เจ้านายคนนี้ห้ามรัก의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

185 챕터

บทที่ 50

“อื้อ~” ความรู้สึกแน่นขนัดถูกยัดเยียดเข้ามาด้านในจนเต็ม เธออ้าปากหายใจเข้าเต็มปอด แต่ความอึดอัดกลับไม่ลดลงเลย “ไปไหน” “อ๊ะ อ๊า อื้อ...” ลุคคาคว้าเอวบางที่ดิ้นออกห่างเอาไว้ วรรณนรีกัดริมฝีปากแน่น ครางเสียงหวาม เธอไม่ได้หนี เพียงแต่ร่างกายมันขยับเองแววตากลมหวานเหลือบมองกล้ามท้องล่ำบึ้กที่จ่อชิดกับกลางหว่างขาของตัวเองแล้วเนื้อตัวก็พลันร้อนระอุ ความต้องการลุกท่วม เหงื่อกาฬผุดขึ้นจนแผ่นหลังชื้นแฉะ “ลุคคะ ฉัน... อ๊า” เธอเปลี่ยนจากถอยห่างเป็นกระดกเอวเข้าหา ถูไถพวงเนื้อร้อนนุ่มอย่างทนไม่ไหว ลุคคาไม่ปล่อยให้ต้องรอ เขาขยับโดยไม่เล่นแง่ รูดรั้งแก่นลำแข็งขึงเข้าออกช่องทางสวาท จากช้าไปเร็ว และรัวแรงขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอายกระสันเข้มข้นคละคลุ้งไปทั่วโถงชั้นสอง วรรณนรีกรีดร้องอย่างลืมตัว เรือนกายขยับตามจังหวะดุดันของลุคคา นอนเปลือยร่างบนโซฟาให้เขาสอดใส่จนเสร็จ ต่อเมื่อจบไปหนึ่งยก สติยังไม่กลับมาดี เขาก็ดึงเธอขึ้นมานั่งซ้อนบนตัก โดยจับเธอหันหน้าออก แผ่นหลังขาวเนียนแนบกับลำต
더 보기

บทที่ 51

“คุณช่วยอ่านแชตสักหน่อยได้ไหมคะ ไม่ก็โทรกลับบ้าง เงียบแบบนี้ฉันเป็นห่วง” วรรณนรียอมรับออกมาตรงๆ ระหว่างยืนทำอาหารเย็นในครัวบ้านลุคคา ส่วนเจ้าของบ้าน นั่งหน้าอิ่มเอมอยู่บนโต๊ะ มองเธอสาละวนหยิบจับเครื่องปรุงอย่างเพลิดเพลินตา หลังผ่านเรื่องเร่าร้อนบนโซฟาที่โถงชั้นสอง ทั้งคู่ก็อาบน้ำด้วยกันครั้งแรก วรรณนรีเขินมาก แต่ก็ไม่อยากขัดใจ อีกอย่างเธอก็อยากมีโมเมนต์หวานๆ กับเขาด้วย จึงปล่อยให้เรื่องราวดำเนินไปตามบรรยากาศที่กำลังร้อนแรง และตอนนี้เธอก็มีความกล้าที่จะต่อว่าเขาขึ้นมาบ้าง “ได้ ครั้งหน้าจะไม่ทำอีก” วรรณนรีนิ่งค้างหลังได้ยินคำตอบ ดวงตากลมโตเหลือบมองใบหน้าที่ดูไม่สะทกสะท้านของเขาครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อ “ยังมีครั้งก่อน วันศุกร์ คุณก็ไม่ตอบฉัน ไปเที่ยวก็ไม่บอก” “หือ” “ฉันโกรธมากเลยรู้ไหม” “วันศุกร์... ผ่านมาตั้งนานแล้ว จะพูดถึงอะไรอีก” ลุคคามองท่าทางปั้นปึ่งนั่นแล้วก็ไม่อยากแหย่ต่อ เปลี่ยนท่าทีจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย “ก็จริง แต่คุณไม่คิดจะอธิบายอะไรหน่อยเหรอ”
더 보기

บทที่ 52

“ย้ายมาสิ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทาง” “คะ” วรรณนรีหันขวับ แต่ไม่รู้ว่าลุคคาเดินเข้ามาใกล้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อหันมา ใบหน้าหวานก็แทบจะชนกับแผ่นอกแกร่งของเขาเข้า เธอผงะถอยครึ่งก้าว แต่กลับถูกวงแขนหนาโอบเอวเข้ามาแนบชิด “คุณลุค...” วรรณนรีไม่ชินกับการแนบเนื้อ ผลักเขาออกเบาๆ แต่แรงแค่นี้ มีหรือจะทำให้ร่างสูงใหญ่ขยับเขยื้อนได้ “เป็นอะไร หูแดงเชียว” “อย่าค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” “นี่บ้านเรา เห็นแล้วจะทำไม” “ฉันอาย” วรรณนรีพึมพำเสียงในลำคอ คำว่า ‘บ้านเรา’ จู่โจมความรู้สึกเข้าอย่างจังเธอก้มหน้าหลบดวงตาคมอย่างเขินอาย เห็นท่าทางเช่นนี้แล้วแทนที่จะปล่อย เขากลับดันเธอติดผนัง ยื่นใบหน้าคมเข้มเข้าไปข้างผิวแก้มเนียน กระซิบเสียงแหบต่ำ “งั้นฉันจะทำให้ชินเอง” “อึกอื้อ~ ละลุคคะ... ทำอะไรคะ ตรงนี้มัน...” เขาไซ้ซอกคอเธอ ไม่ใช่แค่จูบเล่น แต่เป็นสัมผัสที่เปี่ยมไปด้วยความต้องการครอบครอง บนตัววรรณนรียังมีร่องรอยที่เขาทำเอาไว้เมื่อตอนบ่าย เพิ่งผ่านมาไม่กี่ชั่วโมง เข
더 보기

บทที่ 53

เธอเกร็งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงสายธารอุ่นๆ ที่พุ่งพรวดอยู่ข้างใน โพรงเนื้อนุ่มบีบรัดแท่งเนื้อร้อนแน่น กระตุกริกๆ ติดต่อกันหลายทีก่อนจะคลายแรงกดออก รู้สึกได้ถึงท่อนลำที่ค่อยๆ ถอนออกไป วรรณนรีเหม่อมองเพดานห้องครัว หลอดไฟสว่างจ้ายิ่งทำให้สายตาของเธอพร่ามัว มองเห็นเป็นวงแสงเล็กๆ หลายวงซ้อนกันจนปวดหัวหนึบ ต้องหลับตาหลบความวุ่นวายในสายตา ลมหายใจหอบหนักช้าลงเล็กน้อยจนเกือบกลับสู่จังหวะปกติ เธอก็โดนฉุดขึ้นมา “อ๊า” วรรณนรีลืมตาโพลง ร้องเสียงหลง ใบหน้ากระแทกแหมะเข้ากับแผ่นอกกว้างลุคคาจับแขนเรียวเล็กไร้เรี่ยวแรงขึ้นคล้องคอตัวเอง จากนั้นก็รวบขาทั้งสองข้างของเธอขึ้นเกี่ยวเอว ซุกแก่นกายแข็งกร้าวเข้าไปในโพรงสวาทชุ่มฉ่ำ กระเด้ารัวแรงเสียงพลั่กๆ ...เฉอะแฉะ ดังสะท้านใจ ความเสียวซ่านพลุ่งพล่านไปทั่วร่างวรรณนรีโอบรัดร่างหนาเอาไว้แน่น ปากร้องจุก แต่ใจกลับชอบ ข้างในตอดรัดถี่ยิกกระดกเอวตามจังวะของลุคคาอย่างถึงอกถึงใจพลั่ก!“อ๊ะ อ๊า อื้อ~ อ๊า”ตับๆๆๆๆๆๆลุคคาดันร่างบางใส่ผนัง กระแทกกระทั้นช่องทางรักอย่างดุเดือดเลือดพล่
더 보기

บทที่ 54

วรรณนรีสำลักออกจมูก ขอบตาแดงรื้นคลอหยาดน้ำใสผละออกจากแก่นกายที่อ่อนตัวลง แต่ยังนั่งอยู่ในหว่างขานั่น มืออังจมูกไอแค่กๆ ไม่หยุด“เด็กดี”ชั่วขณะที่เธอกำลังมึนงงและสับสน ไม่แน่ใจว่าควรตำหนิเขาดีหรือไม่ ปลายคางก็โดนนิ้วเรียวยาวเชยขึ้นดวงตาคมกรุ่นไปด้วยความสุขสบประสานกับแววตาที่กำลังสั่นระริกของเธอ วรรณนรีโมโหไม่ออก แถมยังชอบที่เขาพึงพอใจอีก ใบหน้าอ่อนหวานเอนซบโคนขาอ่อนของชายหนุ่ม ปลายหางตาคือแก่นกายที่เหยียดคู่กันมา แต่เธอกลับไม่ตื่นกลัวเหมือนเมื่อก่อน กลับเอามือขึ้นลูบไล้ด้วยความรู้สึกคุ้นเคย ปลายนิ้วชี้จิ้มกับส่วนปลายที่มีน้ำข้นขุ่นหยดหนึ่งเกาะอยู่ ความรู้สึกมากมายเอ่อล้นอยู่ในใจแต่กลับไม่รู้จะพูดอะไร นอกจากใช้นิ้วเขี่ยเขาเล่นเงียบๆ ลุคคาปลดปล่อยไปเยอะแล้ว เดิมคิดว่าตนคงจะอิ่ม ระหว่างพักหายใจก็มองวรรณนรีใช้นิ้วจิ้มน้องชายตัวเองโดยไม่คิดอะไรอีกอย่างก็เป็นภาพที่น่ารักดี เขาหรือจะตำหนิเธอ ทว่าที่เหนือความคาดหมายคือ ไอ้ที่โดนวรรณนรีจับเล่นกลับตื่นตัวขึ้นมาอีก “อ๊ะ...” วรรณนรีเห็นแก่นกายแข็งชันกับตา อุทาน
더 보기

บทที่ 58

บรรยากาศในกองถ่ายระอุไม่แพ้แดดข้างนอก เสียงลูกค้ากับทีมงานโต้เถียงกันจนหาข้อยุติไม่ได้ สุดท้ายหวยก็มาออกที่ AE เจ้าของโปรเจกต์ที่ลูกค้าเลือก วรรณนรีและมารุตถูกเรียกตัวด่วนในบ่ายวันเดียวกัน ผู้เกี่ยวข้องทุกคน หัวหน้าทีมครีเอทีฟ ฝ่ายโปรดักชั่นผู้ช่วยผู้กำกับ ฝั่งของลูกค้าเองก็มา...และคนสำคัญที่เดิมทีมีธุระข้างนอก แต่เพราะปัญหาที่เคลียร์กันไม่จบนี้ ทำให้เขาต้องกลับมาแก้ไข คนที่ว่านี้ก็คือลุคคา“ตุ๊กผิดเองค่ะที่ไม่ได้ตรวจสอบบรีฟก่อนยื่น” หัวหน้าทีมครีเอทีฟของโปรเจกต์นี้ออกตัวก่อนหลังจากถกเถียงกันมาสักพักใหญ่ลูกค้าหัวเสียที่บรีฟสลับ โปรดักชั่นก็หงุดหงิดที่ต้องหยุดถ่ายทำกลางคันวรรณนรีเหลือบมองคนพูด ช่างแกล้งแสดงได้เนียนจริงๆ นึกถึงท่าทีหยิ่งยโสที่หน้าลิฟต์ตอนนั้น ก็รู้แล้วว่าคุณตุ๊กตาคนนี้ไม่ถูกชะตาเธอ“แล้วตกลงจะยังไง สรุป!?” ทรงกิตต์ไม่สนว่าใครผิดใครถูก แค่อยากได้คำตอบ จะถ่ายงานต่อหรือไม่ถ่าย หน้าที่โปรดักชั่นมีแค่นี้จริงๆ การที่ต้องมาเสียเวลาเพราะความสับเพร่าของแผนกอื่นทำเขาโมโหจนควันออกหู“ฉันยังยืนกรานว่าชอบงานของคุณวรรณนรี และฉั
더 보기

 บทที่ 59

วรรณนรีออกจากห้องประชุมคนสุดท้าย เดินเหมือนคนไร้วิญญาณ รู้ตัวอีกทีก็มาหยุดอยู่ที่ห้อง HR หรือ ‘ฝ่ายบุคคล’ แจ้งเรื่องกับ HR เสร็จ ก็เดินเหม่อกลับมาที่แผนกของตัวเอง สายตาของเพื่อนร่วมทีมมองมาที่เธอ ต่างก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจากการสอบถามจากมารุตก่อนหน้านี้ “วรรณนรี” ริกะเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นมาปลอบ เดินมาประคองวรรณนรีไปนั่งที่โต๊ะ “ขอโทษนะ ฉันเป็นหัวหน้าแท้ๆ แต่กลับช่วยอะไรไม่ได้เลย” “อาจารย์ไม่ต้องขอโทษหรอกคะ ไม่ใช่ความผิดของคุณเลย” “มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลยนะ” จิราพรที่นั่งข้างๆ เอ่ยขึ้นด้วยความจริงใจ “ขอบคุณค่ะ” วรรณนรีฝืนยิ้มอย่างคนเข้มแข็งให้ทั้งคู่ ก่อนจะเหลือบมองเพื่อนอีกสองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม มารุตกับญาดา... สองคนนี้ไม่พูดอะไรสักคำ ข้างในใจเธอเดือดปุดๆ อยากลุกขึ้นจิกหัวมารุตกระแทกกับโต๊ะแรงๆ แล้วตะโกนถามว่า ‘โยนขี้ให้คนอื่น ไม่อายบ้างเลยหรือไง’ แต่นั่นแหละ เธอได้แค่คิด แต่คงทำจริงๆ ไม่ได้ เว้นแต่อยากเปลี่ยนที่ทำงานใหม่ วรรณนรียังไม่ปีกกล้าขาแข็งขนาดนั้น
더 보기
이전
1
...
45678
...
19
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status