Lahat ng Kabanata ng Love Me Harder, Mr. Billionaire: Kabanata 311 - Kabanata 320

VENUS POV “Ano? No! Hindi pwede! Bakit kailangan pang isama si Venus?” narinig kong tanong ni Madam Laura kay Darren. Para namang tumigil ang mundo ko. Hindi ko alam kung ano ang iisipin ko pero namalayan ko na lang ang sarili ko na tahimik na nakikinig sa pag-uusap nila Madam Laura at Darren. “Mom, nasanay na akong nasa tabi ko si Venus. Tsaka, ayos naman siya diba? Okay siyang mag-alaga at magkasundo kami.” Sagot naman ni Darren sa Ina. Lihim naman akong napangiti. At least narinig ko ang katagang iyun sa mismong bibig ng alaga ko si ibig sabihin, goods ang performance ko as personal nurse ni Darren. “Oo nga! Maayos naman si Venus eh. Nakikita ko naman na maalaga siya pero come on, Darren. Pupunta ka ng ibang bansa. Magpapagamot ka at gagaling ka so ibig sabihin hindi mo na kailangan ng nurse. Let Venus go. Hindi habang buhay na nasa tabi mo siya kaya ngayun sanayin mo na ang sarili mo na wala siya.” Seryosong sagot ni Madam Laura sa anak “Tsaka, dalaga si Venus. Bata pa a

VENUS POV “Hi, saan ka galing? Nakausap mo na ba si Mommy?” nakangiting tanong sa akin ni Darren. Pagkatapos ng medyo masinsinan naming pag-uusap ng Ina nitong si Madam Laura, muli akong bumalik sa silid nito para i-check ang kalagayan nito. tapos na ito sa harap ng computer at nadatnan ko ito sa may tabi ng bintana. Halatang nakatanaw ito sa amin ni Madam habang nag-uusap kami. Mula kasi dito sa silid nito, tanaw ang garden kung saan kami nakaupo at nag-uusap ni Madam Laura kanina. “Oo. Tapos na. Pinaliwanag niya sa akin ang lahat-lahat at sinabi niyang sa susunod na dalawang linggo, aalis na kayo ng bansa.” Nakangiting sagot ko dito. Muli na naman itong natigilan. Seryoso ang mga matang nakatitig sa akin bago ito nakangiting muling nagsalita “Malapit na pala tayong maghihiwalay. Paano ba iyan, malapit na din palang matapos ang serbisyo mo sa akin.” seryosong bigkas nito. Pilit naman akong ngumiti kahit na ang totoo, nalulungkot din ako “Ganoon talaga siguro ang buhay. P

VENUS POV “Venus, anak ko…nandito ka? Aba’t bakit hindi ka man lang nagpasabi ng mas maaga para sana nakapaghanda kami.” Ani ni Nanay sa akin. Nakangiti naman akong naglakad palapit dito at yumakap ng mahigpit “Nay..ayos lang po. Tsaka, hindi naman po bakasyon ang gagawin ko eh.’ Nakangiti kong wika. Pagkatapos noon, si Tatay naman ang nilapitan ko at nagmano ako dito “Kaawaan ka ng Diyos anak ko. Teka lang, mamaya na iyang pag-uusap, pasok na muna tayo sa bahay. Naku, tiyak na pagod ka sa biyahe, anak ko.” Ani ni Tatay, sabay kuha ng luggage ko samantalang si Emmiie naman ay bitbit ang isang traveling bag at sabay-sabay na kaming pumasok sa loob ng compound. Direcho kami ng bahay habang tahimik naman na nakasunod si Tita Laila. Tiyak akong nagmamarites na naman ito eh “Ano ba kasi ang nangyari, anak? Bakit biglaan itong uwi mo?” tanong ni Nanay sa akin. May bukana mismo ng pintuan ng bahay, nakangiti kong hinarap si Nanay bago ko ito sinagot “Wala na po akong work, Nay. B

VENUS POV “Salamat Kiko, Wendy. Naku, pati tuloy kayo naisturbo pa.” nakangiti kong wika sa dalawa kong pinsan. Marami kaming magpipnsan pero sadyang sila Kiko at Wendy lang ang masasabi kong medyo mabait. Ah meron din pala, si Gary, salesman sa nagta-trabaho sa isa sa pinakamalaking mall dito sa Manila. Naka-duty yata kaya wala ngayung dito “Naku, Venus, huwag mo na lang pansinin iyang sina Dana at Denisa. Ganiyan talaga ang mga iyan, masama minsan ang mga ugali. Hindi nga namin alam kung bakit malaki ang galit sa iyo ng pinsan nating iyun.” Wika naman ni Kiko sa akin “Hmp, hangang ngayun kasi, hindi pa rin nakaka-moved-on. Paano ba naman kasi, hindi siya crush ng cruhs niya at ako ang niligawan noong college pa kami.” Natatawa kong wika. Napahagalpak naman ng tawa si Wendy. Alam nito ang tungkol doon at may idea na ito sa bagay na iyun. May isang lalaki kasi noong college kami na gustong gusto ni Dana kaya lang, hindi siya type nito bagkos, ako ang palaging pinapansin at pin

VENUS POV Naging maayos ang lahat. Hindi ko alam kung swerte ba talaga ako or sadyang ito na iyung time ko para matupad lahat ng pangarap ko sa buhay. Iyun ay makapasok sa isang hospital bilang isang nurse. TULALA akong naglakad palabas ng opisina ng HR ng hospital kung saan naganap ang kakatapos lang ng interview sa akin kanina. Hangang ngayun, halos hindi pa rin ako makapaniwala na tangap na ako. Kay bilis ng pangyayari, napaka smooth ng pag-uusap at feeling ko, hindi ako pinahirapan sa interview. Pagkatapos kasing icheck ng interviewer ang lisensya ko bilang isang nurse at iba pang mga papeles, tinanong lang ako nito kung willing ba akong mag duty ng kahit na anong oras ng shift na ibigay sa akin at umuo naman ako. Normal iyun at iba-iba talaga ang time ng duty ng isang nurse. Sinabi din nito na willing daw ba akong sa ward muna i-assign at muli akong pumayag. Ang after noon, sinabi nitong hired na daw ako tapos contract signing kaagad. Hindi ko man lang narinig ang palag