บททั้งหมดของ เธอเป็นของผม: บทที่ 191 - บทที่ 200

เช้าวันนี้ เมืองทั้งเมืองดูปกติเกินไปท้องฟ้าที่สดใส แต่รถยังติดเหมือนเดิม ผู้คนยังเร่งรีบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่สำหรับบางคน วันนี้คือวันสุดท้ายของอำนาจที่มีอยู่ในมือโดยที่เขาไม่รู้ตัวด้วนซ้ำธามยืนอยู่หน้ากระจกในห้องทำงาน สูทสีเทาเข้มเรียบกริบ ภาพสะท้อนในกระจกคือชายที่เชื่อว่าตนคุมทุกอย่างอยู่ใน

การล่มจมที่แท้จริง ไม่ใช่เสียงระเบิด ไม่ใช่การถูกจับต่อหน้าสื่อและไม่ใช่การพังทลายแบบฉับพลัน แต่มันคือช่วงเวลาที่คุณยังหายใจ ยังเดินยังใช้ชีวิตเหมือนเดิมทั้งที่รู้ดีว่า…ไม่มีทางรอดรออยู่ข้างหน้าอีกแล้ว หยกรู้สึกแบบนั้นตั้งแต่เช้าวันถัดมา เธอตื่นขึ้นในห้องพักชั่วคราวที่ไม่มีกลิ่นของตัวเอง ผ้าปูเตียง

คำสั่งจากผู้ใหญ่ไม่เคยมาในรูปแบบของการบังคับที่หยาบกระด้าง มันมักมาในรูปของความหวังดีเหตุผลที่ฟังดูสมบูรณ์และประโยคที่ลงท้ายด้วยคำว่า‘ทำเพื่อทุกคน’เช้าวันนั้น ดารินทร์ตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกอึดอัดตั้งแต่ยังไม่ลืมตาไม่ใช่เพราะอาการแพ้ท้อง ไม่ใช่เพราะร่างกายที่หนักขึ้นแต่เป็นความรู้สึกคล้ายมีอะไรบ

ฝนเริ่มตกตั้งแต่หัวค่ำ ไม่แรง ไม่ซัดสาดแต่ตกต่อเนื่องเหมือนตั้งใจจะไม่หยุดคล้ายความรู้สึกในใจของดารินทร์เธอนั่งอยู่ในห้องไฟดวงเล็กเปิดสลัวกระเป๋าเดินทางวางอยู่ข้างเตียง ยังคงเปิดอ้าเสื้อผ้าถูกพับเรียบร้อยเกินไปราวกับคนที่ไม่กล้าใส่อารมณ์ลงไปแม้แต่นิดเดียวทุกอย่างในห้องดูไม่ใช่ของเธออีกต่อไปบ้านหลั

เช้าวันนั้นไม่ได้เริ่มต้นด้วยความตื่นเต้น ไม่มีเสียงเตือน ไม่มีสัญญาณล่วงหน้าใด ๆ มันเริ่มต้นจากความรู้สึกบางอย่างบางอย่างที่ดารินทร์ไม่อาจอธิบายเป็นถ้อยคำ เหมือนอากาศรอบตัวแน่นขึ้นโดยไร้เหตุผล เหมือนลมหายใจต้องออกแรงมากกว่าเดิมเพียงเล็กน้อย เหมือนหัวใจเต้นช้าลง แต่ทุกจังหวะกลับหนักแน่นกว่าที่เคยเป