All Chapters of เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: Chapter 191 - Chapter 200

หญิงสาวในชุดเดรสสั้นเรียบหรูก้าวลงจากรถพร้อมกับรองเท้าส้นสูงที่เพิ่งเปลี่ยนเสร็จ เธอพลางแชตถามโต๊ะกับเพื่อนไปด้วย วรรณนรี : ถึงแล้ว นั่งโต๊ะไหนกัน พิมพ์ชนก : วีไอพีแปด รีบมาเลย ของกินพร้อมแล้วข้อความตอบกลับมาแทบจะทันที วรรณนรียิ้มกำลังจะพิมพ์ตอบ ส้นรองเท้าดันสะดุดกับอะไรสักอย่างบนพื้นเข้าพอดี เสียหลักคะมำไปข้างหน้า โทรศัพท์ลื่นหลุดมือ ดวงตาเรียวคมเบิกโต ร้องเสียงหลง“ว้าย!”หัวใจร่วงไปอยู่ตาตุ่ม ทว่าวินาทีที่คิดว่าต้องเจ็บตัวแน่แล้ว ดันมีมือใครสักคนคว้าท่อนแขนเธอได้ทันเวลา กระชากกลับไป แต่เหมือนว่าจะออกแรงมากเกินจำเป็น ทำให้ร่างของเธอลอยหวือไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้ากระแทกกับแผ่นอกกว้างเข้าจังๆกลิ่นนี่...วรรณนรียังไม่ทันหายจากอาการใจหายใจคว่ำ ก็ต้องใจเต้นไม่เป็นส่ำเพราะกลิ่นอันคุ้นเคยจากเจ้าของร่าง ใบหน้ามนเงยขึ้นมองสันกรามเด่นชัด ผิวแก้มละมุนปัดบลัชออนสีนู้ดพลันแดงระเรื่อดูมีเลือดฝาดทันตาเห็นลุคคา...“คุณ!”วรรณนรีผวาผลักอกแกร่งออกห่างเมื่อพบว่าเขาคือคนที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุด เพียงแต่ข้อเท้าดันเจ็บแปลบแบบไม่คาดคิด ลำพังแค่จะยืนเองยังไ

“....” วรรณนรีกับลุคคามองสบตากัน ห่างเพียงแค่โต๊ะกั้น ความบังเอิญที่น่าตกใจนี้... ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะดีใจจนเนื้อเต้น โห่ร้องตะโกนด้วยความปลาบปลื้มว่าคือพรหมลิขิต ทว่าตอนนี้กลับทำให้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนแทน เธอละสายตาออกมา เป็นเวลาเดียวกับที่เสียงทักของพิมพ์ชนกกับอานนท์ดังขึ้น “มาแล้วเหรอ...” พิมพ์ชนกเอ่ยขึ้นคนแรก น้ำเสียงลิงโลด โล่งใจที่เพื่อนมาสักที ปล่อยให้รอตั้งนาน ยังพูดกับอานนท์อยู่เลยว่าวรรณนรีเทพวกเราหรือเปล่า “รอตั้งนาน ทำไมช้าจัง” วรรณนรียิ้มอ่อน ไม่มองโต๊ะตรงข้ามอีก ดึงเก้าอี้ตัวที่อยู่ติดกับพิมพ์ชนกออกนั่ง ซึ่งเป็นตำแหน่งที่หันหน้าเข้าหาโต๊ะของพวกลุคคา และบังเอิญลุคคาก็นั่งเก้าอี้ฝั่งที่หันหน้ามาทางเธอเช่นกัน ทำให้ทั้งคู่เผชิญหน้ากันแม้จะไม่อยากก็ตาม “สะดุดพื้น เลยต้องเปลี่ยนรองเท้าน่ะ ก็เลยมาช้า” “เป็นอะไรมากหรือเปล่า” อานนท์ถามแทรกด้วยความเป็นห่วง วรรณนรีส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย “นี่... คือยังไม่ได้กินกันเหรอ” บนโต๊ะมีอาหารวางอยู่จนเต็ม แต่ละจา

 ลุคคากลับถึงบ้านกลางดึก บ้านทั้งหลังยังคงหรูหรา สะอาด และเงียบเหมือนทุกวัน ต่างกันเพียงคนที่เดินเข้ามาในบ้านวันนี้เขาเหนื่อยกว่าทุกวัน ชายหนุ่มถอดเนกไทโยนลงบนโซฟา ก่อนทรุดตัวนั่ง ปล่อยให้ศีรษะเอนพิงพนักภาพสุดท้ายที่ติดอยู่ในหัว...คือรถของวรรณนรีที่ค่อยๆ แล่นออกไปและคำว่า ...สายไปแล้ว ที่ยังดังซ้ำอยู่ในโสตประสาทเขาหลับตาลงอกด้านซ้ายหน่วงหนักจนหายใจไม่ทั่วท้อง เช้าวันต่อมาชีวิตยังต้องเดินต่อลุคคาเข้าประชุม เซ็นเอกสาร ตัดสินใจโปรเจกต์ใหม่ พูดคุยกับลูกค้าเหมือนทุกวันทุกอย่างยังเหมือนเดิม

 ประตูห้องสัมภาษณ์ปิดลง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งวรรณนรียังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม สายตามองประตูบานนั้นราวกับยังไม่เชื่อว่าเหตุการณ์เมื่อครู่เกิดขึ้นจริงเธอ...รับลุคคาเข้าทำงานแล้วหญิงสาวยกมือขึ้นกุมขมับ ก่อนเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง“ฉันทำอะไรลงไปนะ...”คำพึมพำเบาราวกับถามตัวเองเมื่อครู่ยังมั่นใจแท้ ๆ ว่าจะไม่หวั่นไหวแต่สุดท้ายกลับเป็นคนเซ็นรับอดีตเจ้านายเข้ามาทำงานเสียเอง วรรณนรีถอนหายใจยาว ก่อนเอื้อมมือหยิบเรซูเม่ของลุคคาขึ้นมาอีกครั้งสายตาไล่อ่านทีละบรรทัดประสบการณ์...ผลงาน...

 ก๊อก ๆเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ“เข้ามา”วรรณนรีละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เหลือบมองไปทางประตู ร่างสูงของลุคคาก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มงานในมือ เขาเดินมาหยุดหน้าโต๊ะ ก่อนยื่นแฟ้มให้เธอ“งานที่ให้แก้ครับ”วรรณนรีเลิกคิ้ว เหลือบมองเวลาบนจอคอมพิวเตอร์ ก่อนรับแฟ้มมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว...วรรณนรีเปิดอ่านทีละหน้าอย่างละเอียด ยิ่งพลิกก็ยิ่งพบว่ารอยแก้ไขแทบไม่มีที่ให้ติ ทุกอย่างถูกปรับตรงตามที่เธอต้องการ บางจุดยังดีกว่าที่เธอคิดไว้ด้วยซ้ำความประหลาดใจฉายวาบในดวงตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนถูกกลบด้วยสีหน้าเรียบเฉยดังเดิมแก้ได้ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง... เขามันปีศาจชัดๆ เธอพลิกหน้าสุดท้าย ปิดแฟ้มลงช้า ๆ“ใช้ได้” เธอเอ่ยสั้นๆ “ที่เหลือเกี่ยวกับโปรเจกต์นี้ฉันให้คุณดูแลเลยแล้วกัน คุณ... ไม่ขัดข้องอะไรใช่ไหม”“...!!!” ลุคคาอึ้ง