《Sirit (SPG)》全部章節：第 201 章 - 第 210 章

Hindi ko mabilang kung ilang posisyon ang nagawa namin sa sofa bago niya ako tinigilan. Sa sobrang pagod ko, muntik pa akong ma-late sa trabaho.Bago ako umalis ng clinic, sinigurado ko mo nang may makakain siya, pero iniwan ko pa rin ang phone ko sa kanya. Nalinis ko na rin ang sugat niya at napalitan ng bandage.Kahit pagod, pumasok pa rin ako kasi alam kong may naghihintay sa aking mga pasyente.Hanggang ngayon nanghihina pa rin ang mga hita ko. Sinusubukan kong lumakad ng maayos at baka mapansin ng mga katrabaho ko, at asarin pa ako.That Yuan, hindi ko alam na ganun siya kahalimaw sa makipagsèx. Kundi pa yata ako lumapaypay, hindi siya titigil. Ngayon, ang sakit ng pagkababàe ko. Gusto ko sana magpacheck-up sa kaibigan kong OB pero nah, asar ang aabutin ko sa kanya kapag nakita niyang namumula.I admit, malaki at mataba ang pagkalalakì ni Yuan. No'ng sukatin ko, nasa 6-8 inches and imagine kung gaano kataba 'yon na nagpepenetrate sa loob ko, iyak na lang.Bukod doon, parang walan

Habang kumakain kami sa sala, kung saan nakaupo ako sa kandungan niya at nakaharap sa malaking TV, tila hindi pa rin sapat kay Yuan ang init na pinagsaluhan namin sa kusina. Naramdaman ko ang malikot niyang daliri na muling naglalakbay sa aking pâgkababae.​He was still inside me, and the way he massaged my clît gave me another tingling sensation that made my hold on the spoon weaken.​"Yuan," saway ko sa namamaos na boses. Ipinatong niya ang baba niya sa balikat ko, tila nanlalambing pero may ibang balak. Tumingin ako sa kanya nang seryoso. "Stop it. Kumakain tayo. Pinagbigyan na nga kita na hayaang nakapasok ka pa rin sa akin kahit tapos na tayo kanina."​He nodded repeatedly, looking like a disciplined puppy, but it didn't stop him. Sa isang iglap, inalis niya ang plato sa harap ko at pinátuwad ako sa lamesa. Binulatlat at kinalkal niya ang pagkabábae ko, admiring the view for a split second bago ako muling bináyo nang walang pag-aalinlangan.​I was crying and moaning in so much

Hindi na namin namalayan ang mga araw kaya sinulit na namin ang bawat sandali. Noong weekend, napagpasyahan naming umalis para mag-camping. ​Habang nasa biyahe kami sa isang mapunong lugar, sinakyan ko ang pagkalálaki niya na tigas na tigas habang naglalabas-masok sa loob ko. I was crying in heaven. Sagad na sagad sa loob ko ang katigasan niya habang subo-subo niya ang susô ko, bahagya pa niyang hinahila iyon habang ang mga mata niya ay nasa daan. Mabagal naman ang takbo namin kaya okay lang. ​Ilang beses kaming nilabasan pero tuloy-tuloy pa rin kami. Pahinga, tapos ulit, pahinga, hanggang sa makarating kami sa destination namin. ​"Baby," tawag ni Yuan sa akin. "Nandito na tayo." Hinihingal akong bumaba mula sa kandungan niya, ramdam ko pa rin ang pangangatog ng mga hita ko at ang lagkit sa pagitan niyon. Inayos ko ang magulo kong buhok at ang suot kong shorts bago tumingin sa labas. Napakaganda ng lugar, isang bakanteng clearing na napapaligiran ng matatayog na puno at may

Pagbalik namin sa siyudad, naging busy ako. Bago siya umalis, pinangakuan niya ako na babalik siya at aayusin ang lahat sa pamilya niya.​I didn't know how many months or years I would have to wait, but I kept waiting. Naging busy rin ako sa ospital. I closed my clinic for a while and almost stayed at the hospital full-time. Hindi ko maiwasang maging emotional kapag naiisip ko si Yuan. I miss him so much.​Habang nasa canteen kami at kumakain kasama ang mga co-worker ko, napansin ni Aleesha ang pananahimik ko.​"Ayos ka lang?" tanong nito.​Ngumiti ako nang pilit. "Oo naman." But no, I wasn't. I stopped eating.​Nag-excuse ako sa kanila at nagpunta sa office ko para umiyak. Miss na miss ko na si Yuan. Ilang taon pa ba ang hihintayin ko para makasama siya? Sa sobrang sama ng loob ko at kakaiyak, nakatulog ako.​Nagising ako sa isang katok kaya agad ko itong binuksan. Si Aleesha. "Doc, meeting daw. May bagong doctor na i-introduce. General surgeon, anak ng may-ari ng ospital."​Nag-ayos

Kinabukasan, maaga kaming pumasok sa ospital para sa kanyang surgery schedule. Hindi niya ako hinayaang lumayo. He insisted that I watch him in action. Pinasuot niya ako ng sterile gown at pinatayo sa viewing gallery, kung saan kitang-kita ko ang bawat galaw niya.​Watching Yuan inside the operating room was a different experience. He was calm, precise, and authoritative. Ang mga kamay niyang kagabi lang ay mapusok na humahawak sa katawan ko, ngayon ay napaka-ingat na humahawak ng scalpel. He performed the complex procedure with a mastery that left everyone in the room in awe. It was a successful surgery, at lalo akong humanga sa lalaking ito—hindi lang siya basta iyong Yuan na nakilala ko na sugatàn, kundi isa na siyang ngayon na mahusay na tagapagligtas ng buhay.​Pagkatapos ng surgery, habang naghuhugas siya sa scrub room, pumasok ako at tinitigan siya.​"You were amazing in there, Dr. Li," nakangiti kong sabi.​Lumingon siya sa akin. Nakababa na ang maskara niya. Napansin ko ang