All Chapters of ANG KATULONG NA PINIKOT NG BILYONARYO: Chapter 71 - Chapter 80

514 Chapters

71. Carolina Clintnon

Tumahimik lang si Dark, pinakatitigang mabuti si Roxane na tila ba may hinahanap sa kanyang mga mata—kumpirmasyon, pag-amin, o kahit isang pahiwatig man lang ng damdamin na pareho nilang pilit ikinukubli. Sa bawat segundo ng katahimikang ‘yon, para bang bumagal ang mundo sa pagitan nila. Pagkalipas ng ilang sandali, huminga si Dark nang malalim at muling nagsalita, may bahid ng lambing at pag-aalalang hindi niya kayang ikubli. “Pwede ba akong magpaalam sayo sandali?” mahinahong tanong niya. “Hindi naman ako magtatagal… may aasikasuhin lang akong mahalagang bagay.” Biglang sumikip ang dibdib ni Roxane. Para bang may kung anong malamig na hangin ang dumaan sa loob ng silid at nagdulot ng kaba sa kanyang dibdib. “Shit,” usal niya sa isip. “Parang ayoko siyang paalisin. Bakit ganito? Bakit parang ang bigat-bigat sa dibdib ko? Ano bang meron, Roxane?” Pinilit niyang ngumiti, ngunit kapansin-pansin ang pag-iwas niya ng tingin. “Sige,” aniya, medyo pa-hina ang boses. “Umalis ka. Pero

72. Lalalalalalal lalalalala!

“Gagawin ko po ang makakaya ko, Master,” sagot ni Beth na may kaba at awa sa tinig. Halata sa kanyang mukha ang bigat ng responsibilidad na ipinatong sa kanyang balikat. Saglit siyang napatingin sa hagdanan—tila ninanamnam ang bawat hakbang—bago siya tuluyang pumanhik patungo sa pinakataas na bahagi ng mansyon, sa silid kung saan naroon si Vanessa. Habang papalapit, lalo niyang naririnig ang munting awit na paulit-ulit na inaawit sa loob ng silid. “Lalalalala lalalala… lalalalala lalalalalala…” Maikli ngunit paulit-ulit. Matingkad ang himig—tila isang duyan ng isang musmos na inaawitan ng isang ina. Ngunit sa halip na aliwin siya, may kung anong bigat ang hatid nito kay Beth. Ang boses ay hindi normal, may tonong nilulumot ng lungkot, nawawala sa sarili—tila bangungot na pilit isinisiksik sa anyo ng isang panaginip. “Tulog ka ng mahimbing, baby Carolina… mahal na mahal ka ni Mama…” bulong ni Vanessa habang mahigpit na yakap-yakap ang laruang manikang tila isang sanggol. Maraha

73.

Kitang-kita ni Ama Clinthon sa CCTV camera ang unti-unting pagbabalik ng sigla sa anak niyang si Vanessa—isang tagpong hindi niya inaasahang matutunghayan pa sa tanang buhay niya. Hindi niya maiwasang mapaluha. Habang nakatitig sa monitor, dama niya ang pagtibok ng puso sa kakaibang bilis. Parang may humigpit sa kanyang dibdib—hindi dahil sa takot, kundi sa matinding emosyon ng kagalakan at pag-asa. Ilang taon na niyang tiniis ang sakit ng makitang nawawala sa sarili ang anak, ngunit ngayong nasasaksihan niya ang bahagyang pagbabalik ng liwanag sa mga mata nito, tila ba muli siyang binigyan ng lakas para lumaban. “Anak ko…” humihikbing wika ni Ama Clinthon habang nakatayo sa harap ng monitor. “Salamat… at kahit papaano ay meron pa rin tayong pag-asa na ikaw ay gagaling.” Iyon lamang, at tuluyan nang bumagsak ang kanyang mga luha. Ilang taon na ring nanatiling sarado ang puso niya sa pag-iyak, pero ngayon, kahit hindi pa sigurado ang lahat, sapat na ang senyales na iyon upang map

74.

Kung ganun sabihin mo sa boss mo na hanapin niya agad ang nawawalang CCTV footage sa mismong Room 034. Kapag nahanap na, siguraduhing maibigay sa akin agad. Huwag na huwag niyang ipagwalang-bahala ito—mahalaga ‘yan. Ayokong ma-delay pa. "saad niya kay Dark. Bakit kailangan niyong makita ang CCTV na iyon? Anong koneksyon niyo sa silid 034?” sunod-sunod niyang tanong, hindi bumibitaw ng titig. Malalim, matalim. Para bang sinusuri ang bawat reaksyon ni Rowen. Halatang nabigla ang huli sa balik na tanong, pero pinilit manatiling kalmado. “Personal na dahilan. May nawawala akong kaibigan, at pinaniniwalaan kong may nangyari sa kanya sa tapat ng silid na iyon.” sagot ni Rowen, maikling paliwanag ngunit halatang may tinatago pa. Tumango-tango si Dark, tila isinasaalang-alang ang sagot. Ngunit hindi siya basta nagpapaniwala lalo pa at ang pamilya ni Roxane ang nakasalalay sa Room 034. Saglit na tumahimik ang silid. Ang tanging maririnig ay ang mahinang ugong ng mga makina at tunog n

75. Body Gerald

“Aba! Mukhang nagkakasiyahan kayo, ha?” isang malamig ngunit makahulugang tinig ang biglang pumukaw sa masayang halakhakan ng dalawa. Napalingon agad sina Roxane at Lyka, at agad na nanlaki ang kanilang mga mata. “Sir Nathaniel…” halos sabay pa nilang bigkas, may halong gulat at kaba sa tinig nila. Nakatayo si Mr. Nathaniel sa may pintuan, nakasandal pa ang isang kamay sa frame nito, habang nakatitig ng diretso kay Roxane. Kita sa anyo niyang seryoso siya—malayo sa masayahing timpla ng dalawa kanina. “Kumusta na ang pakiramdam mo?” tanong niya kay Roxane, may lambing ngunit may baong intensyon. “Pwede na ba kitang makausap ngayon? Tayong dalawa lang.” Nagkatinginan sina Roxane at Lyka, halatang nag-uusap ang kanilang mga mata. Ilang segundo pa'y sabay silang tumango. “Aalis na po ako,” maagap na saad ni Lyka, at dahan-dahang lumakad papunta sa pinto. Ngunit bago pa siya tuluyang makalabas, isang mariing tinig ang pumigil sa kanya. “No… ‘wag kang umalis. Kailangan ka ni

76.

Malalim na ang gabi ngunit tila lalong tumitindi ang pananahimik sa loob ng kwarto ni Roxane. Sa tabi ng kanyang kama, mahimbing nang natutulog si Lyka, bahagyang nakayuko at mahigpit pa ring nakakapit sa dulo ng kumot ng kaibigan. Nakalapat ang kanyang ulo sa gilid ng kama, dala marahil ng labis na pagod sa pagbabantay buong araw. Ang kanyang paghinga ay banayad, tila musika sa gitna ng katahimikan. Isang simpleng sakripisyo ng tunay na kaibigan. Dahan-dahang iminulat ni Roxane ang kanyang mga mata. Bahagya siyang nagkuskos ng pilikmata at agad tumingin sa wall clock na nakakabit sa ibabaw ng pintuan—alas-dos na ng madaling araw. Napabuntong-hininga siya, isang malalim at mabigat na paghinga na tila pilit itinatago ang lungkot na unti-unting sumisiksik sa kanyang dibdib. Lumingon siya sa paligid. Sa kabila ng katahimikan ng silid, ramdam niya ang ingay sa loob ng kanyang isipan—mga tanong na walang sagot, mga pangakong tila naglaho sa hangin. Marahan siyang tumayo sa kama, ingat n

77.

"Hindi ka ba hinahanap ni Mrs. Vellama?" tanong ni Roxane, malungkot ang tinig at tila may bahid ng pag-aalala sa kanyang mga mata. Nakatungo siya habang marahang pinaglalaruan ang laylayan ng kanyang kumot, parang batang naghahanap ng kasagutan sa mga tanong na hindi niya kayang ipilit. "Hindi ako hahanapin nun," sagot ni Lyka, sabay upo sa gilid ng kama. May kumpiyansa sa tono niya, pero halatang pilit ang ngiti. "Kasi pinaalam ako ni Fafa Dark sa kanya. Kaya kahit maghapon akong hindi umuwi, hindi talaga ako hahanapin nun." Bahagya pa siyang umirap na parang iniisip na wala talagang pakialam ang Donya. Bigla niyang iginawi ang ilong at kunot-noong suminghot. "Oi… naaamoy ko pa rin yung ginisang alamang… at yung amoy ng maasim na mangga." Napapikit siya saglit, tila sinusuri ang halimuyak sa paligid. "Hindi ka pa rin ba kumakain?" tanong niya, halatang may halong pag-aalala ang tinig. Napayuko si Roxane, mahina ang boses. "Hindi pa…" "Ay sus! Ganyan ba talaga maglihi ang mga

78. Hilaw na Mangga

Uhmm… uhmm… paubo-ubong sambit ni Dark habang mahigpit na nakayakap kay Roxane, para bang ayaw na niyang bitiwan ang babae kahit isang segundo lang. Ramdam ni Roxane ang init ng dibdib nito, at sa bawat tibok ng puso ni Dark ay tila lumalambot ang lahat ng tensyon sa kanyang katawan. "Seryoso ba talaga itong nangyayari sa akin?" bulong ni Dark sa kanyang isip habang nakapikit. "Hindi ko lubos akalain na mamimiss talaga ako ng aking asawa sa loob lamang ng ilang oras lang na wala siya sa tabi ko. Para bang lahat ng iniisip kong problema… bigla na lang nawala." Dahan-dahan niyang hinaplos ang likod ni Roxane, at sa malambing na tinig ay tinanong, “Kumain ka na ba, honey?” Napatingin si Roxane sa kanya, may bahid ng lambing at kaunting tampo sa mga mata. “Gutom na gutom na nga ako. Kanina pa kita hinihintay… di ako makakain nang wala ka.” Sambit niya habang hindi pa rin kumakalas sa pagkakayakap. Sa isip niya ay may naglalarong mga damdamin. "Bahala na… lulunukin ko muna panandalia

79.

“Ayoko na! Ayoko na! Sawang-sawa na ako sa amoy ng alamang!” sigaw ni Dark… ngunit sa imahinasyon lang niya iyon. Sa totoo lang, kung mababasa mo ang iniisip niya ngayon, para siyang naglalakad sa manipis na tulay sa ibabaw ng dagat ng bagoong—isang maling galaw lang at lulubog siya sa dagat ng maasim at alat. Ngunit sa tunay na anyo ni Dark, wala kang makikitang reklamo. Nakangiti siya kay Roxane, nakaupo nang maayos at tila masaya sa harap ng ginayat na mangga na tinernohan ng makapal at malapot na alamang. Malapit nang dumapo ang isang piraso sa kanyang bibig nang biglang bumukas ang pinto. At doon, parang eksena sa isang sitcom, bumungad sina Drick at Lyka—naghahalakhakan pa. Parang tinanggalan ng bigat ang dibdib ni Dark. Salamat naman at narito na ang tagapagligtas ko. Halos gusto niyang magpasalamat sa langit. “Drick… anong balita?” agad na bati ni Dark, parang may ibig ipahiwatig sa tono. “Huh? Wala, Sir. Ipagpatuloy niyo lang yang sweetness niyo,” sagot ni Drick haban

80.

"Anong ginagawa ni Doctora Teresita rito ng ganitong oras?" Mahinang sambit ni Dark habang nakasilip mula sa di kalayuan, bahagyang nakatago ang kalahati ng katawan sa gilid ng pinto ng sala. Kitang-kita niya ang pigura ng doktora na dahan-dahang pumapasok, may bakas ng pag-aalinlangan sa bawat hakbang. Tahimik ang paligid maliban sa marahang tunog ng takong ng doktora sa marmol na sahig. Paglapit ni Doctora Teresita, marahang suminghap ito at nagsalita, tila ba kinakabahan ngunit pilit pinapakalma ang sarili. "Mr. Nathaniel, ayokong lukuhin kayo. Alam ko sa sarili ko na malaki ang utang na loob ko sa inyo… kaya pinaunlakan ko ang sinabi niyong puntahan ko kayo rito." May bigat ang tinig nito, parang bawat salita ay may kasamang paninindigan at paggalang. Bahagyang tumango si Nathaniel, ang mga mata’y seryosong nakatitig sa doktora. "Tama ka. Inanyayahan talaga kita dahil may mga gumugulo sa aking isipan." Huminga ito nang malalim bago muling nagsalita. "Kilala mo ang babaeng

...

6 7 8 9 10

...

SCAN CODE TO READ ON APP