جميع فصول : الفصل -الفصل 30

กว่าหนึ่งสัปดาห์หลังจากเพื่อนตัวเล็กย้ายกลับมาอยู่คอนโดที่เช่าหารคนละครึ่งกับเขา ชีวิตความเป็นอยู่จะว่าเหมือนเดิมก็คงพูดได้ไม่เต็มปากหนัก เขายังคงไปเรียนที่มหา'ลัยและทำงานพาร์ทไทม์เป็นนักดนตรีร้านเหล้าอย่างที่เคยทำเป็นปกติ เว้นเสียแต่ความรู้สึกที่มีต่อข้าวตังนั้นที่เขาไม่สามารถข่มความรู้สึกให้มันเหมือนเดิมได้อีกต่อไปพวกเขายังคงพูดคุยปกติไม่ต่างจากก่อนหน้า แม้ว่าจะมีเหตุให้พากันข้ามเส้นไปไกลกว่าคำว่า ‘รูมเมท’ แล้วก็ตาม อาจเพราะท่าทีที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นของข้าวตัง ทำให้ดินแดนไม่รู้ว่าอีกคนรู้สึกหรือมีความคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้ จะว่าเขาใจกากก็ได้ที่ไม่กล้าพูดคุยถึงความสัมพันธ์ที่คลุมเครือกับคนตัวเล็กตรง ๆ เพราะเขากลัวเหลือเกิน กลัวว่าหากได้พูดอะไรออกไปแล้วอีกฝ่ายจะไกลห่างออกจากเขาไป แล้วความสัมพันธ์ก็ต้องจบลงแบบที่แล้วมาทำเป็นเฉย ๆ ไปนั่นแหละ... ดีแล้ว“ทำไรกินอ่ะ”เสียงหวานใสดังมาจากประตูทางเข้า ทำให้ดินแดนรู้ได้ทันทีว่าอีกคนได้กลับมาถึงห้องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“สปาเก็ตตี้ซอสกุ้ง กินป่ะ จะได้ทำเผื่อ”กายหนาคลี่ยิ้มบาง ๆ ขณะกำลังโยนเส้นสปาเก็ตตี้ใส่ลงในหม้อน้ำต้มเดือด“เอาด้

ปัก ปัก ~ ~“อ่าห์ รูมึงแม่งโคตรแน่นเลยว่ะ”ใบหน้าคมกัดปากพลางโถมกระหน่ำอย่างหนักหน่วง ทำเอาคนใต้ร่างหัวสั่นหัวคลอนตามแรงกระแทก“อ่าส์ ส...เสียว จะไม่ไหวแล้ว”ใบหน้าหวานชวนมองครางกระเส่า ใช้เล็บจิกแขนแกร่งระบายความเสียวซ่านที่ตีรวนจวนใกล้ถึงฝั่งฝัน“ปากบอกไม่ไหว แต่ข้างล่างมึงตอดกูไม่พัก”“อึก ก... กูจะเสร็จแล้ว”“เสร็จก่อนกูตลอดเลยนะ” ดินแดนหัวเราะในลำคอ“ใครจะเหมือนมึง อึดฉิบหาย”“แล้วชอบหรือเปล่า ทั้งอึดทั้งใหญ่”ดินแดนถามกระซิบด้วยเสียงหอบพร่าข้างหูอีกคน ก่อนจะกระทุ้งตอกเน้นย้ำถี่ ๆ พานให้ข้าวตังขนลุกชันไปทั้งตัว รู้สึกกระสันเสียวแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย คล้ายว่าความสุขสมได้ไต่ระดับถึงขีดสุดแล้ว“อ่าาาาส์”“แค่ถามว่าชอบหรือไม่ชอบเอง ถึงกับเสร็จใส่กันเลยเหรอวะ” คนตัวสูงยิ้มขำอย่างเอ็นดูแผ่นอกขาวเนียนหายใจกระเพื่อมถี่ หลังจากแกนลำอันน้อยกระตุกเกร็งปล่อยน้ำเชื้อเลอะเปรอะเปื้อนเต็มหน้าท้อง“มึงชอบแกล้งกู” ข้าวตังทำหน้ามุ่ย“น่ารักไงก็เลยชอบแกล้ง”กายหนายิ้มพลางใช้นิ้วเกลี่ยผมที่ปรกหน้าข้าวตังแผ่วเบา ดวงตาสีน้ำตาลหม่นมองใบหน้าละมุนด้วยความรู้สึกบางอย่าง ก่อนจะกดริมฝีปากแนบแน่นลงบนอวัย

ขาเรียวยาวลากเท้าเดินเชื่องช้าไปยังบริเวณโถงทางเดินชั้นสิบก่อนจะหยุดลงหน้าห้องพักที่เช่าร่วมกับเพื่อนคณะดุริยางคศิลป์ด้วยความเหนื่อยล้าสะสมหลังจากเต็มที่กับการอ่านหนังสือสอบมาหลายวัน วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายของการสอบย่อย ข้าวตังจึงถือโอกาสกลับห้องตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืดในขณะที่มือเล็กกำลังควานหากุญแจในกระเป๋าเสื้อช้อปสีกรมท่าอยู่นั้น ประตูห้องชุดราคาแพงก็ถูกเปิดออกมาพอดี“อ้าว ทำไรอยู่อ่ะ ทำไมไม่เข้าไปในห้อง” ร่างสูงกำยำเอ่ยพลางถือถุงขยะใบโตออกมา“กำลังหากุญแจอยู่ มึงก็ออกมาพอดี”“อ่อ คิดว่าลืมกุญแจอีก” ดินแดนยิ้มขำ“ไม่ลืมแล้วรอบนี้ แล้วนี่จะออกไปข้างนอกหรอ” ข้าวตังถามพลางพยักพเยิดไปยังถุงดำที่อีกคนถือ“ไม่ได้จะไปไหน แค่จะไปทิ้งขยะ”“อ่อออ” ใบหน้าหวานพยักหน้าอย่างเข้าใจ“แล้วไม่เข้าไปข้างในหรือไง”“แล้วใครชวนคุยล่ะ”“กูผิดอีกกก”คนตัวโตหัวเราะเล็กน้อยพลางส่ายหน้าก่อนจะว่าต่อ“มึงเข้าไปข้างในเถอะ หน้าจะไม่ไหวล่ะ เดี๋ยวกูจะไปทิ้งขยะก่อน”“หน้ากูแย่หนักขนาดนั้นเลยหรอวะ”ข้าวตังทำตาโตพลางใช้มือทั้งสองข้างจับใบหน้าไว้อย่างเป็นกังวล“ไม่ได้แย่ แค่ดูล้า ๆ เหนื่อย ๆ”“การศึกษาทำให้หน้ากูโทรมเ

เรียวขายาวก้าวย่างตามหลังเพื่อนตัวเล็กพร้อมกับปิดประตูห้องนอนเรียบร้อย ก่อนที่ดวงตาสีน้ำตาลหม่นจะสบเข้ากับร่างเล็กในเสื้อยืดตัวบางกับกางเกงขาสั้นซึ่งเลิกขึ้นสูงจนเหมือนไม่ได้ใส่อะไรนอนอยู่บนเตียงพลางกระดิกนิ้วเชื้อเชิญให้ดินแดนรีบปีนเตียงตามตนขึ้นมา“ยั่วกูหรอ” ดินแดนยืนกอดอกถามพลางยิ้มอ่อนอยู่ตรงประตู“เปล่า แค่ชวนขึ้นมานอน”“ไหนว่าเข้าห้องมาแล้วจะบอกไง”“ก็เดี๋ยวบอก มานี่ก่อนเร็วมา มานอนตรงนี้” ข้าวตังบอกพลางตบที่นอนข้างตัวเบา ๆ“แค่นอนเนาะ”ว่าเท่านั้นมือหนาก็เอื้อมกดสวิตช์ไฟทำให้ทั่วทั้งห้องดับมืดโดยพลัน“เห้ยยย ปิดทำไมอ่ะ” คนตัวเล็กร้องโวยวาย“เห็นมึงบอกว่าชวนมานอน” ร่างหนาว่าก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงข้างอีกคน“อย่ามาแกล้งซื่อตอนนี้ได้ไหม”“เอ้า ก็ไม่รู้จริง ๆ” ดินแดนกลั้วขำในลำคอ“เชื่อตายล่ะ”“เห็นกูเป็นคนยังไง”“เป็นคนที่ชอบแกล้งกู”“คิดว่าเป็นคนที่ชอบเย็ดมึง”ร่างหนายื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกคนก่อนเอ่ย เสียงกระเส่าสั่นพลางพ่นลมหายใจเห่อร้อนข้างกกหู ทำคนตัวเล็กขนลุกซู่รู้สึกเสียววาบไปทั้งตัวราวกับเกลียวคลื่นสงบถูกพายุแห่งความปรารถนาซัดสาดกระเซ็น“อะไรของมึง พูดไปเรื่อย” เสียงหวานพร่าเ

ว่าเท่านั้นดวงตาคู่สวยซึ่งฉายแววพราวระยับก็จับท่อนเอ็นลำยาวแทรกไสเข้าไปในโพรงร้อนของตนรวดเดียวโดยไม่ได้สนคำเตือนจากเจ้าของเอ็นแกร่ง ความเจ็บแปลบก่อตัวอย่างฉับพลันเช่นเดียวกับความเสียดเสียวที่แผ่ซ่านชวนให้ขนลุกวาบไปทั้งร่าง แม้นี้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ความเป็นชายของเพื่อนร่วมห้องคับแน่นอยู่ในกายของข้าวตัง ทว่ามันกลับสร้างความตื่นเต้นเร้ากามารมณ์ให้เขาได้อยู่ทุกเมื่อ“อ้ะ อ่าส์”ใบหน้าหวานนิ่วหน้าพลางกระเส่าสั่นเสียงหวานด้วยความเจ็บจุก“อ่าห์ บอกแล้วไงว่าให้ค่อย ๆ ใส่ ห้ามก็ไม่เคยจะฟัง”คนใต้ร่างเชิดหน้าขึ้นพลางพูดงึมงำอยู่ในลำคอ รู้สึกเสียววูบวาบอย่างไม่อาจต้านทานไหว สัมผัสได้ถึงส่วนคับแคบที่บีบรัดตัวตนของเขาเอาไว้แน่น“อ่าส์ จ...จุก ค...โคตรแน่น”“ขยับไหวไหม”“ไหว แต่ขอเวลาแปบนึง” ร่างบางพูดขณะเกร็งมือพลางเท้าแขนทั้งสองข้างไว้บนอกหนา“อยากจูบไหม”“อื้อ จูบหน่อย”ว่าจบข้าวตังก็เอนตัวทาบทับบนกายแกร่งก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากหนารุนแรงอย่างไม่คิดชีวิต ความเจ็บเสียดปะทุเดือดพอ ๆ กับความร้อนรุ่มในอกเล็ก พาให้ใบหน้าเย้ายวนจูบแลกลิ้นกับคนใต้ร่างอย่างหนักหน่วงขณะที่คนตัวเล็กให้ความสนใจกับรสสัมผัสอันด