جميع فصول : الفصل -الفصل 520

Hindi alam kung ano ang sinabi sa kabilang linya, pero bigla ni Leign pinunasan ang luha at napangiti. “Uncle, you're the best talaga.”Pagkababa ng tawag, mahigpit niyang hinawakan ang cellphone at ngumiti nang may halong tagumpay.“Harmony, kahit gaano ka pa kagaling, kapag nakaaway mo ako, huwag ka nang umasa na makakatagal ka pa sa ospital na ’to.”*Samantala, walang kaalam-alam si Harmony na kaya palang umabot sa ganitong kababawan si Leign. Matapos niyang asikasuhin ang mga pasyente at makita na halos oras na ng uwian, nagpunta na siya sa locker room para magpalit ng damit.May ilang kasamahan din doon. Mukhang may pinag-uusapan sila at nang makita siyang pumasok, bigla siyang tinanong ng isa, parang casual lang. “Ay, Doctor Harmony, kilala mo naman ang Auspicious Company, ’di ba?”Kumislap ang mata ni Harmony. Hindi pa siya nakakasagot nang may isa pang sumagot. “Hello, doctors tayo, impossible namang hindi natin alam ang Auspicious.”“Eh iniisip ko lang kasi, kakabalik

Agad na tumango ang dean. “President Legaspi, please.”Naglakad ang grupo sa loob ng ospital na halatang may bigat ang dating. Isang tingin pa lang ng mga tao sa paligid, alam na nilang puro high-level management ang nandoon. Nasa unahan pa mismo ang hospital president. At doon sa lalaking naka-suit na napapalibutan ng mga tao, matikas ang tindig, kalmado pero may authority, kitang-kita na hindi siya ordinaryo. Kung personal siyang sinalubong at inasikaso ng top management ng ospital, malinaw na mataas ang estado niya.Silence… Isang kakaibang katahimikan ang bumalot sa opisina.Hawak ni Billy ang sentido niya, halatang sumasakit na ang ulo. Si Harmony naman ay maayos pa ring nakaupo sa tapat niya, parang naghihintay kung ano ang magiging desisyon niya.Matapos ang ilang sandali, nagsalita si Billy. “Harmony, alam mo naman na hindi ko kayang magdesisyon mag-isa sa bagay na ’to.”“Kung gano’n,” kalmadong sagot ni Harmony, “sabihin niyo na lang po sa taas exactly ang sinabi ko. S

Napakagat-labi siya at sa huli, kahit labag sa loob, sinabi niya, “Sorry.”Pagkasabi noon, para siyang manok na natalo sa sabong, yumuko ang ulo, wala na ang kaninang yabang.Lumipat ang tingin ni Harmony sa tiyuhin ni Leign. Hindi na niya kailangang magsalita, malinaw na malinaw ang ibig sabihin ng tingin niya.Namula ang mukha ng tiyuhin ni Leign, halatang pigil na pigil.Ibig sabihin ba, siya rin kailangan mag-sorry?Sabay-sabay na napatingin ang lahat sa kanya. Sa dami ng matang nakatutok, bahagya niyang ginalaw ang labi. “Pa… pasensya na.”Pagkatapos niyang magsalita, ramdam niyang parang nasusunog ang mukha niya sa hiya.Isang vice president ng ospital, humihingi ng paumanhin sa isang simpleng doktor. Kung kumalat ang balitang ’to, wala na, durog ang dignidad niya.Napatingin si Dean Lorenzo kay Gerry na parang humihingi ng tulong.“Bakit kayo tumitingin sa akin?” malamig na sagot ni Gerry. “Ang magsasabi kung okay na o hindi, anak ko ang bahala.”Muling bumalik ang lah

Lahat ng tao gustong magkaroon ng kapangyarihan. Pero kapag may kapangyarihan ka na, hindi ibig sabihin nun pwede mo nang gawin ang kahit ano. Dapat ginagamit iyon para magkaroon ka ng boses sa mga desisyon, at para ipagtanggol ang mga taong nasa mas mababang kalagayan sa lipunan.“Actually, no’n iniisip ko talaga, paalis na rin naman ako, bakit ko pa kayo iintindihin? Kaya sinagot-sagot ko silang lahat. Kung nakita mo lang mga mukha nila, grabe,” sabi ni Harmony sabay tawa. “Parang uling, sobrang itim. Nakakatawa talaga.”Habang nagsasalita siya, lalo siyang nae-excite. Kita sa mukha niya ang tuwa at yabang, at lalong lumiwanag ang mga mata niya, halatang proud sa sarili.Mas okay ang mental state niya kaysa sa inaakala niya. Ang pagiging matatag ng isang tao ay hindi lang nasusukat sa galing o sa dami ng resources na meron siya, kundi sa tibay ng loob. ’Yung kahit may pagsubok, hindi agad nadudurog. Kahit nasa gitna ka ng bagyo, titingala ka sa madilim na langit at masasabi mo pa

Sa loob ng kwarto, nakahiga si Daria sa gitna. Marahang tinatapik ni Darien ang likod niya, habang si Harmony naman ay nagkukuwento ng bedtime story sa tabi.Paminsan-minsan, nagkakatinginan sina Harmony at Darien, tapos agad ding umiiwas ng tingin.May kakaibang kiliti ang pakiramdam na iyon, parang tahimik na tensyon na nagpapabilis ng tibok ng puso.Nang makita ni Harmony na humikab si Daria, napangiti siya sa isip. Ayos na ’to.At tama nga ang hinala niya. Unti-unting naging malabo ang tingin ni Daria, dahan-dahang pumikit ang mga mata.Maingat na nagmasid ang mag-asawa. Hindi tumigil ang mahinang tapik sa likod, hindi rin tumigil ang kuwento.Mayamaya, sinubukan ni Darien na tawagin siya. “Daria.”Walang reaksyon.Biglang bumangon si Darien sa kama, parang sobrang nagmamadali. Binuhat niya si Daria, at bago lumabas ng kwarto, tumingin siya kay Harmony, isang tingin lang, pero sapat na para uminit ang mukha ni Harmony. Pagkaalis ni Darien, bumaba rin si Harmony sa kama at