《Sirit (SPG)》全部章節：第 181 章 - 第 190 章

Months passed, and it still felt like we were newlyweds. Pero minsan, nasasaway ko na si Alex dahil sa pamamalagi niya sa bahay. He was neglecting his work because of me, even though I was perfectly fine. Iyon ang madalas naming pag-awayan.I even stopped working para hindi na siya mag-alala, pero lately napapansin ko na mas lalo siyang hindi pumapasok sa opisina.Maraming beses ko na siyang in-assure na okay lang ako, that I can handle myself, pero wala, hindi siya nakikinig. Sa sobrang inis ko, umalis ako ng bahay at pumunta kay Rosa sa dati naming apartment. Buti at wala si Eun kaya malaya kaming nakapag-usap.“Bakit mo iniwan? For sure hahanapin ka no’n,” sabi ni Rosa, napapailing.Nandito kami ngayon sa sala, kumakain ng prutas habang nanonood.“I’ve already told him I’m okay, but he won’t listen to me.”She sighed. “Baka natatakot lang.”I rolled my eyes. “Nag-iingat naman ako. May CCTV pa nga kami sa penthouse para makita niya ang ginagawa ko. He monitors everything. Nababagot

Kinabukasan, maaga kaming namalengke ni Rosa. Halata ang pamumugto ng mga mata niya, kaya hindi ko na lang inusisa.Si Alex naman, nagpaalam sa akin na may ka-meeting siya, kaya mag-isa siyang umalis. Wala naman akong work dahil weekend.Nang nasa palengke kami, naghiwalay kami ni Rosa. Ako ang nag-volunteer bumili ng mga sangkap, siya naman sa isda. Kaso may naka-encounter akong lalaki. Mukha siyang foreigner, pero ang kinainis ko, kinuha niya ang sibuyas na pinili ko.“That’s mine.” Pinanliitan ko siya ng mata.Hindi niya ako pinansin. Hindi ba niya ako narinig? Sa inis ko, inagaw ko iyon sa kamay niya.“Sinabi nang akin ’yan!” singhal ko. “Hindi mo ba nakikitang nakatabi?”Malamig siyang tumingin sa akin. “May pangalan ba? Paano mo nasabing sa’yo?”Uminit ang ulo ko sa sinabi niya. “Wow ha. Kailangan na pala ngayon may pangalan? Baka sabihin mo kailangan din birth certificate. Kita mong nakatabi, oh! Mamimili pa ako kaya tinabi ko. Utak din ha?”Tumawa siya. “Fine. Iyo na. Mag-eska

Anong meron sa mga lalaking ’yon? Tumakas ba si Yuan?“I’m not marrying anyone. Kanila na ang mana, wala akong pakialam. I have my peaceful life here. I can work. Just stop coming here,” mariin niyang sabi bago siya tumalikod, pero saglit siyang napatingin sa akin.Nag-iwas agad ako. Bakit? Bakit sa akin siya nakatingin?“Hala ka,” bulong ni Rosa sa tabi ko. “Baka ikaw ang type.”“Baliw,” sagot ko agad.Pero hindi ko maalis sa isip ko ’yong tingin niya. It's not the same anymore. Pakiramdam ko ibang tao siya, na parang… may gustong sabihin.Lumapit ang isa sa mga naka-formal kay Yuan. “Your father won’t take no for an answer.”Father?Napakunot ang noo ko. Mayaman?Tagapagmana ba siya?Tumawa si Yuan nang walang saya. “Then tell him to find another son.”Ramdam ko ang pagbigat ng hangin. Hindi na ito simpleng pasaway na kapitbahay. Pakiramdam ko may tinatakbuhan siya.Lumapit si Alex sa tabi ko, halatang nag-oobserba din.“Let’s go inside,” mahinahon niyang sabi.Pero bago kami makagal

Namimisteryosohan ako sa kanya. I don’t know if he’s up to something, bad or good, but there’s something about him.Lumipas ang mga araw na tahimik naman. Pero napapansin ko si Alex na mas nagiging busy. Madalas overtime, madalas may tawag o kausap sa phone. Hindi na niya ako maihatid kaya driver na lang mula sa kumpanya niya ang naghahatid-sundo sa akin.Isang hapon, habang naglalakad ako pauwi sa apartment, napansin ko si Yuan na may kinakalikot sa sasakyan niya.Diretso lang ang tingin ko sa daan. Hindi ko siya pinansin.“Mag-isa ka lang yata umuwi,” panimula niya.Hindi ako tumigil.“Where’s your perfect husband?” dagdag niya.Ignore, Thisa. Ignore him. Huwag na huwag kang lilingon—napasinghap ako nang maramdaman ko ang magaan pero bigla niyang paghila sa braso ko.“Bakit?” mariin kong tanong, agad binawi ang kamay ko.“I’m asking you,” malamig niyang sagot.“Anong karapatan mong kausapin at hawakan ako?”“Well…” bahagya siyang ngumiti. “Soon.”Nanlamig ako. “W-What are you talkin

“Let me handle this, Thisa. I don’t want you to get involved. Put your trust in me, please,” halos pakiusap ni Alex. “Ayokong ma-stress ka. I’m so fvcking worried about your condition. So please…”Nakatingin lang ako sa kanya. Pagod ang mga mata niya. Hindi lang dahil sa trabaho, kundi dahil sa takot, kaya doon ako napapayag. May tiwala naman ako sa kanya, hindi ko lang maiwasan mag-alala.Hindi na ako bumalik sa apartment. Dinala ako ni Alex sa penthouse namin para mas sa seguridad namin. Isinama ko rin si Rosa habang hinihintay namin ang pagbalik ng asawa niya.Mas mahigpit ang security sa penthouse namin ngayon. May sariling elevator access. May guards sa labas, pero kahit gaano kahigpit, hindi nababawasan ang bigat sa dibdib ko. Nag-aalala ako sa asawa ko.Bumalik ako sa trabaho, pero hindi na tulad ng dati, kasama ko na si Rosa palagi, kagustuhan na rin ni Alex para mabantayan namin ang isa’t isa.Mas naging hands-on ako sa kumpanya bilang event manager, doon ko nakita kung gaano