All Chapters of วิวาห์ใต้ตัวแทน: Chapter 31 - Chapter 40

ร่วมสองชั่วโมงที่เฝ้ารอด้วยความหวัง ในที่สุดคนที่ทุกคนตามหาก็ปรากฏตัวรถญี่ปุ่นสีขาวคันเล็กแล่นมาเทียบจอดที่หน้าประตูรั้วไม้บานเก่า ก่อนร่างบอบบางจะก้าวลงจากรถ เปิดบานประตูผุพังอย่างทุลักทุเล ก่อนกลับขึ้นรถเคลื่อนเจ้ารถเก่าๆ ไม่ต่างจากบ้าน และบานประตูรั้วเข้าไปจอดภายในบ้านร่างคุ้นตาที่ผอมบางกว่าวันวานมากนักก้าวลงจากรถ เดินมาเปิดประตูหลังรถหยิบข้าวของพะรุงพะรังมาถือเอาไว้เต็มสองมือ หล่อนผ่ายผอมลงมากแต่ใบหน้ายังคงอ่อนหวาน มีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่เช่นเคย จมูกรั้น ริมฝีปากอิ่มสีอ่อน ดวงตากลมโศกคู่นั้นดูสว่างไสวมากกว่ามากกว่าเดิมหลายเท่า หากวาคินไม่แปลกใจ เพราะ… ร่างเล็กที่ก้าวตามลงจากรถคือคำตอบของทุกสิ่ง และเหตุผลของทุกอย่างได้ดีที่สุดแล้วคนตัวน้อยเดินยิ้มร่าเข้ามาช่วยมารดาถือข้าวของอย่างขยันขันแข็ง ระหว่างสองแม่ลูกคงมีแต่เสียงหัวเราะและรอยยิ้มเช่นที่เป็นอยู่ตอนนี้มาตลอดห้าปีโดยที่ไม่มีเขา หล่อนจะดีใจไหมที่ได้พบคนที่ไม่พบกันนาน หรือจะตื่นตกใจแล้ววิ่งหนีหายไ

“แต่กลอย ฮึก กลอยจำเป็นต้องทำ”เสียงสะอื้นเพียงเบาบางของมารดาส่งผลต่อปฏิกิริยาของนีรณาราเป็นอย่างมาก เด็กสาววางคุกกี้ชิ้นสุดท้ายในมือลงในจานดังเดิม คอแข็งตรง กอดอกจ้องมองแขกทั้งสองคนอย่างจับผิดอีกครั้ง ทำเอาคนที่ลอบมองเจ้าตัวน้อยอย่างหวาดหวั่นอยู่ตลอดต้องกระซิบบอกบิดาของแกเบาๆ“เอ่อ คุณวาอย่าทำให้คุณกลอยร้องไห้จะปลอดภัยกว่านะครับ”วาคินจึงได้สติ นึกรู้ว่าบุตรสาวกำลังคิดการณ์ใดในใจอยู่“เอ่อ อย่าร้องเลยนะกลอย”แค่นี้นีรณาราก็แทบจะฆ่าพ่อด้วยหางตาคมๆ อยู่รอมร่อ แต่มารดาของแกกลับปล่อยโฮออกมาหนักกว่าเก่า“คุณวา” เสียงเรียกซ้ำของทัศนัยส่งผลให้วาคินต้องทำอะไรสักอย่างชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอ ปั้นยิ้มส่งให้ เมื่อนัยน์ตาสีเทาเข้มของบุตรสาวเรืองรองขึ้นมา“กะ กลอย” วาคินขยับเข้าไปใกล้ รวบร่างที่กำ

ความจริงต่อให้ยังไม่เจอเขา กลอยใจก็คิดว่าจะพาลูกย้ายไปเรียนโรงเรียนเอกชนดีๆ สักที่เหมือนกัน เพราะตั้งแต่วันที่ถูกเรียกมาพบ แล้วได้รับรู้ว่านีรณาราขาดสติ อาละวาดเกือบทำร้ายร่างกายเพื่อนร่วมชั้นเพราะถูกล้อเลียนว่าเป็นลูกไม่พ่อ หญิงสาวเอ่ยปากถามลูกทั้งน้ำตา แม้เจ้าตัวเล็กจะตอบว่าไม่เป็นไร แต่คนเป็นแม่ก็เข้าใจหัวอกของลูกเป็นอย่างดี ครั้งหนึ่ง… เมื่อนานมาแล้วเธอก็เคยเป็นเช่นนั้น ปากบอกว่าไม่เป็นไร แต่ข้างในมันร้าวระทม“กลอยรู้มาตลอดว่าลูกถูกเพื่อนล้อ พ่อแม่ของเด็กๆ เหล่านั้นก็เหมือนกัน ชอบพูดจากระแหนะกระแหนเวลาที่กลอยมารับลูก เพราะนีน่ามีดวงตาสีเทาเข้ม ไม่เหมือนคนไทยเต็มร้อย ปากคนยื่นยาวเหมือนปากกา พูดโพล่งออกมาไม่ค่อยคิด แม้คำพูดเหล่านั้นจะทำร้ายความรู้สึกเด็กก็ตาม ขนาดกลอยบอกว่าพ่อของแกเสียไปแล้ว คนพวกนั้นยังไม่เชื่อเลยค่ะ ไปไล่ถาม สืบจนแน่ใจว่าไม่มีหลักฐานว่าพ่อของนีน่าเสียจริงๆ จึงเอามานินทาลับหลังกันสนุกปากจนลูกๆ ของพวกเขาได้ยิน เลยเอามาล้อนีน่าต่อ นีน่าเป็นเด็กกิจกรรม ความน่าเอ็นดูของแกเป็นเหตุให้โดนเพื่อนบางคนไม่ชื่นชอบค

“คูมพ่อ”ในที่สุดลูกสาวก็เอ่ยเรียกเขาว่า… พ่อ ใบหน้าที่เคยหม่นเศร้ามีชีวิตชีวาขึ้นมาเล็กน้อย “หนูเรียกพ่อว่าพ่อเหรอคะ”เจ้าตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงักพร้อมฉีกยิ้มกว้าง“นีน่าอยากกลับบ้านหาคุณแม่ค่ะ”นีรณาราไม่รู้หรอกว่าแค่เพียงคำว่าพ่อที่ลูกเอ่ยออกมามันส่งผลต่อหัวใจเย็นชาแค่ไหน กำแพงน้ำแข็งสูงชันที่ก่อตัวขึ้นมาในระยะเวลาสามสิบกว่าปีได้พังลงด้วยสองมือน้อยๆ จากคนที่เก็บทุกอย่างมาสุมเอาไว้ในหัวใจตน ตอนนี้เขาเลือกเก็บเพียงสิ่งที่มีค่า และเป็นยาดีต่อหัวใจเท่านั้น และสิ่งๆ นั้นก็คือ… กลอยใจกับลูกชายหนุ่มไม่ได้ทอดทิ้งมารดา หากแต่เว้นระยะห่างเอาไว้ เช่นที่ท่านทำกับเขา เมื่อก่อนคุณหญิงวารีก็ไม่ได้ทอดทิ้งเขาเสียทีเดียว แต่ท่านเลือกใช้วิธีเว้นระยะห่างกับลูกนอกสมรสด้วยการมอบสถานะ ‘น้องชายบุญธรรม’ ให้เขาแทน &ld

“คุณวา” เสียงเอ่ยเรียกเบาหวิว กระแสเสียงอ่อนลงอย่างชัดเจน หากใบหน้าอ่อนหวานกลับไม่หันมาสบสายตา“ว่าไง”วาคินได้ยินเสียงภรรยาถอนหายใจแรงๆ จึงขมวดคิ้ว แม้ดวงตาจะบวมจนแทบปิดสนิท แต่เขาก็ยังมองเห็นพร่าลางอยู่บ้างเหมือนกัน “มีอะไรหรือเปล่า”กลอยใจหยุดเดิน หันใบหน้าจริงจังขึ้นมอง ดวงตาหวานโศกคู่เดิมมีร่องรอยความไม่พอใจอย่างชัดเจน“ทำไมไม่สู้”นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ติดอยู่ในใจของเธอ รูปร่างของวาคินไล่เลี่ยกับมาวินก็จริง แต่ออกจะสูงใหญ่กว่าเล็กน้อยด้วยเป็นลูกครึ่งยุโรป หากแต่สามีของเธอกลับนอนนิ่งให้พี่ชายขึ้นคร่อมรัวหมัดใส่ไม่ยั้งเช่นนั้น มันไม่สมเหตุสมผลเลย“คุณวาสู้ได้” เธอมั่นใจว่าสามีมีดีกว่าที่เห็นแน่!วาคินหัวเราะเบาๆ พลางจับใบหน้าเพราะรู้สึกระบม ชายหนุ่มเพ่งสายตาผ่านรอบบวมช้ำในบนหน้ามองภรรยา ก่อนคลี่ยิ้มอย่างยากลำบ