All Chapters of Hold Me Close, Mr. Perfectionist Billionaire : Chapter 371 - Chapter 380

His words struck me harder than I was prepared for. Natahimik ako at natulala sa kanya. Ito na ata ang pinakamasakit na salita na narinig ko mula sa tao.The air inside the car seemed to thicken, dahilan ng matinding pagsikip ng dibdib ko. Sinubukan kong mag-isip ng sasabihin, pero nablangko na ang utak ko.Hindi man nya direktang sabihin pero para na rin nyang sinampal sa akin na kinakalimutan ko sya kahit nasa harapan ko lang naman sya.Pakiramdam ko, may naputol na bahagi sa akin.And it hurt. Sobrang sakit na marinig ito mula sa kanya.It hurt because I had no excuse. No way to deny that he was right.Masyado akong nag-focus sa sariling hinanakit, sa ibang taong sangkot sa pinagdadaanan ko. Ni hindi ko naisip na maging sya ay naaapektuhan din.I was too lost in the chaos of everything falling apart to notice that, somewhere along the way, I had left him behind. And the worst part? He never asked for much.Sinubukan kong ibuka ang bibig, pero walang boses na lumabas. Ano ba dapat k

Dumiretso na kami sa aking munting apartment. Ngayon ay nakatayo ako sa harap ng pintuan nito. Ayaw mapirmi ng kamay kong nakahawak sa susi ng kandado, hindi dahil sa lamig na dulot ng hangin. Riel was standing behind me. He was too close. Sa sobrang lapit nya, ramdam ko ang init ng kanyang presensya. Ang hirap lang baliwalain. Nakatayo lang sya ngunit ultimo paghinga nya ay nagdudulot sa akin ng kakaibang pakiramdam. My heart pounded harder with each second, but I forced myself to focus on unlocking the door. Bwisit! Nakailang subok na ako pero wala pa rin. Ayaw talaga sumakto ng susi sa kandado nito. Dumudulas ito sa metal na para bang ipinagkanulo ako ng sarili kong mga kamay. Alina naman! Nakatayo lang ang mokong. As if naman may ginagawa syang kabulastugan sa likuran mo! It's just a door. You can do this. Sinubukan ko ulit. Sa pagkakataong ito, kinalma ko na ang kamay. Hinigpitan ko lalo ang pagkakahawak sa susi, saka ito pinasok sa kandado. I tried my really best, kaso na

Ang lakas ng epekto ng salita nya sa akin. I didn't know what to say. Didn't know how to react. Mas lalo akong natigilan nang makitaan ko ng kaunting panunubig sa gilid ng mata nya.It was like he was holding something back. A tear.Ang kamay nyang nakapulupot sa akin ay lalong humigpit, dahilan ng pagkakalapit ko sa kanya. Maya-maya pa ay yumuko sya. Akala ko ay hahalikan na ako. Nagulat na lang ako nang isubsob nya ang mukha sa ilalim ng aking panga."Riel..."Hindi ko na mabosesan ang sarili. Kasabay ng panginginig ng boses ko ay ang malakas na pagpintig ng puso ko.Napatingin ako sa balikat nya nang magsimula itong manginig. Ilang saglit pa ay narinig ko ang munti nyang paghikbi.Noong una, hindi pa ako sigurado. Akala ko ay inaamoy lang niya ang aking leeg. Tumigil sa paggalaw ang buong katawan ko nang maramdaman ko ang init at pagkabasa sa bahagi ng leeg ko, kung saan nakasubsob ang mukha niya.He was literally crying."It wasn't easy," he started murmuring against my skin. Gara

"Gusto mo bang iwan kita ulit?" inis kong bulyaw sa kanya, kahit na hindi ko naman ito planong totohanin.Nang-aasar na naman kasi. Kita na ngang nabitin ako, gumaganito pa sya.Tumawa sya at banayad na piningot ang tuktok ng aking ilong."Not a chance," iling nya.His arms tightened around me for a second before he loosened his hold."But..." His voice trailed off. "Let me ask you something."Kinunutan ko sya ng noo.Binasa nya muna ang ibabang labi. Pagkatapos ay seryosong nginuso ang bandang gilid ng kinaroroonan namin, kung saan nakasampay kanina ang mga panty ko.Huwag nyang sabihin..."Were those your panties earlier?" ngumisi sya ng nakakaloko. "They seemed kinda big."Awtomatik na nag-init ang mukha ko sa kahihiyan. Dahil dun ay mabilis akong napatayo. My God! Akala ko nakalimutan na nya!"Riel Takahiro Valderama!"Pinandilatan ko sya ng mata. Ang mokong, humagalpak lang ng tawa."What?" painosente nyang tanong, kahit pigil na pigil naman ang tawa."Wala ka bang ibang makita d

Sa awa naman ng Diyos, nakakain naman kami ng mabuti. Nairaos pa rin kahit madalas syang magbitaw ng mga dirty joke. Siguro, dapat ko na talagang sanayin ang sarili tungkol sa side nyang iyon.Mag-isa kong niligpit ang pinagkainan namin. I even cleaned up the table. Hinugasan ko na rin lahat ng hugasin, at ang pinakahuli ay ang pagwalis ng naging kalat ko sa kusina kanina.Sya? Ayon. Nawala na ako ng tatlong taon pero ang pagiging mahal nyang prinsipe ay hindi nawala. Nakaupo lang sya sa harap ng aking lamesa. Ang baba ay prenting nakatungkod sa kanyang palad. Pinapanood lang ako habang may ngiti sa labi.I rolled my eyes but didn't bother complaining. If he wanted to sit there and gawk, fine. At least one of us was having fun.Pagkatapos kong maglinis, umalis na kami sa kusina. Nakasunod lang sya nang pumasok ako sa kwarto. Doon ko napagtanto na pang-isahan lang pala ang aking kama. Hindi kami kasya.Sobrang liit lang talaga ng kwarto ko. Kahit ang mahiga sa sahig ay walang espasyo.