ห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ의 모든 챕터: 챕터 541 - 챕터 550

เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ พาสองพี่น้องสกุลเกากลับมายังตำหนักปัญจเทวะ ด้วยการรั้งรอในแดนนรกไม่ใช่เรื่องที่เหมาะสม แม้เกาจางจิ้งจะพยายามขอร้อง ให้เขาอยู่ที่นั้นต่อก็ตาม“ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ที่ข้าต้องการให้ท่านอยู่ที่นั่นต่อ เพราะข้าเห็นศิลาก้อนหนึ่งที่ห้อยพู่ของท่านเฮาหนี่ดูน่าสนใจ แล้วเหตุใดท่านถึงรีบกลับออกมา” เกาจางจิ้งรีบอธิบายเมื่อมาถึงยังตำหนักปัญจเทวะ“ข้ารู้แล้ว”“ท่านรู้ รู้อะไร เรื่องหินก้อนนั้นน่ะเหรอ แล้วทำไมเราไม่อยู่ต่อ หรือใช้คันฉ่องของฟางเฟยพิสูจน์ ทำไมเราถึงต้องกลับออกมา”“ฟังข้าให้ดี ดินแดนหลังความตาย ไม่ใช่สถานที่ ที่เจ้า ข้าหรือฟางเฟยควรอยู่นาน ที่ข้าพาเจ้าทั้งสองออกมา เพราะหากอยู่ที่นั่นนาน พลังในจิตของพวกเจ้าและข้าจะถดถอยลง มาถึงตรงนี้ เข้าใจข้าแล้วใช่หรือไม่”“หมายความว่าถ้าเราติดอยู่ในแดนนรกนานเกินไป พลังวิญญาณของเราก็จะเหลือน้อยเช่นนั้นรึ” เกาฟางเฟยมองหน้าเทพเจ้าดวงดาวด้วยความตกใจ“ถูกแล้ว ข้าพาพวกเจ้าออกมา เพื่อตั้งหลัก แล้วเราจะกลับไปอีกครั้งในไม่ช้านี้ ในเมื่อตอนนี้เราก็รู้แล้วว่าใครคือเป้าหมายที่เรากำลังตามหา ที่เหลือก็ไม่มีอะไรยากอีกต่อไป แต่ตอนนี้พวกเราควรพักฟ

เด็กหนุ่มซือซง มีสีหน้าสลดลง ทั้งที่คำถามของเกาจางจิ้งต้องการสร้างเสียงหัวเราะหยอกล้อ แต่บรรยากาศกลับตรงกันข้าม“ข้ากำลังคิดถึงตงฉาง…”“คิดถึงเทพเจ้าตงฉาง มีอะไร ทำไมถึงต้องคิดถึงเขา”“อีกไม่นานท่านคงช่วยเทพเจ้าหลิงหยางโม่วโฉวกลับคืนมาได้ เมื่อนั้นข้ากับตงฉางจะต้องไปรับโทษต่อสภาสวรรค์ ท่านเทพผู้พิทักษ์ ความผิดของข้าและตงฉาง ยังไม่รู้เลยว่าเราจะได้รับบทลงโทษเช่นไร แบบนี้ท่านคิดว่าข้าควรจะคิดมากหรือไม่ ข้าเป็นต้นเหตุทำให้สหายต้องมาเดือดร้อน ตงฉางควรมีอนาคตในแดนสวรรค์ที่สวยงาม ข้ามันไม่ดีเอง”“ซือซง ที่เจ้าพูดมามีความจริงเพียงส่วนเดียว เจ้าทำลงไปด้วยความคึกคะนองจนเป็นเรื่องขึ้นมา แต่ผู้ที่คัดลอกบันทึกบุพเพเป็นท่านตงฉางมิใช่เจ้า ผู้หนึ่งสร้างลมพัดด้ายแดง ผู้หนึ่งคัดลองเอกสารสำคัญ น้ำหนักในความผิดครั้งนี้ ผู้ใดหนักหนากว่ากัน”ซือซงครุ่นคิดตามคำพูดของชายหนุ่ม “ท่านตงฉาง…แต่ข้าก็มีส่วน ข้าทำให้ชะตารักของบุคคลทั้งสิบผิดเพี้ยน”“เจ้าผิดทั้งคู่ ไม่มีใครมากหรือน้อย เพราะเรื่องนี้เจ้าร่วมมือกัน ตงฉางเคยกล่าวโทษเจ้าหรือไม่ ถึงได้โทษตนเองเช่นนี้”“ไม่…ตงฉางไม่เคยโทษข้าเลย เพราะเขาไม่พูด ไม่ตำหนิข้า

เทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ และสองพี่น้องสกุลเกา กลับลงไปแดนนรกภูมิอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้ไปเพื่อขอพบท่านไท่ซานฟูจวิน แต่กลับขอพบท่านเฮาหนี่ผู้ช่วยขอท่านเทพเจ้าไท่ซานฟูจวินแทน “พวกเขาไปตามข้า ว่าพวกท่านต้องการพบข้า”“ไม่ผิด ข้าต้องการพบท่าน ไม่อ้อมค้อม หินสีแดงที่พู่ห้อยเอวของท่าน ขอข้าดูได้หรือไม่”ชายหนุ่มก้มลงมองดูศิลาสีโลหิต ของชิ้นนี้ติดตัวเขามาหลายปี มีที่มาคลุมเครือ ตกทอดมาถึงเขาโดยไม่รู้ที่มา เห็นว่าสวยจึงนำมาติดตัว เฮาหนี่ปลดเชือกออกจากเข็มขัด ยื่นส่งมันให้แก่เทพเจ้าดวงดาว โดยไม่ลังเล“มีอะไรหรือไม่ ศิลาโลหิตชิ้นนี้ ข้าได้มาจากผู้อาวุโสท่านหนึ่ง หาได้รู้แหล่งที่มาแต่อย่างใดไม่”“เรียนท่านเฮาหนี่ การที่พวกข้าลงมาพบท่านเทพเจ้าไท่ซานฟูจวิน เป็นเพราะของสำคัญชิ้นหนึ่งในแดนปัญจธาตุหายไป เราสืบได้ความว่า มันตกลงมายังแดนนรกแต่ก็ไม่รู้ว่าอยู่ในชั้นภูมิใด ข้ากับท่านเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ เลยมาขอความช่วยเหลือจากท่านไท่ซานฟูจวิน แต่ก็พบกับความว่างเปล่า”“ข้าเกาจางจิ้ง เห็นศิลาที่ห้อยพู่ของท่าน รู้สึกสนใจนัก จึงชวนท่านเทพเจ้าซื่อเว่ยต้าตี้ลงมาที่นี่อีกครั้ง หวังว่าท่านจะให้อภัย หากพวกข้าล่วง

“กับตัวข้าไม่มีปัญหาอะไร แต่หากท่านจะหาหินก้อนอื่น ที่คู่ควรมามอบคืนให้ท่านผู้เฒ่าศิลาเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ข้าคิดว่าแบบนี้ดูจะเหมาะสม ด้วยท่านผู้เฒ่าเป็นนักสะสม ของที่เก็บรักษาไว้หายไปก็ควรมีของใหม่เข้ามาแทนที่”“ได้ไม่มีปัญหา ข้าเข้าใจดี หากศิลาโลหิตของท่าน เป็นศิลาสามพิภพที่หายไปจากแดนปัญจธาตุ ข้าซื่อเว่ยต้าตี้ จะจัดหาศิลามีค่ามาคืนให้ท่านผู้เฒ่าศิลาเพื่อเป็นการรักษาน้ำใจอย่างแน่นอน”ศิลาสีแดงโลหิต ถูกวางลงบนโต๊ะภายในตำหนักปัญจเทวะ เทพเจ้าทั้งสี่ธาตุ และเทพเจ้าหนุ่มซือซงและตงฉาง ต่างมาชื่นชมศิลาที่ได้มาจากแดนนรกด้วยความสนใจ“ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ หากเราจะมานั่งจัดเหลี่ยมจัดมุมอยู่เช่นนี้เห็นที จะเป็นเรื่องเสียเวลา ข้าคิดว่าน่าจะนำมันไปแช่ในแอ่งน้ำปัญจธาตุ แล้วปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเอง หากศิลานี้เป็นของท่านหลิงหยางโม่วโฉวจริง มันน่าจะผสานคืนกลับมาเป็นก้อนศิลาชิ้นเดียวกันได้”“ลองดู แบบนี้น่าจะปลอดภัย ไม่น่าจะมีอะไรเสียหาย” เทพเจ้าธาตุไม้กุ้ยอ้ายป๋อเฉิง เห็นด้วยกับข้อเสนอของเทพเจ้าธาตุไฟ แต่เทพเจ้าธาตุทองโลหะ กลับมีความเห็นที่ต่างออกไป“ลองตามวิธีที่พวกท่านเสนอดูก่อน แต่หากยังไม่เป็นเ

ระฆังสัมฤทธิ์ทั้งห้าแห่งปัญจธาตุ แกว่งไกวส่งเสียงดังไปทั่วทั้งแดนสวรรค์ เหล่าเทพเซียนต่างรับรู้ได้โดยทั่วกัน ถึงการกลับมาของเทพเจ้าทั้งห้าธาตุแห่งปัญจธาตุ ฤดูกาลทั่วชั้นฟ้ากลับมาเป็นปกติ ดอกไม้ใบหญ้าเบ่งบานรับแสงจากดวงสุริยัน ดินแดนที่เคยหนาวเหน็บก็พลันโปรยปรายไปด้วยหิมะ พื้นที่ป่าเขาอันแห้งแล้งขาดหยาดฝนชะโลมแผ่นดิน ก็ได้รับฝนแรกจากที่ขาดช่วงไปแสนนาน ทุกอย่างกลับคืนมาเหมือนเช่นที่เคยเป็นองค์ฮั่นยุหวี่เดินออกมายืนหน้าตำหนักที่ประทับ เงยหน้ามองออกไปยังทิศทางที่ตั้งดินแดนปัญจธาตุ ในที่สุดทุกอย่างก็คืนกลับมาเป็นปกติ หมดกังวลเรื่องความสมดุลของสามโลก แต่กลับเป็นห่วงบุตรชายคนโตขึ้นมา “ทางออกของดินแดนปัญจธาตุจบลงแล้ว ตอนนี้คงเหลือแต่ทางออกของซื่อเว่ยลูกข้า และทายาทสกุลเกาผู้ถือคันฉ่องทองแดง”“จบเรื่องแล้ว เทพเจ้าทั้งห้าคืนกลับมาสู่ดินแดนปัญจธาตุ กลับคืนสู่ตำแหน่งหน้าที่ที่คู่ควรเหมาะสมแล้ว ข้ากับฟางเฟยก็ถือว่าจบหน้าที่แทนคุณสวรรค์เช่นกัน ท่านซื่อเว่ยต้าตี้ ข้าจะพาน้องสาวข้ากลับบ้านสกุลเกา”เทพเจ้าดวงดาวมองดูสตรีตรงหน้า แม้จะมีความรู้สึกอาลัยในตัวนางสักเพียงใด แต่เมื่อถึงเวลาต้องมายืนอยู่ต่อห