แบ่งตัวให้พี่เมียและแม่ยาย의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

อนงค์กอดอกแน่น ใบหน้าสวย ๆ แต่ทำหน้าบึ้งตึงของเธอทำเอาพนักงานทั้งบริษัท โดยเฉพาะฝั่งผู้หญิงที่หดหัวกันเป็นแถว ทุกคนรีบแกล้งทำเป็นยุ่งกับงานของตัวเองทันที เหมือนไม่เห็นว่ามีสาวสวยหุ่นดีที่กำลัง "หึงผัว" เดินเข้ามา หลังจากเมื่อกี้พวกเขาได้ยินที่สมศักดิ์พูด ก็เลยรู้ว่าเธอคนนี้แหละคือภรรยาของหัวหน้าสาขาแห่งนี้"มิน่าล่ะ คุณสมศักดิ์ถึงไม่คิดจะไปมีเมียน้อย เมียอย่างกับพิธีกรยุวดีเลย สวยโคตร ๆ" ญาดาคิดในใจ แอบทึ่งกับความสวยของเมียเจ้านาย ไหนจะเสื้อผ้าที่อนงค์ใส่ก็ดูแพง ดูมีคลาสสุด ๆ ไม่มีตรงไหนดูด้อยเลยสักนิด สมศักดิ์รีบชวนอนงค์เข้าไปในห้องทำงานของเขาทันที เพราะตอนนี้โชว์รูมกำลังแน่นไปด้วยลูกค้าที่มาดูรถรุ่นใหม่ ๆ ที่จอดโชว์อยู่ "มิน่าถึงติดอยู่ที่นี่ได้ตั้งนาน ลูกน้องพี่แต่ละคนสวย ๆ ทั้งนั้น แถมพี่ก็ชอบโปรยเสน่ห์ใส่เขาอีกต่างหาก" อนงค์บ่นเสียงหงุดหงิด เพราะกำลังหึง "ไม่…ไม่ใช่อย่างนั้นนะที่รัก ผมทำดีด้วยเพราะผมดีใจกับผลงานลูกน้องต่างหาก โชว์รูมที่เมื่อก่อนเงียบเหมือนป่าช้า ตอนนี้กลับมาคึกคักทุกวัน อย่างน้อยวันหนึ่งก็ขายรถได้สักห้าคัน บางวันดวงดี ๆ หน่อยก็พุ่งไปสามสิบคันเลย" ส

คำขอลางานของสมศักดิ์ หัวหน้าก็อนุมัติให้ทันที ไม่รู้ทำไมรอบนี้เขาถึงรู้สึกใจหวิวๆ อยากไปเจอพ่อที่ไม่ได้เจอกันเกือบยี่สิบสองปี จนสมศักดิ์แทบจำหน้าพ่อไม่ได้แล้ว แต่อนงค์ไปด้วยไม่ได้ "พี่นี่ขอลากะทันหันตลอด ไปคนเดียวเลยแล้วกัน ฝากสวัสดีพ่อผัวด้วย!" อนงค์บ่นๆ ตอนสมศักดิ์บอกว่าจะพาเธอไปหาพ่อที่มานาโด สมศักดิ์ได้ข่าวนี้มาจากญาติฝั่งพ่อของพ่อที่อยู่บันดุง และได้ที่อยู่ของพ่อจากทางนั้น "พ่อเธอ จรัลน่ะ แต่งงานครั้งที่ห้ากับผู้หญิงมานาโดเมื่อสิบกว่าปีก่อน ก็เลยไปอยู่ที่นั่นกับเมียคนนั้น เมียคนที่สองสามสี่หย่าหมดแล้ว ไม่รู้ทำตัวอะไรของพ่อเธอ ไม่เห็นเข็ดสักที เจ้าชู้ไม่เลิก" เตห์ลาดา ป้าของเขาเล่า เตห์ลาดายังส่งรูปพ่อมาให้ด้วย แต่เป็นรูปเก่า เธอบอกว่าได้รูปมาไม่นานหลังพ่อแต่งกับเมียคนที่ห้า หลังจากนั้นก็ไม่เคยติดต่อกันอีกเลย สมศักดิ์ตกใจเหมือนกัน พ่อเรามีเมียเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ…หรือจะมีลูกทิ้งไว้ทุกครั้งที่แต่งงานนะ เขาคิดแล้วก็ส่ายหัว ระหว่างบินไปมานาโด สมศักดิ์หยิบมือถือขึ้นมาดูหน้าพ่อแท้ๆ ของตัวเอง ถึงได้รู้ว่าหน้าตาทั้งสองแทบจะคล้ายกันมาก แต่พ่อผิวขาวกว่า เพราะเป็นลูกครึ่งอาหรับกั

"ฉันกัญญา เมียคนที่ห้าของจรัล จรัลอยู่ไหนล่ะ? เอ๊ะ…หน้าตาเธอเหมือนจรัลตอนหนุ่มๆ เลยนะ?" ผู้หญิงที่ยังดูสวยคนนี้จ้องสมศักดิ์กลับ สีหน้ามีแววชื่นชมอยู่ด้วย"ผมสมศักดิ์ ลูกของพ่อจรัลกับเมียคนแรกครับ…ป้ากัญญา พ่อเพิ่งฝังที่สุสานของเทศบาลไปเมื่อกี้เอง" สมศักดิ์ตอบนิ่งๆ แล้วชวนเธอเข้าไปในบ้าน เพราะข้างในมีเก้าอี้อยู่ตัวเดียว"หา…ตายแล้วเหรอ?" กัญญาทำหน้าตกใจพลางนั่งลงบนเก้าอี้รับแขกตัวเดิม—ที่จรัลเพิ่งเสียไปตอนกลางวัน แต่สมศักดิ์ตกใจยิ่งกว่า เพราะเขาเห็นสร้อยคอที่เป็นสัญลักษณ์ความเชื่อของกัญญา"ตอนแต่งกับพ่อหน้าโต๊ะอิหม่าม ป้ากัญญาเคยเข้ารับอิสลาม…งั้นแปลว่าป้ากลับไปนับถือศาสนาเดิมแล้วสินะ" สมศักดิ์คิดในใจแล้วถอนหายใจ พร้อมกับรู้สึกเสียดายที่เธอเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเหมือนไม่มั่นคง"สมศักดิ์ ป้าขอถามหน่อย…เธอได้เจอห่อสีดำที่พ่อเธอซ่อนไว้ในบ้านนี้ไหม?" กัญญาตกใจเรื่องอดีตสามีตายได้แค่แป๊บเดียว เหมือนนี่แหละคือเป้าหมายจริงๆ ที่เธอมาที่นี่สมศักดิ์สะดุ้งในใจ ชัดเลยว่าเธอมาตามหาเอกสารใบนั้น เขาเลยเริ่มไหวตัวทันที"ขอโทษนะครับป้า ตอนผมมาถึง พ่อพูดไม่ค่อยได้ แถมขยับตัวยาก ผมก็เลยไม่รู้อะไรเรื่อง

สมศักดิ์ย่อตัวลงใกล้ๆ ซาร่าแล้วมองหน้าเด็กน้อยดีๆ แวบแรกก็เห็นเค้าหน้าเขาอยู่บ้าง แต่ประมาณหกสิบเปอร์เซ็นต์กลับเหมือนกัญญา—แม่ของเด็กมากกว่าจริงๆ เด็กคนนี้หน้าตาดี แต่ผอมแห้งและดูไม่ค่อยได้รับการดูแล จนเหมือนเด็กที่เก็บมาเลี้ยงจากข้างถนน"ซาร่า เดี๋ยวพี่ไปส่งกลับบ้านป้านะ ตอนนี้ก็เย็นแล้ว…" สมศักดิ์พูดกล่อมเบาๆ"ไม่เอา หนูกลัวการกลับบ้าน หนูอยากอยู่ตรงนี้เฝ้าแม่…ป้ากับลุงชอบตีหนู แล้วลูกๆ ป้าลุงก็ตีด้วย" ซาร่าตอบ ทำเอาสมศักดิ์ตกใจ"อยู่ตรงนี้เหรอ…นี่มันสุสานนะซาร่า งั้นเอางี้ก็ได้—ไปกับพี่ก่อน พี่พาไปโรงแรม แต่แวะซื้อเสื้อผ้าก่อนนะ เสื้อผ้าหนูต้องเปลี่ยนแล้ว" สมศักดิ์ชวน พลางจับมือซาร่าให้ลุกขึ้น คราวนี้เด็กน้อยยอมตามง่ายๆ"งั้น…พี่ก็เป็นพี่แท้ๆ หนูจริงๆ เหรอ จากพ่อจรัล?" ซาร่าถาม มองหน้าเขาแบบใส่ซื่อพอเห็นหน้าซื่อๆ ของซาร่า ที่มีส่วนคล้ายเขาจริงๆ สมศักดิ์ก็เชื่อเต็มร้อยว่าเด็กคนนี้เป็นน้องเขา และพ่อของทั้งคู่ก็คือจรัลทั้งที่ตอนแรกเขายังแอบสงสัยว่าเด็กอาจไม่ใช่ลูกของพ่อจริงๆสมศักดิ์พาน้องไปซื้อเสื้อผ้าให้ทีเดียวหกชุด พอถึงโรงแรม เขาก็อาบน้ำให้น้องเอง ขัดคราบสกปรกออกจนผิวขาว

"พอเถอะ…อย่าไปคิดมากเลย คิดถึงฉันบ้างไหม?" ลไมกระซิบ พลางขยับเข้ามาใกล้สมศักดิ์ที่เมื่อกี้นั่งนิ่งไป เพราะช็อกเรื่องสปอนเซอร์หลักของธุรกิจกาแฟกับซาลอนของลไมและเพื่อน สมศักดิ์เลยไม่ลังเลที่จะกอดร่างหอมๆ ของเธอ ลไมก็กอดตอบทันที ลมหายใจของเธอรินรดใบหน้าสมศักดิ์ แล้วทั้งคู่ก็จูบกันแน่นๆ เหมือนได้ระบายความคิดถึงที่อัดอั้นมานาน "สมศักดิ์…เหมือนมีอะไรตึงๆ นะ ไม่ไหวแล้ว อยากจะ…บุกสวนของฉันแล้วใช่ไหม" ลไมกระซิบแบบยั่วๆ พลางสอดมือเข้าไปในกางเกงผ้าฝ้ายของสมศักดิ์ จนเขาหัวเราะเบาๆ แล้วชี้ไปทางห้องของซาร่า "ย้ายไปที่ห้องกันเถอะ…มันอยากเข้ากรงเต็มทีแล้ว" สมศักดิ์ตอบ พลางแนบริมฝีปากลงที่ซอกคอลไม จนเธอครางแผ่วๆ กลัวซาร่าจะได้ยิน สมศักดิ์ยิ่งตะลึง…หน้าอกขาวๆ ของลไมปลายตั้งแล้ว เหมือนรอให้เขาจัดการอยู่ เขาอุ้มลไมเข้าห้อง แล้วทั้งคู่ก็ปล่อยตัวปล่อยใจอยู่ด้วยกันเต็มที่—ห้องเดียวกับที่เขาเคยใช้มีอะไรกับป้าอาชราและอนงค์มาก่อน พอริมฝีปากสมศักดิ์แตะลงบนอกอิ่มๆ ของเธอ ลไมก็เผลอหลุดเสียงออกมา ราวกับเผ็ดจนกินมาม่าเผ็ดระดับเจ็ด สมศักดิ์ที่แต่แรกก็ชอบสัดส่วนของลไม ซึ่งคล้ายอนงค์อยู่ไม่น้อย ก็ยิ่งปล