บททั้งหมดของ Wild Night With My Ex's Uncle: บทที่ 31 - บทที่ 40

“Bakit hindi na lang kayo dito matulog?” tanong ng matanda sa aming dalawa ni Marcus. Nagkatinginan kaming dalawa at hindi ko rin naman alam kung anong isasagot ko. Siya na ang bahala pero kung ako lang ang masusunod ay mas gugustuhin ko na lang sanang umuwi sa suite niya. Dahil buti doon ay pwede kaming gumalaw ng malaya hindi katulad dito na napakaraming mga matang nakatingin sa amin.Akala ko nga ay hindi ko kayang umarte na inlove at isang tunay na asawa sa harap ni Matt at Marga ngunit nagkakamali pala ako dahil nang makita ko silang dalawa ay wala akong ibang maramdaman kundi poot. Sa halip ay mas gusto kong ipakita sa kanila na masaya ako na tuluyan silang nawala sa buhay ko.Ni hindi na ako nakaramdam pa ng kahit na anong sakit kahit na harap-harapan silang naging sweet. Wala na akong pakialam pa. Halata naman na ginagawa lang nila iyon para gayahin si Marcus.Nagtaka nga ako sa mga ikinilos ni Marcus, napaka-sweet niya sa harap nila pero syempre ay alam kong peke lang ang la

“Totoo ba ang sinasabi ninyo?” tanong ni Victor kaagad sa kanila pagkatapos nilang sabihin dito ang tungkol sa pagpapakasal ni Athy sa Tito ni Matt na si Marcus. Hindi pa nila ito nakita kaya wala silang ideya kung ano ang itsura nito.Nakayuko lang sila ng mga oras at takot na takot na mag-angat ng tingin. Hindi nila kayang salubungin ang nakakatakot na mga mata nito.Samantala, napakuyom naman ng mahigpit ang mga kamay ni Victor nang marinig niya ang sinabi ng mga ito. Hindi niya akalain na sa dami ng taong pwedeng papakasalan ni Athy ay si Marcus pa talaga. Ang akala pa naman niya, hanggang ngayon ay hindi pa rin nito makalimutan ang babaeng unang minahal nito dahil kaya hindi ito nag-aasawa ngunit nagkakamali yata siya.Pero kung tutuusin ay hindi niya maiwasang magduda. Hindi kaya may dahilan sa likod ng kasal na iyon?“Nakausap niyo na ba ang anak ninyo?”Umiling ang mga ito. “Ngayon lang din namin nalaman kaya nagpunta kami kaagad sayo para sabihin.” sagot ng ama ni Athy.Tuman

MABILIS ang pagtibok ng puso ni Marga habang nasa harapan ni Matt. hindi niya lubos akalain na sasabihin niya ang mga salitang iyon sa harap pa mismo ni Athy. bukod pa doon ay ang pagmamakaawa nito na bumalik na ito sa kaniya.Walang kasing sakit na makita mo ang taong mahal mo na magmakaawa na balikan siya ng babaeng minsang mo ng pinagselosan. Sa totoo lang, noon pa man ay palagi na niyang inaaway noon si Matt dahil baka seryosohin nito ang pakikipaglaro nito kay Athy at ngayon nga ay nasaksihan niya ang bagay na iyon at masasabi niya sa sarili niyang tama nga naman pala talaga ang hinala niya.“Hindi ba at ang sabi mo sa akin ay hindi ka kailanman magkakaroon ng feelings para kay Athy diba? E ano ngayon yung mga pinagsasabi mo?!” galit na galit niyang tanong dito.Wala na siyang pakialam pa kung magising ang mga kasama nila sa bahay ng mga oras na iyon pero galit talaga siya. Sino ba naman sana ang hindi magagalit hindi ba? Para siyang sinaksak ng pauulit ulit nang marinig niya ang

PAGKASARANG-pagkasara ko ng pinto ay agad akong tumakbo sa kama at nahiga. Napahawak ako sa aking dibdib na nang mga oras na iyon ay malakas pa rin ang tibok. Muntik na. Muntik nang may mangyari na naman sa aming dalawa na hindi naman sana tama.Hindi naman kasama sa kasunduan namin na kailangan naming pagbigyan ang isat-isa. Idagdag pa na hindi ko inaasahan na magiging ganun siya lalo na at hindi naman kami ganun ka-close pa. Oo mag-asawa na kami pero malinaw na sa papel lang iyon.Gusto ko ngang sampalin ang sarili ko dahil muntik na akong magpatangay sa halik niya. Bigla akong napahawak sa aking labi na hinalikan niya at sa paghawak pa lang dito ay parang muli ko na namang naramdaman ang labi niya sa ibabaw ng aking mga labi. Napapikit ako ng mariin, nababaliw na yata ako.Pero paano na lang kung hindi ko nakayang pigilan ang sarili ko? E di may nangyari na naman sa aming dalawa at ano ang kasunod? Ano?Napahilamos ako sa aking mukha. Nag-init ang aking pisngi sa labis na kahihiyan

HINDI ko alam kung tama ba ang maging masaya sa narinig ko o hindi pero parang mas nanaig sa akin ang kasiyahan ng marinig ko ang sinabi niyang iyon. Idagdag pa na sa totoo lang ay hindi ko inaasahan na sasabihin niya iyon dahil unang-una ay alam ko naman na hindi ako ang lalaking mahal niya kaya hindi ko maiwasang hindi magtaka.“Pero, hindi mo kailangang gawin ito. It’s okay.” sabi ko, dahil baka mamaya ay labag na labag iyon sa loob niya na gawin. Hindi ko naman maatim na gawin iyon sa kaniya.Bumuntong hininga siya. “It’s okay. Tyaka isa pa, its my duty as your wife. Hindi naman siguro sa mata ng iba kung sa ibang babae pa hindi ba? Ano na lang ang sasabihin ng mga tao kung sakali.”Tumingin sa akin at nang magsalubong ang aming mga mata ay halos makalimutan ko ang aking pag-aalinlangan. Sobra-sobra ang ginagawa kong pagpipigil sa totoo lang na huwag siyang hawakan at ikulong sa aking mga bisig. Pero ngayon na siya na mismo ang nagsabi na pwede pala ay kailangan ko pa bang pigila