Lahat ng Kabanata ng Whispers of Forbidden Desire: Kabanata 341 - Kabanata 350

Isabela’s POVHawak niya ang isang maliit na velvet box. Sa loob niyon ay isang dambuhalang pear-cut diamond ring na nagniningning sa ilalim ng mga kristal na ilaw.“Six years, Isabela... I waited six years to find my way back to you. I’ve owned empires, I’ve conquered markets, but none of it means anything if I don’t have you by my side,” paos ang kanyang boses, gumaralgal sa tindi ng emosyong pilit niyang tinitimpi.Nakaluhod siya sa harap ko, ang kanyang mga mata ay tila nangungusap, humihingi ng pagkakataong mabuo muli ang aming pamilya.“I don’t want to spend another day without you and Maeva. I want to be your home, your partner, and the father of your children.”

Isabela’s POVPagkatapos ng tensyon sa pagitan namin ni Lorenzo, nagpasya akong umuwi na muna sa penthouse. Gusto kong ibalita kay Liam ang tagumpay ng meeting ko, pero nang makarating ako ay wala pa siya. May biglaan daw siyang emergency meeting.Dahil sa halo-halong pagod at emosyon ng buong araw, naisipan kong mag-relax muna. Umakyat ako sa rooftop level ng penthouse, kung saan matatagpuan ang kanilang open-air luxury jacuzzi.Ang penthouse ni Liam ay ang depinisyon ng karangyaan, pero ang rooftop an

Isabela’s POVDahil sa biglaang balita, hindi na kami nag-aksaya ng oras. Agad kaming nag-book ni Liam ng first available flight pabalik. Dahil nasa Paris sina Tito Ben at Mommy, doon na kami dumeretso.Mabuti na lang at naging madali ang pakikipag-usap ko sa kliyente ko rito sa Dubai. Pumayag siya na sa email at Zoom meetings na lang muna kami mag-usap para sa mga susunod na detalye. Isa pa, may isang taon pa naman bago ang kasal niya, kaya may sapat pa akong panahon para tapusin ang mga gowns niya. Sa ngayon, ang pamilya muna ni Liam ang uunahin ko.Habang nasa biyahe kami patungong Paris, halos mabingi ako sa katahimikan ni Liam. Nakatingin lang siya

Isabela’s POVLumipas ang tatlong araw, at sa isang malamig na madaling-araw sa Paris, tuluyan nang nagpahinga si Tito Ben. Tahimik at mapayapa ang kaniyang pag-alis, tila ba hinintay niya lang talaga ang huling pagkakataon na magkaayos sila ni Liam bago niya tuluyang ipikit ang kanyang mga mata. Sa Paris na rin namin idinaos ang lamay at doon siya na-cremate, isang simpleng pamamaalam para sa isang taong naging napaka-komplikado ng buhay.Ngunit ang katahimikan sa silid ng ospital ay napalitan ng matinding pighati nang makauwi kami. Ilang araw na ring hindi tumitigil sa pag-iyak si Maeva. Bata pa siya, pero ramdam na ramdam niya ang malaking puwang na naiwan.Doon ko napagtanto ang isang bagay na nagpadurog sa puso ko. Sa nakalipas na mga taon na naging abala ako sa trabaho, si Mommy at Tito Ben ang laging kasama ni Maeva. Tuwing mamamasyal sila sa Paris, si Tito Ben ang naging anino niya. Hindi lang pala "Lolo" ang naging papel niya sa buhay ng anak ko; siya ang tumayong ama nito ha

Isabela’s POVNang makarating kami sa tapat ng kanyang opisina, tila mas lalong bumilis ang kabog ng dibdib ko. Huminga muna ako nang malalim bago marahang kumatok.“Tok... tok...”“Pasok,” maikling sagot ni Liam mula sa loob. Ang boses niya ay mababa at bakas ang kawalan ng gana.Dahan-dahan kong pinihit ang door knob at itinulak ang pinto. Ang unang bumungad sa akin ay ang amoy ng kape at ang matapang na amoy ng papel. Doon ko nakita ang anyo ni Liam. Nakayuko siya, ang kaniyang atensyon ay nakapako sa mga dokumentong nakakalat sa kanyang mesa. Nakakunot ang kanyang noo, tila may malalim na problemang pilit nilulutas.Napansin kong tila pumayat siya sa loob lamang ng ilang araw. Ang kanyang mga mata ay may madidilim na anino sa ilalim, ebidensya ng mga gabing wala siyang sapat na tulog. May kung anong kumurot sa puso ko nang makita ko siyang ganoon kahapo.“Liam?” mahina kong tawag.Tila tumigil ang mundo. Nakita ko ang paninigas ng kanyang mga balikat. Dahan-dahan siyang nag-angat