บททั้งหมดของ Wild Night With My Ex's Uncle: บทที่ 51 - บทที่ 60

MARCUS P.O.VHINAWAKAN ko ng mahigpit ang kamay ni Athy habang nakahiga siya sa kama. Wala pa rin siyang malay hanggang sa mga oras na ito at hindi ko alam kung kailan siya magkakamalay. Napakagat labi ako. Hinalikan ko ang kamay niya.Nang malaman kong nawala na ang baby ay hindi ko halos mailarawan ang nararamdaman ko. Sobrang sakit oo. Idagdag pa na sinisisi ko ang sarili ko ang sarili ko dahil sa nangyari. Alam kong ako ang puntirya nila at hindi si Athy. kung sana ako na lang ang naghatid sa kaniya e di sana ay hindi ito nangyari.Nanlamig ang kanyang mga mata nang sumagi sa isip niya ang mga taong gumawa nito. Alam niyang hindi ito isang aksidente lang dahil plinano talaga ito. “Hahanapin ko ang mga taong may gawa sayo nito Athy pangako.” bulong ko sa kaniya at pagkatapos ay hinalikan ang noo nito bago lumabas ng silid.Sa labas ay naghihintay na sa kaniya si Lance. “Anong balita? Nakita mo ba yung driver?” tanong niya rito.Umiling ito kaagad. “Hindi po sir, I’m sorry.” nagyuk

THIRD PERSON’S P.O.VNAPAPAILING si Greg habang pinapanood ang mga batang isa-isang isinasakay sa mga truck at ambulansya. Hindi niya lubos akalain na sa murang edad ng mga ito ay ipinangangalakal na nila ang kanilang mga katawan.Walang ibang dapat panagutin kundi ang mga magulang ng mga ito na ayon sa isa sa mga biktima ay ibinebenta daw sila di umano ng kanilang mga magulang doon para maging mga prostitute sa mga murang edad. Sa totoo lang ay ikinalulungkot niya ang ganung klaseng sitwasyon ng mga ito. Hindi niya maiwasang kwestyunin ang mga magulang ng mga ito kung paano nila naatim na ibenta ang kanilang mga anak para lang babuyin ng mga kung sino-sinong tao.Bukod pa doon ay hindi niya rin lubos akalain na may ganuong pasilidad sa lugar na iyon. Hindi naman ito tago kaya nga lang ay napakahigpit ng seguridad at tanging mga miyembro lang ang nakakapasok. Sa tinagal tagal niya sa serbisyo ay marami na rin naman siyang nakaharap na kaso ng mga rape pero ngayon ay kakaiba ito. Isa i

ATHY’S P.O.V“Mommy…”Palingon-lingon ako, ngunit wala akong makita. Mag-isa lang ako. Pauulit-ulit ang naging pagtawag sa akin, tinig iyon ng isang bata. Pauulit-ulit at halos mahilo na ako kung saan lilingon hanggang sa isang bata ang lumitaw sa aking harapan.Isang ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi, bukod pa doon ay natigilan ako dahil kamukhang-kamukha ko siya pero hindi naman siya ako. Ilang sandali pa ay bigla na lang siyang tumalikod sa akin at naglakad palayo.“Teka! Sandali! Saan ka pupunta?!” sigaw ko at kaagad siyang hinabol, kaya nga lang ay hindi ko siya maabutan. Napakalayo niya. Naramdaman ko na ang pagod ko sa paghabol sa kaniya ngunit hindi ko pa rin talaga siya magawang abutan.“Sandali…”“Athy…”“Athy…”Bigla kong narinig ang pagtawag na iyon sa pangalan ko, kasunod nito ay ang pagyugyog ng balikat ko. “Athy…”Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Ramdam na ramdam ko ang pamamasa nito, medyo malabo pa noong una ang tingin ko hanggang sa unti-unti na itong

MARCUS P.O.VPABAGSAK akong umupo sa aking swivel chair at pagkatapos ay napasapo sa aking ulo. Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko. Hanggang sa mga oras na ito ay hindi pa rin gising si Papa at si Athy naman ay halos ayaw pang makipag-usap sa kahit na kanino kaya sa totoo lang ay nahihirapan ako.Ilang sandali pa ay nakarinig ako ng katok sa pinto kaya mabilis kong inayos ang sarili ko. Bumukas ang pinto at pumasok si Lance dala ang ilang mga dokumento. “Sir, kailangan niyong pirmahan ang mga ito. Ilang araw na itong nakatengga.” sabi nito sa akin na ikinatango ko lang naman.Tumigil ito sa aking harapan at ibinaba ang mga hawak sa harap ko. Kaagad ko namang pinulot ang mga ito at pagkatapos ay isa-isa ng pinirmahan nang hindi na binabasa pa ang mga nakasulat dito. Malaki naman ang tiwala ko kay Lance at alam kong chineck na nito iyon bago pa nito dalhin ang mga ito sa akin.Natigil ako nang marinig ko ang mahaba at malalim na buntong hininga nito. Tiningala ko siya h

MARCUS P.O.VNASA meeting ang katawan ko pero hindi ang isip ko. Para akong nakalutang kanina pa. Kahit na salita ng salita ang empleyado ko sa aking harapan ay parang wala akong naririnig. Okupado ang aking isip dahil sa mga sinabi sa akin ni Lance kanina. Hanggang ngayon ay hindi pa rin iyon mawala sa isip ko.Nagtatalo ang isip at puso ko na paniwalaan ang mga salita ni Lance. Pero alam ko rin naman sa sarili ko na hindi nito iyon sasabihin kung hindi ito sigurado. Pero kasi ay si Henry ang pinag-uusapan nila. Ang taong halos naging pangalawang ama na niya. Napaka-imposible naman na magawa nito ang bagay na iyon.“Sir…”“Sir…” bigla kong naramdaman ang isang tapik sa aking balikat at doon pa lang ako natauhan. Wala sa sariling tumingin ako sa aking harapan at nakita ko na lahat sila ay nakatingin sa akin. Pare-pareho ang ekspresyon ng mga mukha nila, naguguluhan.“I’m, I’m sorry… ano nga ulit yun?” tanong ko.Bumuntong hininga lang naman ito at pagkatapos ay nakita kong tiningnan s