บททั้งหมดของ LOVE ATTACK Hostage and the Syndicate: บทที่ 171 - บทที่ 180

Sa halip na sa CR ng hallway magpunta pagkagaling sa frisking area, ay mas pinili ni Cacai na dumiretso sa locker room ng mg empleyado. May CR din naman sa loob nun. Iihi lang dapat ang plano niya. Pero matapos makita at malaman na si Leon pala ang anak ng among sinasabi nila ay parang biglang nagbago ang isip niya na magtrabaho pa dito. Kaya nga dito siya nagtungo sa locker room para kunin ang cellphone niya at tawagan si Liam. Gusto niyang sabihin dito na kung pwede ay magpatransfer na lang siya sa ibang kumpanya. At kung hindi pwede ay idodrop na lang niya ang task. Hindi na lang siya sasali tutal ay hindi naman ito compulsory. Ibig sabihin ay kusang loob ang pagsali sa task ng Computer Club. Mas gugustuhin pa niyang tumambay kesa naman makasama sa iisang lugar ang lalaking nanakit sa kanya. Umiiwas na nga siya sa Pacific Air tapos kay Leon din pala ang bagsak niya. At ang pinakamalala pa sa lahat ay pag-aari pa pala ito ni Subas. Natatakot siya sa matandang yun. Paano na lang

“Anong problema mo?” takang tanong ni Joy ng mapansin niya si Cacai na tila palinga linga at hindi mapakali.Kasalukuyang ipinapakita ni Joy kay Cacai kung anong gagawin kapag may discrepancy sa system sa tally ng mga nareceived na items.Nang marinig ni Cacai ang boses ni Joy ay umiling siya saka muling ibinalik ang tingin sa screen ng computer.“Wala naman… Feeling ko kasi parang laging may nakatingin.” hindi mapigilang ibulalas ni Cacai ang saloobin.Mahinang natawa si Joy.“Ganda problem yarn?” anito. “Merun naman talaga eh. Yung mga delivery boys dyan, panay ang tingin sayo.” biro nito.Umiling si Cacai. Iba kasi ang nararamdaman niya.“Hindi yun, parang nakatingin na hindi natin nakikita?” mahinang sabi niya.Biglang sumingit sa usapan si Michelle.“Hala! Baka totoo nga.” anitong namimilog ang mga mata.Takang lumingon si Cacai sa kanya.“May third eye ka siguro.” sabi ni Michelle.“Ha?” lalong naguluhan si Cacai dahil sa sinabi nito.Biglang inusod ni Michelle ang silya nito pal

Sa loob ng sasakyan, bumukas ang pinto sa driver’s side. Agad na pumasok si Leon. Hindi pa man siya tuluyang nakaka-upo nang harangin siya ng tanong ni Cacai.“Ano bang problema mo? Nababaliw ka na ba?” galit ang boses niya.Hindi pa rin niya nakakalimutan kung paano siya pinaiyak nito. Bitter pa rin siya na basta na lang siya nito pinalayas sa mansyon pagkatapos na halos ibigay na niya ang pagkababae niya. Tapos ngayon ay ang kapal nang mukha nitong magpakita at sapilitan siyang isasama. Hindi naman siguro kaartehan kung hanggang ngayon ay masama pa rin ang loob niya dahilan kung bakit ayaw muna niyang makita o makausap ang lalaking ito. Hindi man siya kasing talino gaya ng ibang babae, pero may pride naman siya kahit paano. Ganunpaman, kahit anong inis niya ay hindi na niya tinangka pang tumakas o tumakbo palabas ng sasakyan dahil magpapagod lang siya. Sa lakas ni Leon at dami ng tauhan nito, siguradong wala siyang kawala dito.Hindi niya maunawaan kung bakit kailangan itong ga

Bahagyang gumalaw si Cacai nang marinig ang mahinang katok sa pinto.“Cacai.” narinig niya ang boses ng Ate Larah niya.Pinunasan niya ang pisnging basang basa ng luha saka umalis sa pagkakadapa. “Pasok po.” aniya saka naupo sa gilid ng kama.Bumukas ang pinto at pumasok si Larah na nag-aalala. Nasa kusina siya kanina nang marinig ang boses ni Cacai. Pero pagdating niya sa salas ay hindi na niya inabutan pa ang dalaga.Tanging si Leon na lang ang kanyang nakita. Nakatayo lang ang lalaki na parang na-estatwa habang ang mata ay tila napako na sa hagdan kung saan si Cacai dumaan.Kilala na ni Larah si Leon dahil na rin kay Benito. Kaya naman hindi na siya nagulat nang makita ito. Nilagpasan niya ito at dumiretso na siya sa silid ng dalaga. Nang buksan niya ang pinto ay bumungad sa kanya ang umiiyak na si Cacai habang nakaupo sa gilid ng kama.Habang si Cacai naman ay panay ang pahid ng luha gamit ang sariling kamay. Hindi agad siya nilapitan ni Larah. Nagtungo ito sa drawer ng kanya

Dali daling bumalik sa kanyang silid si Cacai saka dumiretso sa banyo. Pagharap niya sa salamin ay ganun na lang ang hiya niya nang makita ang itsura ng sarili. Yung suot niya kitang kita pala na wala siyang bra. Pero hindi naman yun ang inaalala niya. Nakita, nahawakan at nahalikan na yun ni Leon, ano pa bang ikakahiya niya. Dun siya nahihiya sa itsura ng mukha niya. Hindi pa siya nagsusuklay at para siyang sinabunutan. Yung mata niya, buti na lang at walang dumi. Pero kahit na, nakakahiya pa rin. Dati naman ay wala siyang pakialam kahit ano pang itsura niya. Pero iba na ngayon kasi baka tumatak ito sa utak ni Leon. Naiisip pa naman niya na ang gaganda ng mga taga admin at HR ng North Point. Si Joan.., kahit nakakairita yun, ang seksi at ang ganda pa rin nun. Tapos lagi pang nakabuntot kay Leon, kesyo SOP daw. Inis siyang pumasok sa shower at nagsimulang maligo. Nang matapos ay naglakad siya palapit sa kanyang closet at para maghanap ng maisusuot. Nang may marinig siyang kumakat