Todos os capítulos de Dumped My Ex-Husband, Claimed by the Top Boss: Capítulo 151 - Capítulo 160

“Ayos ka lang ba?” nag-aalalang tanong ni Dani.“Ayos lang naman.” Inisang-lagok ni Luna ang gatas, saka tumayo at bumalik sa kanyang kwarto.Sa totoo lang, hindi niya alam kung paano sisimulan ang topic na ‘yon sa kanyang bestfriend.Noong nasa kotse pa siya, inakala niyang sinusubukan lang siyang asarin ni Hunter para sumuko at tawagin ito sa pangalan nito gaya ng dati niyang ginagawa. Ngunit habang nakahiga sa kama nang gabing iyon, lalo siyang binabagabag ng mga naiisip niya. Isang hinala, na parang damo, ang patuloy na nag-uugat at sumisibol sa kanyang puso.Pero... para na silang magkapatid…Iniisip ni Luna kung masyado lang ba siyang mapagmalisya. Mula pagkabata, dose-dosena, kung hindi man daan-daan na love letters ang inihatid niya para kay Hunter. Galing ang mga iyon sa mga pinakamagagandang dilag sa school o sa mga anak ng mga tanyag na pamilya. Makukuha ni Hunter ang kahit sinong babaeng naisin nito... Imposibleng magkagusto ito sa kanya… sa isang babaeng may asawa na. I

Wala man lang kahit katiting na pagkagulat o ano kay Luna.Mataman siyang tinitigan ni Ralph. “Babalikan kita para tulungang lumipat kapag natapos ko na ito.”Naniniwala ang lalaki na ngayong wala na si Aubrey sa pagitan nila, tiyak na papayag na si Luna na bumalik sa kanya. Bago pa man makasagot si Luna, mabilis nang humarurot ang kotse nito palayo. Nagmamadali ito. Gaya ng bawat pagkakataon noon kapag ipinatawag ito ni Aubrey.Hindi man lang nagbago ang timpla ng emosyon ni Luna. Walang gulat, walang pagkadismaya. Dumiretso siya sa lab at agad na ibinaon ang sarili sa ginagawa niyang research.Marahil ay tumalab ang babala ni Lian De Vera. Ang dalawang lalaking kasamahan niya sa Traditional Medicine group na dati ay maliit ang tingin sa kanya ay mas nagiging cooperative na ngayon, kaya naman bumilis ang usad ng kanilang research.Nang hapong iyon, hindi inaasahang lumiban sa lab si Luna para mamili ng mga pasalubong at local products. Kinabukasan, bago pa sumikat ang araw, sinundo

Hindi na pinansin ni Luna ang paliwanag ng kasambahay at nagpatuloy sa pagtatanong. “Saan lumipat si Aubrey?”“Ano po…” nag-alangan si Manang Celia. “Hindi ko po alam.”Nang marinig iyon, bahagyang nanlumo ang puso ni Luna. Bumalik siya sa loob ng kotse habang tinatawagan ang numero ni Ralph.Walang sumasagot.Ilang sandali pa, muling nagpadala ng text message si Dean. Isang numero ng kwarto sa hotel ang nakalagay.【Don’t waste your time. Walang oras para sa iyo si Ralph.】***Sa labas ng isang nakabukod na villa sa dulo ng lungsod, isang itim na Maybach ang dahan-dahang pumasok.Unang bumaba ang driver, nagbukas ng malaking itim na payong, at binuksan ang pinto sa likuran. Lumabas si Ralph, bumabakas sa buong katawan niya ang kalamigan, at madilim ang kanyang mga mata na tila ba may namumuong bagyo sa loob nito.Nagmadaling lumapit si Vic. “Sir Ralph.”“She’s willing to talk?” tanong ni Ralph. Ang kanyang boses ay sing-lamig ng yelo, wala na ang anumang bahid ng lambing na dati ay ib

Kung totoo ang sinabi ni Aubrey, ibig sabihin ay kahit papaano… posibleng buhay pa si Nana.“Ralph, umabot na tayo sa ganito. Sa tingin mo ba may dahilan pa ako para magsinungaling sa iyo?”Totoo ang sinasabi ni Aubrey. Noon, nang mawala ang malanding batang iyon, naniwala ang lahat na inampon siya ng isang mayamang pamilya at namumuhay na nang marangya. Tanging si Aubrey lang ang maligaya sa nangyari na halos ‘di siya makatulog. Hindi naman kasi karangyaan ang naghihintay sa bata… malinaw na hatol ng kamatayan iyon.Hindi pinalampas ni Aubrey ang saglit na tensyon at pag-aalala na dumaan sa mukha ni Ralph.“Nabalitaan mo na naman na siguro kung paano kumilos ang mga drug dealer na iyon, hindi ba? Ayaw mong hiwalayan si Luna? Fine. Pero handa ka bang talikuran ang totoong may-ari ng pendant?” tumalas ang kanyang boses. “Kapag hiniwalayan mo si Luna, ang pinakamasama lang na mangyayari ay mag-aasawa siya ng iba. Pero ang babaeng nagmamay-ari ng pendant? Malamang, mamamatay siya! O ba

Nanatili ang madilim na mata ng lalaki sa kanya. “That Ralph Camero didn’t even agree to this?”“Hindi ko pa nababanggit sa kanya.”“Kung ganoon, bakit sa akin mo ito binabanggit?”“…”Natigilan si Luna. Doon lamang niya napagtanto na, sa kaibuturan ng kanyang puso, marahil ay mas nagtitiwala siya kay Hunter kaysa sa ibang tao. Ni hindi na siya nag-isip bago magsalita.Nang makita ang kalmado at tila walang pakialam na ekspresyon nito, dahan-dahang kiniyom ni Luna ang kanyang kamao. “Kung ayaw mong tumulong… kalimutan mo na lang.”Walang sinuman ang makakapuwersa sa lalaking ito na gawin ang bagay na ayaw nito.Bumalik si Luna sa unit, ang kanyang paningin ay halos nakapako sa orasan na nakasabit sa dingding. Mabagal ang takbo ng oras. Nanunuyo at sumasakit na ang kanyang mga mata, at nang malapit na siyang mawalan ng pag-asa, bigla niyang kinuha ang kanyang phone at tinawagan ang numero ng kanyang Professor.Beep—beep—Nag-ring ito. Ligtas na nakalapag ang eroplano.Mabilis na sina