Semua Bab เจ้านายคนนี้ห้ามรัก: Bab 211 - Bab 220

เขาคือ ‘ลุคคา’ จริงๆ ด้วยจีน่าจ้องมองชายหนุ่มที่ควรนั่งอยู่ในห้องทำงานชั้นบนสุดของสำนักงานใหญ่...ทว่าเวลานี้เขากลับกำลังคุกเข่าจัดพร็อพอยู่กลางกองถ่ายเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เปื้อนฝุ่นและคราบสกปรกหลายแห่ง กางเกงขายาวมีรอยเลอะจากการนั่งกับพื้น รองเท้าหนังคู่หรูที่เคยเงาวับกลับถูกฝุ่นสีเทาจับจนหมองภาพลักษณ์ของผู้บริหารหนุ่มสุดเนี้ยบ และสมบูรณ์แบบ ที่เสื้อผ้าไม่เคยมีแม้แต่รอยยับกลับจางหายไปราวกับเป็นคนละคนหากมีใครบอกว่าเขาเป็นเพียงทีมงานคนหนึ่งในกองถ่าย ก็ไม่มีอะไรให้แปลกใจเลยจีน่ายืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน ...ภาพตรงหน้าถึงขั้นทำให้เธอเหม่อลอยไม่รู้ตัวคนคนนี้... เคยเป็นซีอีโอที่บริษัทชั้นนำต่างหมายตา เวลาแต่ละนาทีของเขามีมูลค่ามหาศาล การตัดสินใจเพียงครั้งเดียวแทบจะกำหนดทิศทางของทั้งองค์กรได้เลยแต่วันนี้ ที่นี่ เขากลับใช้เวลาอยู่กลางกองถ่าย คลุกคลีไปกับทีมงาน ลงมือจัดพร็อพ เช็กมุมกล้อง และใส่ใจทุกรายละเอียดราวกับเป็นส่วนหนึ่งในนั้น มากกว่าจะเป็นคนที่ควรยืนมองภาพรวมอยู่ห่างๆ“เดี๋ยวตรงนี้ผมจัดการต่อเองครับ”ทีมงานหนุ่มรีบเดินเข้ามารับช่วงต่อ ลุคคาพยักหน้าพร้อมกับอธิบายเพิ่มเ

“ต้องขอโทษที่ให้รอ” “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเพิ่งมาถึงไม่นาน” ท่านประธานมองหญิงสาวตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาคมที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างโชกโชนหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มเรียบ ทว่าเปี่ยมด้วยพลัง“ไม่เจอกันแค่ไม่กี่เดือน... เหมือนจะเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ”หากเป็นเมื่อก่อน เพียงถูกดวงตาคู่นั้นมองตรงๆ เธอก็คงรู้สึกกดดันไม่น้อย แต่ตอนนี้สถานะของทั้งคู่เปลี่ยนไปแล้ว เธอไม่ได้อยู่ใต้บังคับบัญชาของท่านประธานอีกต่อไป ความรู้สึกยำเกรงยังคงอยู่ ทว่าความประหม่ากลับจางหายไป“เปลี่ยน... เหรอคะ”วรรณนรีหัวเราะในลำคอเบาๆ ราวกับไม่รู้ว่าควรเห็นด้วย หรือปฏิเสธคำพูดนั้นดี ทั้งยังไม่แน่ใจว่า... นั่นเป็นคำชม หรือกำลังสื่ออะไรบางอย่าง“ตอนที่เธอลาออก ฉันยอมรับว่าเป็นห่วงอยู่เหมือนกัน แต่เห็นแบบนี้แล้ว... คงเป็นฉันที่กังวลเกินไป”วรรณนรียิ้มบางรับคำชม... รอยยิ้มเรียบง่ายนั้นไม่ได้เจือความลำพอง เพียงรับไว้ด้วยท่าทีสงบนิ่งท่านประธานมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจแผ่วเบา“คนที่น่าเป็นห่วง... ก็คงมีอยู่คนเดียว”วรรณนรีชะงักไปเล็กน้อย“ท่านหมายถึง...”“ท่านอะไร ไม่ต้องห่

“ข้อเสนอ?” ลุคคาเลิกคิ้ว สีหน้าสับสนเคลือบแคลง “ข้อเสนออะไร”“ถ้าอยากรู้... ก็ไปถามกันเอง” ท่านประธานเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนทอดสายตามองวรรณนรี “ส่วนลุง... พูดในส่วนที่ต้องพูดจบแล้ว”หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ก่อนค่อยๆ ลุกขึ้นจากโซฟา“ถ้าอย่างนั้น... ฉันขอตัวก่อนนะคะ”ท่านประธานพยักหน้ารับเพียงน้อยวรรณนรียกมือไหว้ ก่อนหมุนตัวเดินไปยังประตูห้อง ลุคคารีบลุกตามแทบจะทันที“นายอยู่ก่อน”น้ำเสียงราบเรียบของท่านประธานดังขึ้น ไม่ได้เข้มงวด หากหนักแน่นพอให้คนฟังหยุดฝีเท้า“ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย”ลุคคาขมวดคิ้ว หันไปมองวรรณนรีราวกับขอความเห็น ทว่าวรรณนรีกลับปรายตามองเขาผ่านๆ ไม่คิดจะก้าวก่าย หรือชี้นำอะไรทั้งสิ้น เดินออกจากห้องราวกับไม่ใช่เรื่องของตัวเอง แต่ระหว่างที่ผลักประตูออกจากห้อง ความรู้สึกหนักอึ้งกลับค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจท่านประธานจะพูดอะไรกับลุคคา...จะพยายามเกลี้ยกล่อมเขาอีกหรือเปล่าหรือจะพูดถึงข้อเสนอเมื่อครู่นั้นฝีเท้าของเธอชะงักลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะสูดลมหายใจลึกแล้วบังคับตัวเองให้เดินต่อคิดมากไปทำไม...เขากับเธอไม่ได้เป็นอะไรกัน ความคิดของเขา ไม่มีผลต่อเธอ

แกร๊ก...เสียงประตูออฟฟิศถูกผลักเปิดหญิงสาวเงยหน้าขึ้นแทบจะทันที ร่างบางลุกพรวดจากเก้าอี้โดยไม่ทันคิด ก่อนรีบก้าวออกจากห้องทำงาน“บอส” แต่คนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับไม่ใช่ลุคคา พนักงานสาวชะงักไปนิดหนึ่ง เมื่อเห็นเจ้านายโผล่มาอย่างกะทันหัน “สวัสดีค่ะบอส วันนี้... แม่แต่เช้าเลยนะคะ”อีกฝ่ายหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้สังเกตแววผิดหวังที่วูบผ่านดวงตาของวรรณนรีเลยแม้แต่น้อย“อืม สวัสดีค่ะ พอดีรถไม่ติดน่ะ เลยถึงออฟฟิศเช้าหน่อย” วรรณนรีเพียงยิ้มบางๆ แล้วพยักหน้ารับ ตอบเสียงเก้อเขินเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าห้องทำงานช้าๆ ทุกย่างก้าวเหมือนหนักกว่าเดิม...เมื่อครู่ เธอเผลอคิดไปว่าเป็น ‘ลุคคา’ ซะได้วรรณนรีหลับตาลงครู่หนึ่ง ถอนหายใจแผ่วเบาให้กับความหวังที่ยังหลงเหลืออยู่ในหัวใจ เธอใช้เวลาตั้งสติชั่วครู่ เอื้อมมือหยิบแฟ้มงานกองหนึ่งขึ้นมาแฟ้มทั้งหมดเป็นงานที่ลุคคารับผิดชอบ เธอลังเล แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจอุ้มแฟ้มออกไปยังโต๊ะทำงานด้านนอก พนักงานสาวเพิ่งเปิดคอมพิวเตอร์ได้ไม่นานก็เงยหน้าขึ้น“มีอะไรให้ช่วยเหรอคะ บอส”วรรณนรีวางแฟ้มลงบนโต๊ะ“งานชุดนี้... เธอรับต่อด้วยนะ”“แต่นี่...” พน

  “ผมไม่อยากเสียสิ่งดีๆ ในชีวิตไปอีกแล้ว”วรรณนรีนิ่งงัน คำพูดของเขาเหมือนหยดน้ำอุ่น ซึมผ่านกำแพงหัวใจที่ถูกปิดตายไปแล้วครั้งหนึ่ง เธอมองสบดวงตาคมคู่นั้นอยู่นานราวกับจะจับผิด ทว่าสิ่งที่อยู่ในแววตาของเขา มีเพียงความแน่วแน่และจริงใจ“แต่...” วรรณนรีเม้มริมฝีปากเบาๆ “คุณสร้างทุกอย่างที่ซางเหมยฯ มาด้วยตัวเอง คุณไม่เสียดายจริงๆ เหรอคะ”เพราะแบบนั้นคุณถึงได้ไม่ยอมเปิดเผยความสัมพันธ์ของเรา... จนบีบให้ฉันต้องหนีมาวรรณนรีไม่ได้พูดต่อ เธอเพียงเก็บความขุ่นเคืองไว้ในใจ “ผมไม่เสียดาย” ลุคคายิ้มบาง ดวงตาคมกริบที่อยู่ใกล้เพียงแค่ปลายนิ้ว จ้องมองเธอด้วยประกายตาลึกซึ้ง ราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัวหัวใจของวรรณนรีเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่ เธอหลุบตาลง ซ่อนรอยแดงที่ค่อยๆ แต้มอยู่บนพวงแก้ม“คุณ... เปลี่ยนไปนะ” หญิงสาวพึมพำแผ่วเบา“เมื่อก่อน ผมคิดว่างานคือทุกอย่าง” ลุคคาหัวเราะในลำคอ “แต่ตอนนี้ผมเ