Semua Bab Falling For The Billionaire CEO: Bab 141 - Bab 150

AYA'S POV Ang unang sikat ng araw ng Mayo ay pumasok sa bintana ng kusina, tumatama sa mga garapon ng asukal at kape. Nakasandal ako sa counter, hinihintay na matapos ang pag-filter ng kape habang pinapanood si Lucius na seryosong nagbabasa ng dyaryo sa hapag. Isang bihirang eksena na tahimik siya sa umaga, lalo na’t kadalasan ay telepono agad ang hawak niya. "Lucius, ang lalim ng iniisip natin ah. Tungkol ba 'yan sa delivery sa Boracay?" tanong ko habang inilalapag ang tasa sa tapat niya. Ibinaba niya ang dyaryo at bumuntong-hininga, pero may kasamang ngiti. "Actually, hindi. Naisip ko lang 'yung sinabi ni Mayor kagabi tungkol sa expansion ng kalsada papunta rito sa Hub. Kapag natuloy 'yun, mas mapapadali ang pagpunta ng mga kliente, pero baka mawala 'yung pagiging tago at tahimik ng lugar natin." "Double-edged sword talaga 'yan," sagot ko habang nauupo sa tapat niya. "Pero look at the bright side, mas maraming bata ang makaka-access sa school natin kung maayos ang daan. Hindi na

AYA'S POV Maaga pa lang ay ramdam na ang init ng sikat ng araw na tumatagos sa mga fiberglass sheets ng greenhouse. Nakatayo ako sa gitna ng Section B, tinitingnan ang mga bagong bloom na Cattleya. Ang bango ng paligid ay humahalo sa amoy ng basang lupa dahil kakatapos lang mag-dilig nina Jayson. "Aya, nandito na 'yung delivery truck mula sa Manila. Sabi ni Mang Berting, kailangan mo raw pirmahan 'yung delivery receipt para sa mga bagong educational toys at books," tawag ni Lucius mula sa kabilang dulo ng hilera ng mga orchids. Nakasuot siya ng kaniyang paboritong kupas na sumbrero at may hawak na pruning shears. "Sige, susunod na ako. Sandali lang, tinitingnan ko lang kung maayos ang kapit nung mga bagong lipat na seedlings," sagot ko habang dahan-dahang hinahaplos ang dahon ng isang maliit na halaman. Paglabas ko ng greenhouse, nakita ko ang puting truck na nakaparada sa tapat ng school building. Si Nico ay nandoon na rin, nakikipagtulungan sa dalawang tauhan ng courier na magba

LUCIUS POVMadilim pa sa labas pero gising na ang diwa ko. Nakatitig lang ako sa kisame ng kwarto namin, pinakikinggan ang mahinang hilik ni Aya sa tabi ko at ang mahinang tunog ng aircon. Dati, kapag ganitong oras ako nagigising, ang unang hinahanap ng kamay ko ay ang cellphone ko para tignan ang stock market o ang mga emails mula sa London. Ngayon, ang tanging hinahanap ko ay ang kumot na nahulog sa paanan ni Miko.Dahan-dahan akong bumangon, sinisiguradong hindi yayanig ang kama. Isinuot ko ang aking tsinelas at lumabas patungo sa veranda. Ang simoy ng hangin sa Laguna kapag madaling-araw ay may kasamang amoy ng basang damo at mga orchids. Tanaw ko mula rito ang malalaking anino ng mga greenhouses."O, Kuya, aga natin ah," boses ni Nico ang bumasag sa katahimikan. Nakaupo siya sa baitang ng hagdan sa baba, may hawak na mug ng kape at nakatingin sa malayo."Hindi na ako makatulog. Ikaw, bakit gising ka na?" tanong ko habang pababa ng hagdan para tabihan siya."Inayos ko lang 'yung r

AYA'S POV Medyo madilim ang sikat ng araw dahil sa makakapal na ulap, mukhang uulan na naman ngayong hapon. Nakaupo ako sa tapat ng mahabang wooden desk sa opisina ng Hub habang nirerepaso ang mga resibo ng pataba at bagong potting mix na dumating noong isang linggo. Sa tabi ko, mahimbing ang tulog ni Miko sa kaniyang duyan, paminsan-minsan ay gumagalaw ang maliliit niyang daliri. "Aya, nasaan 'yung duplicate keys ng supply room sa school building? Hinahanap ni Ms. Elena, kukuha raw siya ng mga bagong bond paper at art supplies para sa klase bukas," tanong ni Lucius habang pumasok siya sa opisina. May mga bakas pa ng tuyong putik ang kaniyang sapatos at seryoso ang mukha, pero agad na lumambot ang ekspresyon nang sulyapan niya ang natutulog naming anak. Inabot ko ang maliit na keychain na nakasabit sa gilid ng monitor ko. "Heto oh. Pakisabi rin kay Ms. Elena, i-check niya kung dumating na 'yung mga workbook na inorder natin sa Manila. Sabi kasi ng courier, baka na-delay dahil sa ba

LUCIUS POV Medyo makulimlim ang langit ngayong hapon dito sa Laguna, parang nagbabadya na naman ang ulan. Nakatayo ako sa dulo ng Section E ng greenhouse, tinitingnan ang hilera ng mga bagong lipat na Phalaenopsis. May kakaibang pakiramdam kapag nakikita mo silang dahan-dahang bumubuka mula sa pagiging maliit na usbong. Dati, sa tuwing haharap ako sa mga ganitong sitwasyon sa Makati—bago ang isang malaking product launch o presentation sa board—ang tanging nararamdaman ko lang ay pressure. Kailangang perpekto ang lahat, kailangang pasok sa quarterly projection ng kumpanya. Pero ngayon, habang pinupunasan ko ang mga dumi sa gilid ng isang plastic pot, napangiti na lang ako. Iba ang fulfillment dito. Doon sa siyudad, ang sinusubaybayan ko ay ang pag-akyat ng mga numero sa stock market; dito, ang binibilang ko ay kung ilang dahon ang sumibol pagkatapos ng sunod-sunod na ulan. Napakalaking shift para sa isang tulad ko na halos lamunin na ng sistema ng corporate world noon. Kung hindi da