Todos los capítulos de เฮียถิ่น: Capítulo 11 - Capítulo 20

“จริงเหรอจ๊ะ” แก้วตาบีบมือรวิดาอย่างมีความหวัง“จริงสิจ๊ะ ถือว่าเป็นการไถ่โทษที่พี่กรทำไม่ดีกับพี่แก้ว”“พี่ขอแค่นี้แหละไม่ขออะไร ขอให้พ้นมลทิน พี่จะได้บอกความจริงกับคุณถิ่น พี่กับคุณถิ่นคงไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว แต่อย่างน้อยก็ให้ความจริงปรากฏ คุณถิ่นจะได้เข้าใจพี่สักที” สองสาวที่พูดคุยกันอยู่ไม่รู้เลยว่ามีใครคนหนึ่งแอบฟังทั้งคู่สนทนากันอยู่ดวงตาของคนแอบมองวาวโรจน์ ในสมองคิดแผนการมากมายที่จะจัดการกับเสี้ยนหนามตรงหน้าให้สิ้นซากแก้วตารู้สึกโล่งใจที่อย่างน้อยก็มีคนเข้าใจเธอ รวิดานั้นถือว่าเป็นน้องสาวที่น่ารัก เธอคิดว่ารวิดาต้องช่วยเหลือเธอได้อย่างแน่นอน“แม่แก้ว” เสียงเรียกของใครคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้แก้วตาหันไปมอง ปรากฏว่าเป็นป้าวรรณา“ป้ามีอะไรคะ”“คุณถิ่นบอกว่าอยากกินแกงเลียงน่ะ ป้าฝากแม่แก้วไปเก็บผักมาทำแกงเลียงให้หน่อยสิ” ประโยคของวรรณาทำให้แก้วตากระตือรือร้นเป็นอันมาก อย่างน้อยมาอยู่ที่นี่ก็ได้ทำประโยชน์อะไรบ้างเธอทั้งอึดอัด ทั้งหวาดกลัว เพราะเรื่องราวที่ตัวเองทำกับถิ่นเอาไว้มันเกินให้อภัยได้ แต่เธอไม่มีหลักฐานอะไรที่จะไปกล่าวหาใคร ดังนั้นที่เธอตัดสินใจกลับมาที่นี่ก็ต้องการที่จะกระชา

“ที่ฉันดื่มเข้าไปเพราะไม่อยากให้เธอมอมยาพี่ชายฉันยังไงล่ะ”“นี่คุณ จะพาฉันไปไหน”“เดี๋ยวก็รู้”“เปิดประตูรถเดี๋ยวนี้เลยนะ คุณอยากดื่มมันเข้าไปเอง ฉันไม่ได้ขอให้คุณดื่ม และฉันกำลังจะบอกพี่ชายของคุณถึงความจริงทั้งหมด รวมถึงห้ามไม่ให้เขาดื่มด้วย แต่คุณดันเข้ามาซะก่อน”“ฉันไม่เชื่อคำพูดของเธอหรอก” เขาเบรกรถจนตัวโก่ง เมื่อถึงบ้านพักส่วนตัวในไร่“นี่ปล่อยนะ ไม่เชื่อก็เรื่องของคุณสิ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ ว้าย! คนเฮงซวยบอกให้ปล่อยยังไงเล่า อยากดื่มเข้าไปเองแล้วมาลงที่ฉันได้ยังไงนี่”“มันเป็นของเธอ ดังนั้นเธอก็ต้องรับผิดชอบน่ะสิ” เขาจับร่างน้อยของเธอโยนโครมไปที่เตียงนอนกว้าง“ว้าย! นี่คุณกลปล่อยเลยนะ” เธอรัวกำปั้นใส่เขาไม่ยั้ง ในขณะที่ร่างของเขาโถมเข้ามาใส่“คิดว่าฉันจะปล่อยอย่างนั้นเหรอ ฝันหวานไปหรือเปล่า”“ฉันไปทำอะไรให้คุณนักหนา คุณถึงได้ทำกับฉันแบบนี้” เธอเอ่ยถามเขาในขณะที่มือหนาทั้งสองข้างของเขา“รู้อยู่แก่ใจ ยังจะมาถามอีก” ประโยคของเขาไม่ได้ทำให้เธอกระจ่างในหัวใจเลยสักนิด ยิ่งทำให้เธออยากจะถามเขาเหลือเกินว่าเธอทำผิดอะไร หรือเป็นเพราะว่าเธอยอมทำตามที่มารดาต้องการอย่างนั้นเหรอ เขาถึงได้ลงโทษ

“รวิเองก็อยากมีร้านอาหารเป็นของตัวเองเหมือนกันค่ะ แต่ทุนทรัพย์ก็ไม่มีเหมือนกันเลยค่ะพี่นิดาพี่แก้ว แต่ถ้าทุนแรง ช่วยคิดเมนู ทำอาหารทำขนมหรือเป็นลูกมือให้ รวิทำเต็มที่เลยค่ะ”“เอาเป็นว่านิดาลงหุ้นด้วยค่ะ เรื่องทุนเงินเดี๋ยวนิดาจัดการเอง อย่าลืมสิคะว่านิดาน่ะมีพี่ชายโคตรรวยแล้วนะ ต้องใช้ให้เกิดประโยชน์ ต้องไถมาให้ได้เยอะๆ” วนิดาพูดขำๆ จริงๆ เธอไม่ได้คิดที่จะไถเงินถิ่นอย่างที่พูด แค่ขอยืมมาเปิดกิจการ มีกำไรเมื่อไหร่ก็ค่อยคืนเท่านั้นเองตั้งแต่รู้ว่าถิ่นเป็นพี่ชาย วนิดาก็ยังทำตัวเหมือนเดิม ไม่เคยอวดรวยหรือใช้เงินฟุ่มเฟือยตามประสาคนมีเงินหรือมีอันจะกิน แม้ถิ่นจะอยากชดเชยเงินตรงส่วนนั้นให้น้องสาวในไส้ก็ตามทีถิ่นไม่ได้ขัดข้องที่น้องสาวมายืมเงินไปเปิดร้านอาหารเล็กๆ กับแก้วตาและรวิดา เขาก็ยินดีและเต็มใจให้เงินก้อนนั้นไปเลยแบบไม่เอาคืน แต่วนิดาและอีกสองสาวไม่ขอรับหากไม่ให้ยืม ถือว่านำมาเปิดกิจการ ถ้าค้าขายได้กำไรดีก็ต้องคืนไปตามสมควร ซึ่งวนิดาก็คิดเหมือนสองสาวถิ่นและถกลมาช่วยสามสาวดูแลกิจการร้านอาหารอย่างแข็งขัน ชายหนุ่มมองสาวน้อยที่เขาเคยทำให้เธอเสียใจด้วยหัวใจอยู่ไม่สุข เขาไม่มีโอกาสได้อยู่

“อ๊าย... อย่ากัด” เธอดิ้นพล่านเมื่อเขากัดยอดอกของเธอ แม้จะมีบราเซียร์ห่อหุ้มเอาไว้ แต่ฟันคมขาวของเขาก็ทำให้เธอสยิวได้ไม่ยาก“เสียวหัวนมเหรอ”“ไอ้คนลามก คนทุเรศ”“ด่าไปเลย เดี๋ยวจะไม่ได้ด่าแล้ว จะได้ร้องครางอย่างเดียว” ประโยคของเขาทำให้เธอท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด“อ๊าย...” เธอร้องครางเพราะเขาทำให้เธอสยิวเหลือกำลัง กับลิ้นสากร้อนเปียกชุ่มที่ลามเลียไปตามหน้าท้องแบนราบของเธอเขาจุมพิตสะดือบุ๋มของเธอ หยอกล้อจนเธอท้องไส้ปั่นป่วนหนักกว่าเดิมเสียอีก“ไม่เอาแบบนี้” เธอร้องเสียงหลง หญิงสาวหอบหายใจสะท้านเมื่อเขาเลื่อนใบหน้าลงไปยังเบื้องล่าง เธอใช้มือดันใบหน้าของเขาเอาไว้“ยุ่งฉิบ!” ถกลบ่นไม่จริงจังนัก ก่อนที่เขาจะจัดการดึงบราของเธอออกจากตัวไปต่อหน้าต่อตา ทำเอาคนใต้ร่างที่กำลังเสียเปรียบ กรีดร้องเสียงหลง“จะทำอะไร ปล่อยเลยนะ” เธอดิ้นรนแต่เขาหัวเราะหึหึในลำคอ“มัดมือซนของเธอยังไงล่ะ” เขาใช้บราเซียร์มัดข้อมือของเธอเอาไว้กับหัวเตียง“ปล่อยเลยนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย” เธอทำหน้ายุ่งใส่เขา“ทำหน้าคว่ำใส่ฉันแบบนี้ ฉันไม่ปล่อยหรอก แต่ถ้าอยากให้ปล่อยก็เลิกดิ้นแล้วก็แยกขากว้างๆ เลยแม่คุณ”“คนบ้าป่าเถื่อน” เธออยากจ

แต่เขาก็สู้ไม่ถอย เดินหน้าจีบเธออย่างจริงจังเพื่อพิสูจน์ความจริงใจที่มีให้เธอได้รับรู้“ขายดีมากๆ เลยค่ะ ต้องขอบคุณเฮียมากนะคะ เพราะร้านนี้เฮียหาทำเลให้”“เรื่องเรียนมีอะไรถามเฮียได้นะ” เขาเอ่ยบอกอย่างเอื้อเอ็นดู“ถามอะไรคะ” เธอถามกลับพาซื่อ“เช่นถ้าอยากให้เฮียติวหนังสือให้”“ขอบคุณนะคะ” เธอพยักหน้ารับรู้ แต่รู้จากพี่ชายว่าถิ่นนั้นเป็นคนหัวดีเรียนเก่ง สมัยก่อนพี่ชายของเธอยังให้ถิ่นสอนการบ้านให้บ่อยๆ“เดี๋ยวสอนให้เย็นนี้เลย” รวิดายังไม่ได้สอบเข้าเรียนต่อที่ไหน เขาอยากให้เธอได้เรียนหนังสือในสาขาที่เธอชอบ และสาขานั้นก็เป็นสาขาเกี่ยวกับคหกรรม“สอนอะไรคะ”“สอนหนังสือให้ไง ทุกวิชาเลยที่จะสอบเข้าเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัย”“เกรงใจเฮียจังค่ะ” รวิดาพูดอย่างเกรงใจ หลังจากรู้ความจริงทุกอย่าง เธอกับเขาก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอีก ถิ่นอาจจะกอดหรือแอบหอมแก้มเธอบ้าง แต่เขาก็ทำแค่นั้น ไม่ได้ล่วงเกินอย่างอื่นหากเธอไม่ได้เต็มใจ แถมยังไม่เคยฉวยโอกาสกับเธอด้วยรวิดาคิดว่าการเริ่มต้นใหม่กับถิ่นคือการค่อยๆ ก้าวเดินไปทีละก้าว ค่อยๆ พัฒนาความสัมพันธ์ทางด้านจิตใจเป็นหลัก คล้ายกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตทำ