at Yana ay nasa likod namin habang tinatahak namin ang daan pabalik sa simbahan.Napansin siguro ni Matteo na parang wala ako sa sarili. I felt him caress my hand he was holding.“Are we okay?” he asked.Doon ako medyo natauhan. Narinig ko si Miguel na may kausap habang malapit na kami sa simbahan.“We're coming back,” ani Miguel sa kausap.“Yes,” sagot ko kay Matteo kahit ang totoo ay gulat pa rin ako.Pagpasok namin sa loob ng simbahan, natanaw kong kararating l

Kakarating lang namin, pareho nang may katawagan si Matteo at Miguel. Nasa bewang ko ang kamay ni Matteo habang naglalakad kami sa airport. He was talking to his head security at pinapahanda na sila dahil dumating na kami.“Keep an eye on the surroundings and let me know right away if you notice anything suspicious, even the smallest detail,” ani Matteo sa kausap.Paglabas namin sa exit gate, may nakaabang nang sundo kina Miguel kaya nauna sila sa amin. Kinawayan ko si Yana bago sila umalis.Sa dami ng tao sa paligid, nakakaramdam ako ng kaba. I felt like someone was watching me. Iginaya ko ang mata ko sa paligid. I noticed Matteo's men guarding us.Huminga ako nang malalim. Baka sila lang iyong nakamasid. I shook off the nervousness I was feeling.“Wala pa iyong sundo natin?” tanong ko kay Matteo.“I have a surprise for you.”Pinanliitan ko siya ng mata. “What?”But then a Rolls-Royce Phantom suddenly stopped in front of us. Halatang bagong labas lang.“I brought us a car,” he said,

Someone's POVTahimik sa loob ng opisina ni Judge Benedicto Vergara. He was sitting seriously behind his massive narra desk. Ang sinag ng araw mula sa labas ay pumapasok sa floor-to-ceiling window ng opisina niya.As I've said, the room was quiet. Too quiet. Nakakatakot gumawa ng ingay na makaka-distract sa kanya.Tanging ang tunog ng air conditioner at ang paglipat ng papel ang naririnig sa paligid.Sa gilid ng table niya, may naka-stock na case files doon, naka-arrange according to priority. May isang makapal na legal book na nakabukas sa harap niya, its pages marked with several notes written in his precise handwriting.He adjusted his reading glasses and continued reviewing the document in front of him. His face remained calm and unreadable.Nasa ganoong katahimikan ang opisina nang biglang mag-ring ang cellphone niya. His face showed slight annoyance because of the interruption.Sinagot niya iyon nang makita ang tumatawag.“Judge,” bungad ng kausap niya.“Who's this?” sagot ni Ju

It was an overwhelming conversation with Tita Olivia. Akala ko ay mahihirapan akong kausapin siya pero hindi naman pala.Naluto ang last batch ng cookies bago pa natapos ang usapan namin.“You lost your mom when you were little?” marahan niyang tanong.Tumango ako.“Must be hard living a life without your mom,” sabi niya in her sympathetic tone.Tapos na niyang ilagay sa deep plate ang cookies na ipapadala niya sa akin para kainin namin sa labas.“I’m used to it now, Tita.”“Oh siya. Ito na. You shouldn’t be sad. Go out and enjoy your stay here. Baka hindi na ako magtagal dito at kailangan ako sa Manila.”Sabay kaming lumabas ni Tita sa kusina, siya para pumanhik sa taas at ako para lumabas ng bahay.Naabutan kong ganoon pa rin si Yana sa sun lounge niya, nagbabasa ng libro. Sina Matteo at Miguel ay naliligo na sa dagat.Lumapit ako kay Yana at saka inilapag ang cookies na dala ko sa gilid niyang rattan table. May juice ring nakalagay doon. Umupo ako sa kabilang sun lounge at doon din