All Chapters of วิวาห์ใต้ตัวแทน: Chapter 41 - Chapter 48

“พี่นี่แย่จริงๆ” เขาบอกพร้อมเกาศีรษะแก้เก้อ “แค่นี้ก็คิดไม่ได้ หึงไม่เข้าเรื่อง”พอได้ลองพิจารณาใบหน้าของภรรยากับเรื่องราวที่เลขาสาธยายมาเมื่อครู่ก็กระจ่างใจ กลอยใจงดงามทั้งรูปกายและจิตใจเพียงนี้ย่อมต้องมีผู้ชายเข้ามาให้เลือกมากมายเป็นธรรม ขนาดเขาเองยังต้องเดินต้อยๆ เข้ามาให้ภรรยาเลือกสรรเลย“เมียพี่สวยขนาดนี้ก็ต้องมีผู้ชายมาจีบบ้างแหละ” เขาหัวเราะเสียงดังขึ้น ก่อนหยุดสายตาเอาไว้ที่สองแม่ลูก ไม่มีอะไรที่จะทำให้เขาต้องกังวล ห้าปีที่ผ่านมาพิสูจน์แล้ว ไม่ว่าใครหรืออะไรก็แย่งกลอยใจไปจากเขาไม่ได้ หญิงสาวรักใครรักจริง และรักเพียงคนเดียวจนกว่าจะถึงวันที่มีเหตุให้หมดรักเช่นมาวิน…“ถ้ากลอยคิดจะมีใครคงมีไปนานแล้วเนอะ”กลอยใจหัวเราะเบาๆ มองออกว่าเขาคิดสิ่งใด“ใช่ค่ะ ห้าปีที่ผ่านมามีทั้งหมอ ตำรวจ ทหาร แทบจะทุกสาขาอาชีพมาให้กลอยเลือกตั้งเยอะ” หญิงสาวเกทับอย่างไม่จริงจังนัก

“กลอยขอคิดดูก่อนได้ไหมคะ”วาคินยิ้มตอบ พยักหน้ารับเบาๆ “ได้ครับ ไม่ต้องเครียดนะ สำหรับพี่อยู่ที่ไหนก็ได้ขอแค่มีกลอยกับลูกก็พอ”หลังจากประโยคนั้นกลอยใจก็ยิ่งคิดหนักมากกว่าเดิม หญิงสาวใช้เวลาหลังมื้อเที่ยงไปนั่งเงียบๆ ที่ม้านั่งหลังบ้านเพื่อขบคิดทุกอย่าง นีรณาราเป็นเด็กฉลาด หัวไวก็จริง แต่เด็กก็คือเด็กการปรับตัวจึงสำคัญ ไหนจะเรื่องภาษา ถ้าไปอยู่ที่โน่นลูกก็ต้องเรียกหนักมากขึ้นอีก เธอไม่อยากให้ชีวิตวัยเด็กของลูกต้องถูกพรากไป เด็กหญิงควรเล่นสนุก เรียนในสิ่งที่เหมาะสมกับวัย ไม่ต้องหมกมุ่นกับเรื่องที่ยากเกินกว่าเด็กธรรมต้องเจอ“เฮ้อ” หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ ก่อนเหม่อมองออกไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย ครุ่นคิดทุกอย่างในใจอย่างถ้วนถี่จนกระทั่งตกเย็น มื้อค่ำดำเนินไปพร้อมสมองที่ขบคิดทุกอย่างไปพร้อมๆ กันวาคินสังเกตเห็นสีหน้าของภรรยาโดยตลอด และสีหน้าเช่นนั้นก็ไม่รอดพ้นสายตาของคนจากบ้านเบราเวอร์เช่นกันอาบิ

ตอนพิเศษ 2คูมพ่อขานีน่าอยากมีน้อง! “คืนนี้พี่ขอได้ไหม” เสียงแว่วหวานกับสายตาแพรวพราวที่ส่งมาทำให้กลอยใจขนอ่อนในกายลุกชัน ไม่ต้องจินตนาการก็รับรู้ได้ว่า ‘ขอได้ไหม’ ของชายหนุ่มจะยาวนานแค่ไหน หากว่าหญิงสาวยังลังเล ด้วยเป็นคืนแรกที่นีรณาราต้องแยกห้องนอน“นีน่าจะนอนคนเดียวได้เหรอคะ”“ได้สิ” คนเป็นพ่อตอบทันที โดยไม่ต้องไต่ตรอง ลูกเขาก็รัก แต่ตอนนี้อยาก ‘รัก’ เมียมากกว่า “นีน่าโตแล้ว”ห้าขวบเนี่ยนะ!“แต่ลูกเพิ่งห้าขวบเองนะคะ”วาคินถอนหายใจ มองส่งสายตาเว้าวอน ก่อนเอนตัวนอนหนุนตักภรรยา “พี่ให้ลูกนอนด้วยมาตั้งหลายเดือน อดทนนอนกอดกลอยนิ

ตอนพิเศษ 4ครอบครัว “คุณวา” กลอยใจเอ่ยเรียกสามี ตอนที่ชายหนุ่มกำลังอุ้มร่างบุตรสาวลงจากรถ หญิงสาวรู้สึกไม่ดีที่ต้องเดินกลับมาที่นี่อีกครั้ง มันให้ทั้งความรู้สึกโหวงเหวงในอกแต่ก็รู้สึกได้ถึงความคิดถึงเช่นกันวาคินวางนีรณาราลง จับจูงมือบุตรสาวเอาไว้แน่น ก่อนบอก “อย่างน้อยให้นีน่าได้ยกมือไหว้ตาของแกสักครั้งเถอะกลอย”สิ่งที่คนบ้านนี้ทำไว้มันหนักหนาแค่ไหนเขารู้ แต่ไม่ว่าอย่างไรกลอยใจก็คือลูกสาว… ให้ตัดขาดอย่างไร สิ้นเยื่อขาดใยแค่ไหน สุดท้ายก็หนีความจริงข้อนี้ไม่ได้ หลายวันก่อนเขาได้รับข่าวคราวจากคนที่ไหว้วานให้คอยดูแลบิดาของหญิงสาว เป็นข่าวไม่ค่อยสู้ดีนัก วันนี้เขาจึงตั้งใจชักชวนภรรยามาไหว้และขอขมาบิดาของเจ้าตัว“กลอย” ชายหนุ่มระบายยิ้มส่งให้ มองภรรยาด้วยแววตาห่วงใยพร้อมเอื้อมมืออีกข้างมากอบกุมมือบา