Lahat ng Kabanata ng ANG KATULONG NA PINIKOT NG BILYONARYO: Kabanata 241 - Kabanata 250

Pagkababa ng tawag, sa loob ng Mansyon ng mga Rechenora… Malakas ang tunog ng cellphone na tumama sa marmol na sahig, kasabay ng malamig na tawa ni Madam Ismeralda Rechenora. Sa liwanag ng mamahaling chandelier, kumikislap ang mga alahas sa kanyang leeg—mga simbolo ng yaman at kasakiman na matagal nang bumabalot sa kanyang puso. Ngunit sa kabilang dulo ng silid, dalawang nilalang ang ginagapos ng mga tanikala ng kanyang kasamaan. Si Mr. Alvarez, duguan at halos wala nang lakas, ay nakaupo sa lumang upuan. Sa tabi niya, si Mrs. Rowena Rechenora-Alvarez, ang anak mismo ni Ismeralda, ay nakagapos din—ang mga pulso’y namumula, ang mukha’y puno ng luha at galit. “Anong ginagawa ninyo, Mama?!” sigaw ni Rowena, halos mawasak ang boses sa poot. “Anong mga kasinungalingan ang ipinapagawa ninyo sa anak namin?! Bakit pati si Steffie idinadamay ninyo sa kalokohan ninyo?!” Lumapit si Ismeralda, ang bawat yabag ng kanyang sapatos ay may tunog ng kapangyarihan. “Anak, huwag mo akong tinataasan

Biglang nagbago ang langit, at naramdaman nila ang malamig na simoy ng hangin. Sa ilang saglit, nagsimula nang bumuhos ang ulan—hindi basta patak, kundi malakas at tila may kasamang hiyaw ng dagat. Ang alon ay nagngangalit, at ang hangin ay humahampas sa kanilang mga mukha, kaya hindi na nila natuloy ang kanilang paglalakad pabalik sa kotse. “Clairox… parang hindi tayo makakauwi ngayon,” mahina at bahagyang nanginginig na wika ni Steffie, habang pinipisil ang kamay ng binata. Ramdam niya ang malamig na tubig sa balat, at ang bawat patak ng ulan ay tila pumapalo sa puso niya rin. Si Clairox ay tumingin sa paligid, hinanap ang anumang pwedeng silungan. Sa di kalayuan, may maliit na kubo na yari sa kahoy at nipa, medyo luma ngunit matibay. “Doon tayo, Steffie… mabilis,” sabi niya, sabay hinila siya papunta sa kubo. Pagpasok nila, ang amoy ng basa na kahoy at dagat ay pumuno sa kanilang mga ilong. Ang kubo ay maliit, ngunit may simpleng mesa at dalawang upuan. Pinilit nilang maglakad

Sa Clinthon Estate Mansyon “Sir Dark Villamonte, may tawag po mula sa Villamonte Mansion,” saad ng isang katulong na bahagyang hingal, hawak ang teleponong tila may bigat ng balita. Agad na tumayo si Dark, halatang balisa ngunit sabik. “Akin na ‘yan,” mabilis niyang sabi habang kinuha ang telepono. “Pumasok ka agad sa silid ng Madam mo at alamin ang kalagayan niya. I-text mo agad ako sa anumang mangyari, naiintindihan mo?!” dagdag pa niya, halos nanginginig ang tinig sa halo ng kaba at pananabik. Ngayon kasi ang araw na hinihintay nilang mag-asawa—ang pagsilang ni Carolina sa kanilang bunsong anak na babae. Sa halip na manganak sa Zealand House ng kanyang Lolo Ama Clinthon, mas pinili ni Carolina na sa mismong Clinthon Estate Mansion (CEM) manganak, para makasama ang mga taong mas malapit sa puso niya. Habang pinipigilan ang mabilis na tibok ng kanyang dibdib, sinagot ni Dark ang tawag. “Hello?” aniya, bahagyang nangingiti sa pag-asang magandang balita ang dala ng tawag. “

Madilim ang langit nang marating nila ang warehouse ng mga Alvaro. Sa labas pa lang, dama na ni Steffie ang kakaibang lamig na parang humihigop ng pag-asa. Ang hangin ay mabigat, amoy usok at pulbura — tila ba kakagaling lang ng isang labanan. “Maghanda kayo,” utos ni Clairox, habang bumababa sa sasakyan. Pawang naka-alerto ang mga tauhan ng Villamonte, hawak ang baril, at dahan-dahang lumapit sa gusali. Ang mga flashlight nila ay pumapalo sa dilim, bawat sinag ay tumatama sa mga basag na bintana na parang mga matang binulag ng kaguluhan. Pagbukas nila ng pinto, isang malakas na langitngit ang umalingawngaw — senyales ng wasak na kandado. Pagpasok nila, sumalubong ang nakapanlulumong tanawin. Wasak ang loob. Mga mesa at silyang nakatumba, mga papel na nagkalat sa sahig, at mga bakas ng dugo sa pader. May mga butas ng bala sa dingding, at sa ilang bahagi ng sahig ay may mga sirang armas — patunay ng madugong engkwentrong naganap. “Diyos ko…nasaan ang mga magulang ko?” bulong ni S

“Roger!” mariing tawag ni Dark Nathaniel sa isa sa mga tauhang naka-assign sa labas ng silid ng kanyang asawa. Agad namang tumuwid ng tayo ang bantay at lumapit ng bahagya, inilapat ang kamay sa dibdib bilang paggalang. “Sir?” tugon nito, handang makinig. Tahimik na lumapit si Dark, mahigpit ang tingin, ngunit mahinahon ang tono. “Bantayan mong mabuti ang mag-ina ko,” wika niya, bawat salita’y mabigat at may kasamang responsibilidad. “Huwag mong hahayaang may makalapit sa kanila—hindi kahit sino. At ipaalam mo kay Madam na aalis ako. Pupuntahan ko ang aming anak... si Clairox.” “Yes, Sir. Masusunod po,” mabilis ngunit magalang na sagot ng tauhan. Bahagya itong yumuko bilang tanda ng respeto, at agad bumalik sa kanyang posisyon, matalim ang mga mata sa paligid ng pasilyo. Hindi na tumugon si Dark. Sa halip, tahimik siyang lumakad palayo—ang bawat yabag niya sa marmol na sahig ay mabigat, kasabay ng malamig na simoy ng hangin mula sa bintanang bahagyang nakabukas. Paglabas niya ng