Lahat ng Kabanata ng OBSESSION His Indecent Proposal: Kabanata 241 - Kabanata 250

Bianca POV Sa wakas... dumating na rin ang araw na matagal ko nang hinihintay. Ang araw ng operasyon sa aking mga mata. Finally, the day I’ve been praying for has come. Ang sabi ng doktor pagkatapos ng lahat, matagumpay daw ang naging takbo ng lahat. Maayos at naging maganda ang resulta ng operasyon. Ang kailangan ko na lang daw gawin ay magpahinga ng isang araw, at saka pa lang tatanggalin ang benda na nakabalot sa buong mukha ko. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. I am so excited to see again! Sobrang saya at pananabik ang nangingibabaw sa dibdib ko. Halos hindi ako makahinga sa tuwa. Dalawang taon... dalawang taon akong namuhay sa dilim, sa kawalan ng liwanag, at ngayon, parang panaginip na lang na malapit nang magkatotoo na makikita ko na ulit ang mundo. Pero higit sa lahat, excited na akong makabalik ng Pilipinas. Doon... doon ko siya hahanapin. Doon ko hahanapin si David. Walang nagbago. Kahit matagal na panahon na ang lumipas, kahit malayo kami sa isa't isa, ka

DAVID POV I truly enjoyed that night with the two women I paid to be with me. I let myself get lost in the pleasure, laughed, and let everything else fade away. For those few hours, I didn’t feel the weight of my failures anymore. I didn’t feel the pain of what I lost or the emptiness I’ve been carrying around. It was just me, enjoying the moment, forgetting everything else that was tearing me apart inside. It felt good to feel something other than heartache, even if it was just physical. Pero at least, may pansamantalang gamot sa sakit. So the next day, inulit ko ulit. Nasarapan ako kaya hinanap-hanap ko. I told myself, I would do the same thing but with a different woman instead—someone new—and spent the entire night with her just to feel that same rush again. Gusto kong turuan ang sarili ko na huwag mag-stick sa isa dahil sobrang sakit kapag nahulog ka nang walang sasalo sa 'yo. It didn’t matter who she was or what she looked like—all I cared about was the temporary rel

Asa na asa si Guilbert na tunay at totoo ang lahat ng ipinapakita ni Bianca sa kaniya. Akala niya ay unti-unti na itong nahuhulog at nagbubukas din ng damdamin para sa kaniya. Ipinakita ni Bianca sa lahat ng pagkakataon na tama ang desisyon nitong buksan ang puso at bigyan siya ng pagkakataon. Ginawa ni Guilbert ang lahat ng alam niyang paraan para mapasaya at maparamdam kay Bianca na espesyal ito sa kaniya. Araw-araw niya itong dinadalhan ng mga bulaklak, iba-iba ang kulay at uri, para lang mapangiti ang dalaga. Madalas din siyang dumalaw at ipinagluluto ng masarap na pagkain, at sabay nilang kinakain ang mga ito habang nanunuod ng pelikula sa sala. Sa paningin ng lahat, perpekto sila. Magkahawak-kamay sila habang nanunuod, magkadikit ang kanilang mga ulo, at sobrang lambing at tamis ng kanilang turingan sa isa’t isa—kahit pa nakakatakot at nakakapangilabot ang palabas na pinapanood nila. Ngunit may isang bagay na hindi maunawaan ni Guilbert, bagay na nagdudulot ng kaunting pag

BIANCA POV Umalis na ang mga magulang ko kaninang umaga. Tiyak na abala na sila ngayon sa pupuntahan nila at tatlong araw silang mawawala dito. Kaya naman, naiwan akong mag-isa lang dito sa bahay kasama ang mga katulong na sadyang kilala ko naman at hindi mahigpit katulad nina Mommy at Daddy. Ito na ang panahon. Ito na ang hinihintay ko. Agad kong kinuha ang telepono at niyaya ko si Guilbert na lumabas kami mamayang gabi. Sinabi kong gusto kong lumabas, magpalipas ng oras, at magpakasawa dahil wala muna ang mga magulang ko. "sure, mahal. Kahit saan mo pa gustong pumunta,"At gaya ng inaasahan ko, agad naman itong pumayag at tila tuwang-tuwa pa nga dahil kusa ko itong inimbita. Ang hindi nila alam, ang hindi niya alam ay nakahanda na ang lahat para sa gagawin kong pagtakas. Ilang gabi ko ring inayos at inihanda ang lahat nang palihim. Nakatago na sa loob ng maliit na bag na dadalhin ko ang aking passport, sapat na pera para sa lahat ng kakailanganin ko, at ang iba ko pang mahahala

BIANCA POV Biglang bumukas nang malakas at padabog ang pinto. Sa pagtingin-tingin ko, may pumasok na isang lalaki—matangkad, malaki ang pangangatawan, at tila nagmumula sa dilim dahil sa suot niyang kulay itim na damit mula ulo hanggang paa. Nakatalikod siya sa akin habang seryosong nagbibigay ng utos sa mga kasama niyang nagbantay, kaya hindi ko agad masilip ang mukha niya. Pero sa bawat galaw niya, sa bawat pagtaas at pagbaba ng braso niya, kitang-kita ko ang buong katawan at likod niyang punong-puno ng mga tattoo. Halos wala nang matirang puwang sa balat niya dahil sa iba't ibang disenyo, mga guhit, at mga salitang nakaukit doon—mga bagay na sadyang nakakatakot tignan at nagpapakita ng kung anong uri ng tao siya. Dahil sa nakikita ko, napaatras ako at napaluhod pabalik sa sahig habang mahigpit na mahigpit na niyayakap ko ang sarili ko. I was trembling in pure fear. Nanginginig ang bawat kalamnan ko, maging ang mga kamay at tuhod ko ay hindi ko na makontrol sa tindi ng kaba at t