All Chapters of The Billionaire's Obsession : Chapter 71 - Chapter 80

“Really?” Isang mapanuyang ngisi ang gumuhit sa kanyang mga labi. Pigil ang aking hininga habang dahan-dahan niyang inayos at pinagpagan ang kwelyo ng damit ko—isang kilos na tila naglilinis ng basura. “Balita ko, sakitin ang batang ’yan. Sayang naman ang perang ibinibigay ni Thor... doon lang ba napupunta? Sa pagpapalaki ng isang bastarda?” Nanginig ang buong pagkatao ko. Itinuro ko siya, ang daliri ko ay kasing talas ng aking galit. “Ikaw… tumigil ka na, Sofia! Ganyan ka na ba kadesperada? Pati bata, idadamay mo sa dumi ng laro mo?” Lumapit siya muli, ang amoy ng kanyang mamahaling pabango ay tila amoy ng kamatayan. “Iwan mo si Thor, at hahayaan ko ang anak mong mabuhay nang payapa. Simple lang, Astrid.” Mga katagang nagsilbing utos, na kapag hindi sinunod ay kamatayan ang kapalit. “Sino ka para magdikta sa hininga ng anak ko?!” bulyaw ko, ang boses ko ay umalingawngaw sa pasilyo. Ngumiti lamang siya nang matamis, isang ngiting nakakapangilabot. “Ako lang naman ang magiging daan

Napaatras ako. Heto na. Ang plano kong unti-unting sabihin ang totoo ay nilamon na ng galit at ingay ni Sofia. Kasabay ng galit ko sa kanya ay ang mas matinding galit sa sarili ko. Bakit ba ang hina ko? Bakit ba hinintay ko pang sa ibang bibig manggaling ang katotohanang dapat ay sa akin niya narinig? “Ano ba ang pinagsasabi mo, Sofia? Tumigil ka na!” giit ko, kahit ang sarili kong boses ay nanginginig sa kaba. “Hindi ako nagsisinungaling!” Hinawakan ni Sofia ang braso ni Thor, namimilit, nagsusumamo. “Iyong taong pinupuntahan niya sa ospital ay ang anak niya, Thor! Ginagamit ka lang niya para ipagamot ang bastarda niya! Gold digger siya!” “TAMA NA!” Ang sigaw ni Thor ay parang kulog na nagpatahimik sa buong palapag. Nakita ko ang takot na gumuhit sa mukha ni Sofia. Malamig at walang emosyon ang mga mata ni Thor nang balingan niya ito. “Ayaw ko nang marinig ’yan sa bibig mo,” malamig niyang sabi. Bago pa ako makabawe sa gulat, naramdaman ko na ang mahigpit na pagkakahawak niya sa

𝑇ℎ𝑜𝑟 𝑆𝑎𝑛𝑡𝑜𝑠 𝑃𝑜𝑖𝑛𝑡 𝑜𝑓 𝑉𝑖𝑒𝑤 “Investigate my wife’s daughter’s father! I want to know who the bastard is that made my wife a mother!” Ang bawat salita ko ay parang lason na lumalabas sa aking bibig. Humigpit ang pagkakahawak ko sa baso ng alak hanggang sa mamuti ang aking mga buku-buko. Sa isang iglap, ibinalibag ko ito sa pader. Ang tunog ng nababasag na kristal ay tila ang unti-unting pagkadurog ng katinuan ko. Pagkatapos ko itong sabihin sa linya ay pinatay ko na ang tawag. “Maghintay ka lang, mahal... malalaman ko rin ang totoo!” bulong ko sa hangin habang nakatitig sa wall glass ng aking opisina. Hindi ko gustong maniwala kay Sofia, pero ang reaksyon ni Astrid kanina... ang takot sa kanyang mga mata, ang pag-iwas niya sa aking tingin—ito ang mga ebidensyang hindi ko kayang itanggi. Pinaluwag ko ang aking necktie at binuksan ang mga botones ng aking polo. Pakiramdam ko ay kinakapos ako ng hininga. 𝐴𝑠𝑡𝑟𝑖𝑑, 𝑦𝑜𝑢’𝑟𝑒 𝑑𝑟𝑖𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑚𝑒 𝑡𝑜 𝑡ℎ𝑒 𝑏𝑟𝑖

𝑆𝑜𝑛𝑦𝑎 𝑆𝑎𝑛𝑡𝑜𝑠 𝑃𝑜𝑖𝑛𝑡 𝑜𝑓 𝑉𝑖𝑒𝑤 Sinasabing ang pinakamatinding sakit na maaaring maranasan ng isang tao ay hindi ang mamatay, kundi ang mabuhay habang ibinabaon ang sarili mong anak. Mahal na mahal ko ang mga anak ko. Iyan ang palaging sinasabi sa aking sarili—isang tela na nagsisilbing piring sa aking mga mata. Bilang ina, gagawin mo ang lahat, magsasakripisyo ka, at magbubulag-bulagan ka, makuha lang ang kapayapaang inaasam. Si Warren, ang panganay ko... siya ang aking sikat ng araw. Mula noon, alam ko kung gaano niya kamahal si Sofia Vergara. Ang pag-ibig niya sa babaeng iyon ay tila isang banal na sumpa na kinalaunan ay naging pamana sa amin. Nang mawala si Warren, gumuho ang mundo ko. Ang bawat sulok ng bahay ay naging libingan ng mga pangarap na para sa kanya sana. At doon ako nagkamali kay Thor. Ang bunso ko ay lumaking malayo sa aking mga bisig; lumaki siya sa piling ng aking mga magulang. Nang dumating ang panahon na kailangan na naming manirahan sa

“Hindi mo ba siya namimiss?” Halos mapatid ang hibla ng damit na kinukusot ko sa tanong niya. Isang simpleng tanong, pero parang punyal na bumaon sa dibdib ko. Hindi ako sumagot. Ipinagpatuloy ko ang paglalaba, pilit na ibinabaon ang atensyon sa puting bula ng sabon. Nasa gilid kami ng ilog sa likod ng bahay nina Gelo. Sa malayo, rinig ang masayang tilian. Pasan-pasan ni Gelo si Astria sa kanyang balikat habang nakikipaghabulan sa mga kapatid niya at sa agos ng tubig. Ang renyo ng probinsya, ang sariwang hangin—lahat ito ay idinisenyo para magbigay ng kapayapaan. Pero sa loob ko, may gyera. Pareho kaming naka-saya ni Divine. Ang kanyang itim na t-shirt ay hapit sa katawan, habang ang suot kong puting sleeveless ay basang-basa na rin ng tilamsik mula sa ilog. Nakapusod ang buhok ko nang magulo, ilang hibla ang dumidikit sa leeg kong pinagpapawisan. “H-Hindi ko alam,” ang tanging naisagot ko. Isang pabulong na kasinungalingan na pati ako ay nasusuka. Dalawang araw. Dalawang ara