Alle Kapitel von LOVE ATTACK Hostage and the Syndicate: Kapitel 21 – Kapitel 30

Sa kalaliman ng gabi, habang payapa ang paligid at mahimbing na natutulog, mahinang pag ungol ang kumawala sa bibig ni Leon. Dinadalaw siya ngayon ng nakaraan sa gitna ng kanyang panaginip. Muling bumabalik ang mga larawang matagal na niyang ikinubli sa kanyang alaala….. “Aray! Dahan dahan naman. Parang sinasadya mo na yatang diniinan yan ah.” nakangiwing reklamo ng disiotso anyos na si Leon. Natatawang ibinaba ni Renz ang hawak na ointment. “Bakit ba kasi humarang harang ka pa. Ayan tuloy…” anitong nakangiti pero bakas sa mga mata ang pait na nakakubli sa likod nun. Maingat na ibinaba ni Leon ang kanyang tshirt habang napapangiwi, pagkuway humarap sa kanyang pinsan. “Alangan namang hindi, kawawa naman yung latigo ni Uncle kung puro sa likod mo lang mapupunta. Para namang hindi tinatablan yang balat mo kaya sinalo ko na at nang hindi mapahiya yung latigo niya.” wika ni Leon. Idinaan na lang sa biro ang sagot para maging magaan ang sitwasyon. “O, ikaw naman. Akina yang ointment

“Ayan po, may dasal na yan. Kaya pwede nyo rin pong gamiting anting anting yan. Pampahaba ng buhay kaya hindi ka na po ulit tatamaan ng kahit ano.” wika ng batang si Iska na may matamis na ngiti….. Napabalikwas si Leon sabay sapo sa dibdib. Saka niya narealized na panaginip lang pala pero lahat nang yun ay totoong ala-ala. Sa napakatagal na panahon ay bigla na lang yung nanumbalik. Kinapa-kapa niya ang dibdib at bigla na lang siyang nabahala ng walang makapang kwintas. Pagkuway naalala niyang naiwan nga pala nya yun sa silid niya. Hindi niya naisuot dahil katatapos lang niyang magshower nang biglang mag radyo mula sa guard house at sinabing may dumating na bulaklak ng patay. Kaya sa pagmamadali ay nakalimutang niyang isuot ang kanyang kwintas. Tapos ay biglang napaisip... Kung isinuot ba niya yun, hindi ba siya tatamaan ng bala? Napailing na lang siya at lihim na natawa dahil sa naisip. Palibhasa'y madaling araw na siyang nakatulog, kaya naman tanghali na rin siyang nagising. L

Hindi na nila hihintayin pa sina Ate Tesa dahil nag-aani pa ang ito ng mais kasama ang asawa. Nagpasalamat at nagpaalam naman sila sa dalawa bago ang mga ito umalis kanina. Hindi na rin nila dinala pa ang gym bag. Puro gamot lang naman ang laman nun kaya iniwan na lang nila yun sa kubo. Masyado rin itong malaki at magiging abala lamang yun sa biyahe nila. Kaya naman belt bag na galing kay Ate Tesa na lang ang isinuot ni Cacai kahit tubig lang ang laman. Diskumpyado man si Leon ay umangkas na rin siya ng motor, dun sa likod ng dalaga. Wala rin naman siyang ibang pagpipilian. Para sa kanya ay mabuti na rin ito kesa maglakad. Kung hindi lang sariwa ang kanyang sugat ay siya na ang magmamaneho ng motor dahil marunong naman siya. Nagulat pa si Leon nang mabilis na umarangkada ang motor pagkastart na pagkastart ng sasakyan.., ….tapos ay biglang break din kaya napakapit siya sa magkabilang balikat ni Cacai. “Marunong ka ba talaga?” dudang tanong niya. “Sorry po, excited lang

Cacai POV Naiiling na kinuha ni Leon ang cellphone sa kamay ko saka tumalikod. Naglakad siya palayo at may tinawagan. Siguradong magpapasundo ito sa mga tauhan niya. Mabuti na lang at may signage sa di kalayuan at yun ang narinig kong binanggit ni Leon sa kausap kaya alam kong madali kaming matutunton ng kung sinomang kanyang tinawagan. Pagkatapos niyang makipag-usap hindi pa rin niya ako kinakausap. Ilang minuto pa ay may dumating na agad na isang sasakyan. Pumarada yun sa tapat namin. Pagkuway bumaba sa passenger seat ang isang pamilyar na lalaki, si Hito. “Boss..” nakangiting sabi nito nang makita ang amo saka binuksan ang pinto sa likod. Tumango lang si Leon dito at naglakad palapit sa kotse. Akala ko ay sasakay na ito pero huminto siya at nilingon ako. “Get in.” utos nito habang nakatingin sa akin. Hindi muna ito pumasok. Hinintay muna akong sumakay. Sunod ay siya naman. Isinara ni Hito ang pinto at ito naman ang huling sumakay. “Boss, yung mga kasama natin p

Nandito pala siya. Akala ko ba hindi siya dito nakatira? Nakita ko siyang pumasok sa isang pinto. Kahit malayo tanaw ko na parang hindi naman silid yun dahil pagbukas niya ng pinto ay may mga baitang ng hagdan. Ano kayang merun dun? “Huy…, anong sinisilip mo dyan?” Nagulat ako nang may biglang magsalita sa likod sabay tapik sa balikat ko. Paglingon, nakita ko si Dina. “Pinapasundo ka ni Manang.” aniya tapos ay sinundan ang direksyon na tinitingnan ko. “Kaninong kwarto yun?” tanong ko at ininguso ang pintong pinasukan ni Renz. “Ah..” tumatangon ani Dina. “Nakita ko si sir Renz na pumasok dun.” Biglang umaliwalas ang kanyang mukha. “Talaga? Andito siya?” tanong niya sa halip na sagutin ako. Tumango ako pero nasa pinto pa rin ang atensyon ko. “Anong merun dun?” tanong ko ulit. Hinila ako ni Dina palayo tapos ay mahinang bumulong. “Secret room yun. Wag na wag kang pupunta dun. Bawal tayong pumasok. Si Manang lang ang kasambahay na pinapayagan dyan.” anito ha